Jabłoń ozdobna 'Fructopurpurea' - pojemnik Malus 'Fructopurpurea'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Fructopurpurea' - historycznie sprawdzona i bardzo popularna odmiana jabłoni ozdobnej. To zrzucające liście drzewo z rodziny różowatych charakteryzuje się umiarkowanie bujnym wzrostem, a w wieku dorosłym tworzy malowniczą, szeroko rozłożystą i gęsto rozgałęzioną koronę. Osiąga wysokość 4,0–5,0 metra i szerokość 3,0–4,0 metra. Wielką zaletą są naprzemienne, eliptyczne liście, które wiosną rozwijają się w intensywnych, ciemnopurpurowych tonacjach. W ciągu lata kolor zmienia się na ciemnozielony z brązowym połyskiem i nasyconym czerwonym żyłkowaniem, jesienią natomiast przebarwiają się na świetliste, miedziane odcienie. W maju z ciemnokarminowych pąków rozkwitają gęste grona pięciopłatkowych kwiatów o średnicy 3–4 centymetrów, które mają nasycony różowy lub purpurowoczerwony kolor. Kwiaty silnie wabią pszczoły i rozsiewają delikatny zapach. Pod koniec lata dojrzewają z nich drobne, podłużne lub kuliste owoce o średnicy około 1,5–2,0 centymetrów. Owoce mają ciemnowinny do purpurowoczerwonego koloru, rosną na długich szypułkach i zawierają wysoką zawartość naturalnych barwników, kwasów owocowych i witaminy C. Ze względu na cierpki smak nie są spożywane na surowo, lecz nadają się do przetworzenia na żele, konfitury lub jako jesienna dekoracja. Utrzymują się na gałęziach długo do zimy i stanowią cenny zasób pokarmu dla ptactwa. W kompozycjach ogrodowych wykorzystywana jest jako soliter lub kolorowa dominanta w połączeniu z zielonolistnymi krzewami.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień; w pełnym słońcu zawiązywanie kwiatów i wybarwienie owoców są najbardziej intensywne. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Krystyna | Rewizja: 01.06.2026