Jabłoń ozdobna 'Adirondack' Malus 'Adirondack'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Adirondack' – wysoko cenowana odmiana jabłoni ozdobnej, wyhodowana w Narodowym Arboretum Stanów Zjednoczonych (U.S. National Arboretum) w Waszyngtonie, D.C., gdzie w 1974 roku została wybrana przez hodowcę Donalda Egolfa. Wprowadzona do uprawy w 1987 roku, otrzymała prestiżowe wyróżnienie Award of Garden Merit od brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego. Ten zrzucający liście gatunek z rodziny różowatych charakteryzuje się regularnym wzrostem i bardzo schludnym pokrojem. Roślina tworzy gęste krzewy osiągające wysokość 2,0–4,0 metra, natomiast formy drzewiaste szczepione na pniu mogą w optymalnych warunkach dorastać do 6,0 metra. Szerokość korony w wieku dorosłym mieści się w przedziale 1,8–2,4 metra. Gałęzie są lekko skośne i wznoszące, nadając koronie charakterystyczny, wąski kształt lejka, który świetnie sprawdza się nawet w ogrodach o ograniczonej przestrzeni. Naprzemienne, jajowate liście mają nasycony zielony kolor z delikatnie piłkowanym brzegiem, jesienią przebarwiają się na jasnożółte i pomarańczowe odcienie, a następnie opadają. W maju z ciemnokarmynowych pąków otwierają się gęste grona dużych, czysto białych, pięciopłatkowych kwiatów. Kwiaty te silnie przyciągają pszczoły i wydzielają przyjemny zapach. Pod koniec lata z kwiatów rozwijają się drobne, kuliste owoce o średnicy około 1,2 centymetra, które mają intensywny pomarańczowo-czerwony kolor. Owoce rosną w gęstych skupiskach, pozostają na gałęziach długo w zimę i nie opadają. Mimo że owoce są jadalne, ze względu na cierpki smak nie są wykorzystywane w kuchni do bezpośredniego spożycia, lecz stanowią cenne źródło pokarmu dla ptaków. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako soliter na trawniku lub jako wertykalna dominanta w rabatach bylinowych.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu nasada kwiatów i wybarwienie owoców jest najintensywniejsze. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Krystyna | Rewizja: 2026.05.29