Jabłoń ozdobna 'Adirondack' - pojemnik Malus 'Adirondack'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Adirondack' - wysoko ceniona odmiana jabłoni ozdobnej, wyhodowana w Narodowym Arboretum Stanów Zjednoczonych (U.S. National Arboretum) w Waszyngtonie, D.C., gdzie w 1974 roku wyselekcjonował ją hodowca Donald Egolf. Do uprawy wprowadzono ją w 1987 roku, a następnie otrzymała prestiżowe wyróżnienie Award of Garden Merit brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego. Ta zrzucająca liście roślina z rodziny różowatych wyróżnia się regularnym wzrostem i bardzo zgrabnym pokrojem. Tworzy gęste krzewy o wysokości 2,0–4,0 metra, a formy drzewiaste szczepione na pniu mogą w optymalnych warunkach dorastać do 6,0 metra. Szerokość korony w wieku dojrzałym wynosi 1,8–2,4 metra. Gałęzie wznoszą się lekko skośnie i tworzą charakterystyczny wąski, lejkowaty kształt, dzięki któremu odmiana świetnie nadaje się także do ogrodów o ograniczonej przestrzeni. Skrętoległe, jajowate liście mają soczyście zieloną barwę i drobno piłkowany brzeg, jesienią przebarwiają się na jasnożółte do pomarańczowych odcienie i opadają. W maju z ciemnokarminowoczerwonych pąków rozwijają się gęste skupienia dużych, czysto białych, pięciokrotnych kwiatów. Kwiaty są bardzo miododajne i wydzielają przyjemny zapach. Pod koniec lata powstają z nich drobne, kuliste jabłuszka o średnicy około 1,2 centymetra, w jasnym, pomarańczowoczerwonym kolorze. Owoce rosną w gęstych skupieniach, długo, aż do zimy, utrzymują się na gałęziach i nie opadają. Choć są jadalne, ze względu na cierpki smak nie wykorzystuje się ich w kuchni do bezpośredniego spożycia, stanowią natomiast cenne źródło pokarmu dla ptaków. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako soliter na trawniku lub jako pionowa dominanta na rabatach bylinowych.

Uprawa:  Preferuje stanowisko w pełnym słońcu, ewentualnie w lekkim półcieniu, przy czym w słońcu kwitnienie jest najobfitsze, a wybarwienie owoców najintensywniejsze. Najodpowiedniejsza jest gleba głębsza, próchniczna i przepuszczalna, o umiarkowanej wilgotności i dobrym drenażu, najlepiej o pH 6,0–7,5. Na cięższych glebach gliniastych korzystne jest wymieszanie podłoża ze żwirem lub grubszą materią organiczną, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka stabilizująca wilgotność. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do listopadu, w zależności od sposobu przygotowania bryły korzeniowej, a po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, zwłaszcza w ciągu pierwszych dwóch sezonów wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe przesuszenie, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Zwykle wystarcza umiarkowane nawożenie wiosną, a nadmiar azotu zwiększa podatność na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego, a później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub przedwiośniem, tak aby korona pozostawała przewiewna i szybko obsychała po deszczu. W polskich warunkach klimatycznych jest to niezawodnie mrozoodporne drzewo, wytrzymujące około −29 °C, młodym drzewkom służy jednak stanowisko osłonięte, poza zastoiskami późnowiosennych przymrozków. Przy sadzeniu jako soliter zachowuje się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew i krzewów, w luźniejszym żywopłocie rośliny sadzi się w odstępach około 1–1,5 m. Do możliwych szkodników należą mszyce i zwójki, spośród chorób w niesprzyjających latach może pojawić się parch lub mączniak prawdziwy, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.05. 2026