Jabłoń ozdobna 'Mokum' Malus 'Mokum'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Mokum' – nowoczesna, wysoko ceniona odmiana jabłoni ozdobnej, wyhodowana w Holandii przez Henricusa J. Grootendorstem w drugiej połowie XX wieku. To zrzucające liście drzewo liściaste z rodziny różowatych charakteryzuje się kompaktowym wzrostem i elegancką, strzelistą koroną o wazowym kształcie, która z wiekiem lekko się rozszerza. Roślina w wieku dorosłym osiąga wysokość 5,0–7,0 metra i szerokość 3,0–4,0 metra, dzięki czemu doskonale sprawdzi się w prywatnych ogrodach, alejach ulicznych oraz parkach miejskich. Naprzemienne liście podczas rozwijania mają intensywny kolor purpurowobrązowy, a nawet winny; w ciągu lata przechodzą w ciemnobronzową zieleń z czerwonawym unerwieniem, a jesienią barwią się na odcienie pomarańczowo-żółte. W maju korona pokrywa się obfitością dużych, nasyconych purpurowo-różowych kwiatów o średnicy około 4,0 centymetra. Kwiaty wyrastają w gęstych gronach, roztaczają delikatny, słodkawy zapach i stanowią ważne źródło nektaru dla pszczół. Pod koniec lata dojrzewają drobne, kuliste owoce o średnicy od 1,2 do 1,5 centymetra, o barwie od ciemnoczerwonej do purpurowej. Owoce są jadalne i zawierają wysoką zawartość naturalnych kwasów, witamin oraz pektyny. Do bezpośredniego spożycia są zbyt cierpkie, ale świetnie sprawdzą się przy produkcji domowych dżemów i dekoracyjnych galaretek. Owoce utrzymują się na drzewie długo w zimę, stanowiąc element estetyczny oraz ważny pokarm dla ptaków. W architekturze ogrodowej wykorzystuje się go jako dominujący soliter lub w kontrastowych grupach z jasnozielonymi krzewami.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu kwitnienie i wybarwienie owoców jest najintensywniejsze. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Krystyna | Rewizja: 01.06.2026