Jabłoń ozdobna 'Brockmann Grüne Kugel' Malus 'Brockmann Grüne Kugel'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Brockmann Grüne Kugel' - unikalna karłowata odmiana jabłoni ozdobnej, która została odkryta i wyselekcjonowana w Niemczech w szkółce Brockmann. Ten zrzucający liście gatunek z rodziny różowatych rośnie bardzo powoli i naturalnie tworzy idealnie symetryczną, kompaktową, kulistą koronę o ekstremalnie gęstym rozgałęzieniu. W wieku dorosłym średnica samej kulistej korony osiąga zaledwie 1,0–1,5 metra, co czyni go idealnym krzewem do najbardziej ograniczonych przestrzeni. Całkowita wysokość formy drzewiastej jest określona przez wysokość pnia, na którym szczepiona jest odmiana, przy czym dorosłe egzemplarze w ogrodach zazwyczaj osiągają całkowitą wysokość około 2,5–3,5 metra. naprzemienne, jajowate liście są mniejsze niż u zwykłych jabłoni, mają nasycony zielony kolor i sztywną teksturę, jesienią zmieniają barwę na jasnożółtą i opadają. W maju z drobnych różowo-białych pąków otwierają się delikatne, czysto białe, pięciopłatkowe kwiaty. Kwiaty są miododajne i roztaczają słaby, przyjemny zapach. Po przekwitnięciu tworzy się jedynie niewielka ilość drobnych, zielonkawo-żółtych owoców, które nie nadają się do spożycia, ale stanowią element estetyczny i jesienny pokarm dla ptactwa. W architekturze ogrodowej sprawdza się jako efektowny solitér w małych przedogródkach, element ogrodów japońskich, wrzosowisk, skalniaków lub w statycznych nasadzeniach rzędowych wzdłuż dróg i na tarasach.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu kwitnienie i wybarwienie owoców jest najintensywniejsze. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Krystyna | Rewizja: 01.06.2026