Jabłoń ozdobna, Siebolda 'Scarlett' Malus toringo 'Scarlett'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna Siebolda 'Scarlett' - ozdobne drzewo lub krzew pochodzące z Azji Wschodniej, konkretnie z Japonii i Korei, które zachwyci ogrodników swoimi wyrazistymi cechami. Pokrój jest zwarty, osiąga wysokość około 3 do 6 metrów, co czyni go odpowiednim wyborem do mniejszych ogrodów lub jako część większych kompozycji drzew i krzewów. Jego szeroko jajowata do kulistej korona tworzy efektowną sylwetkę, szczególnie dzięki wspaniałym czerwonym liściom, które stanowią wyraźny kontrast do zwykłych zielonych liści innych drzew. Czerwony kolor pojawia się wiosną podczas pączkowania, kiedy intensywność zabarwienia jest największa. Liście mają ciekawy, nietypowy dla jabłoni trójklapowy kształt. Oprócz dekoracyjnych liści, ta odmiana przynosi oszałamiającą ilość delikatnych, intensywnie bordowych kwiatów, które dodają kolejną warstwę estetycznego uroku. Owoce - jabłuszka, choć małe i gorzkie, są czerwone i stanowią atrakcyjny element przyciągający ptaki i inne mieszkańców ogrodu. Oprócz estetycznego wkładu wiosną i latem, kiedy odmiana kwitnie i wytwarza czerwono zabarwione liście i kwiaty, 'Scarlett' oferuje również efekt dekoracyjny zimą. Czerwone jabłuszka pozostają na drzewie nawet w chłodniejszych miesiącach, wprowadzając spektrum kolorów do zimowego ogrodu. Malus toringo 'Scarlett' jest wynikiem wyhodowania odmiany o właściwościach dekoracyjnych, która stała się popularnym wyborem dla ogrodników i architektów krajobrazu. Jego estetyczny wkład i odporność w różnych porach roku czynią go pożądaną i atrakcyjną rośliną do aranżacji ogrodowych.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu nasada kwiatów i wybarwienie owoców są najintensywniejsze. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.12.2025