Jabłoń ozdobna 'Fructopurpurea' Malus 'Fructopurpurea'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Fructopurpurea' - sprawdzona od dawna i bardzo ceniona odmiana jabłoni ozdobnej. To sezonowo zrzucające liście drzewo z rodziny różowatych odznacza się średnio silnym wzrostem, a z wiekiem tworzy malowniczą, szeroko rozłożystą, gęsto rozgałęzioną koronę. Osiąga 4,0–5,0 metra wysokości i 3,0–4,0 metra szerokości. Dużą zaletą są skrętoległe, eliptyczne liście, które wiosną rozwijają się w intensywnych, ciemnopurpurowych odcieniach. Latem ich barwa zmienia się na ciemnozieloną z brązowym połyskiem i wyraźnie czerwonym unerwieniem, a jesienią przebarwiają się na lśniące, miedziane tony. W maju z ciemnokarminowych pąków rozwijają się gęste grona pięciokrotnych kwiatów o średnicy 3–4 centymetrów, w kolorze od intensywnie różowego po purpurowoczerwony. Kwiaty są bardzo miododajne i wydzielają delikatny zapach. Pod koniec lata dojrzewają z nich drobne, wydłużone lub kuliste jabłuszka o średnicy około 1,5–2,0 centymetra. Owoce mają barwę od ciemnowiśniowej po purpurowoczerwoną, wyrastają na długich szypułkach i zawierają dużo naturalnych barwników, kwasów owocowych oraz witaminy C. Z powodu cierpkiego smaku nie spożywa się ich na surowo, nadają się natomiast na galaretki, konfitury lub jako jesienna dekoracja. Długo, aż do zimy, utrzymują się na gałęziach i stanowią cenne źródło pokarmu dla ptaków. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako soliter lub barwna dominanta w połączeniu z zielonolistnymi krzewami.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu zawiązywanie kwiatów i wybarwienie owoców są najwyraźniejsze. Najlepsza jest gleba głębsza, próchniczna i przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna i dobrze zdrenowana, najlepiej o pH 6,0–7,5. Na cięższych glebach gliniastych korzystne jest wymieszanie podłoża ze żwirem lub grubszą materią organiczną, a na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgotność. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do listopadu, w zależności od rodzaju bryły korzeniowej, a po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe przesuszenie, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Zwykle wystarcza umiarkowane nawożenie wiosną, przy nadmiarze azotu wzrasta podatność na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego, a później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub w przedwiośniu, aby korona pozostała przewiewna i szybko obsychała po deszczu. W polskich warunkach klimatycznych jest to niezawodnie mrozoodporne drzewo, wytrzymujące mniej więcej do −29 °C, młodym drzewom służy jednak osłonięte stanowisko poza zastoiskami późnowiosennych przymrozków. Przy sadzeniu jako soliter zachowuje się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew i krzewów, w luźniejszym żywopłocie rozstawa między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Do możliwych szkodników należą mszyce i zwójki, z chorób w niesprzyjających latach może pojawić się parch lub mączniak prawdziwy, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Kristýna | Rewizja: 01.06. 2026