Jabłoń ozdobna 'Indian Magic' Malus 'Indian Magic'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Indian Magic' - jabłoń ozdobna pochodzenia hybrydowego, uprawiana głównie ze względu na długi sezon efektu ozdobnego. Tworzy mniejsze drzewo o zaokrąglonej lub szeroko rozłożystej koronie i wyprostowanych gałęziach. W wieku dorosłym zazwyczaj osiąga około 4,5–6 m wysokości i 4–6 m szerokości, po dwudziestu latach ma około 5 × 4 m. Na wiosnę liście rozwijają się z brązowawym odcieniem, później przechodzą w ciemnozielony, a jesienią przebarwiają się na złoto-pomarańczowe tony. W kwietniu i maju z ciemnoczerwonych pąków rozwijają się pojedyncze, intensywnie różowe do magentowych kwiaty o średnicy około 3,5–4 cm. Jesienią dojrzewają drobne, błyszczące, wydłużone owoce o wielkości około 1–1,5 cm, początkowo jaskrawoczerwone, po nadejściu chłodów przechodzące w pomarańczowoczerwone. Na gałęziach często utrzymują się do grudnia lub stycznia i są cenne dla ptaków. Owoce są technicznie jadalne po obróbce termicznej, ale odmiana jest uprawiana głównie jako ozdobna. Drzewo nadaje się jako soliter, do mniejszych ogrodów, nasadzeń miejskich, a także do kompozycji z tawułami, berberysami, trawami ozdobnymi lub podsadami roślin cebulowych. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru dla zapylającego owada, dzięki czemu odmiana ożywa już od wiosny, gdy korona rozświetla się różową mgiełką.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu kwitnienie i wybarwienie owoców jest najintensywniejsze. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Nikol | Rewizja: 8.4.2026