Jabłoń ozdobna 'Hillieri' Malus 'Hillieri'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Hillieri' – historycznie znaczący i ceniony kultivar jabłoni ozdobnej, który powstał jako przypadkowa siewka w angielskich szkółkach Hillier & Sons w Winchester na początku dwudziestego wieku. To zrzucające liście drzewo liściaste z rodziny różowatych charakteryzuje się umiarkowanie bujnym wzrostem, a w wieku dorosłym tworzy bardzo charakterystyczną, szeroko rozłożystą, półotwartą koronę z elegancko łukowato opadającymi gałęziami bocznymi. Roślina osiąga wysokość 4,0–6,0 metru i szerokość 4,0–5,0 metru, co czyni ją idealną dominantą średnich i większych przestrzeni ogrodowych. naprzemienne, jajowate aż szeroko eliptyczne liście mają świeżozielony kolor i delikatnie piłkowany brzeg, jesienią barwią się na czysto żółte tony i opadają. W maju drzewo spowija fala kwiatów, które otwierają się z nasyconych karminowych pąków w duże, jasnoróżowe aż różowobiałe kwiaty pięciopłatkowe o średnicy około 4,0 centymetra. Kwiaty są ułożone w gęstych gronach, wydzielają przyjemny zapach i są bardzo chętnie odwiedzane przez pszczoły. Pod koniec lata dojrzewają drobne, kuliste owoce o średnicy zaledwie 1,0–1,5 centymetra, które mają jaskrawożółty do pomarańczowożółtego kolor z drobnym czerwonym rumieńcem. Owoce rosną na długich szypułkach; ze względu na cierpki smak nie nadają się do bezpośredniego spożycia w kuchni, ale stanowią przepiękny jesienny element dekoracyjny. Po opadnięciu liści pozostają na gałęziach aż do pierwszych silniejszych mrozów, kiedy służą jako pokarm dla ptactwa. W architekturze ogrodowej wykorzystywana jest przede wszystkim jako solitery na trawniku lub jako tło dla niższych grup krzewów.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień; w słońcu zawiązywanie kwiatów oraz wybarwienie owoców jest najbardziej intensywne. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Krystyna | Rewizja: 01.06.2026