Jabłoń ozdobna 'Szafer' Malus × zumi 'Szafer'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Szafer' - polska odmiana wyhodowana przez Antoniego Wróblewskiego w Arboretum w Kórniku i wprowadzona do uprawy w 1938 roku. W niektórych starszych kolekcjach występuje także jako Malus × purpurea, jednak we współczesnych polskich opracowaniach jest klasyfikowana jako Malus × zumi 'Szafer'. Tworzy niewielkie drzewo liściaste lub wielopniowy krzew o szeroko zaokrąglonej koronie, w wieku dojrzałym osiągający około 4–6 m wysokości i około 3–5 m szerokości. Młode liście w czasie rozwoju mają wiśniowobrązowy do miedzianego odcień, w ciągu sezonu stopniowo zielenieją, a jesienią przebarwiają się na żółto. Kwiaty otwierają się od kwietnia do maja, niemal równocześnie z rozwojem liści. Są stosunkowo duże, o średnicy około 5–6 cm, jasnoróżowe z delikatnym liliowym tonem i tworzą efektowny wiosenny akcent. Kwitnienie jest atrakcyjne dla pszczół i innych owadów zapylających. Po przekwitnieniu rozwijają się drobne ozdobne jabłuszka w kolorze ciemnoczerwonym do kasztanowego. Mogą utrzymywać się na gałęziach długo w zimę, niekiedy aż do stycznia, a po opadnięciu liści pozostają wyrazistym barwnym elementem. Owoce mają przede wszystkim znaczenie ozdobne i stanowią pokarm dla ptaków. Odmiana sprawdza się jako soliter na trawniku, w ogródku przed domem, w większych nasadzeniach mieszanych lub w ogrodach w stylu naturalistycznym.

Uprawa:  Dereń jadalny pod względem wymagań zalicza się do ciepłolubnych roślin owocowych gleb wapiennych. Najlepiej odpowiadają mu gleby obojętne lub lekko zasadowe, słoneczne, otwarte stanowiska oraz stoki południowe, południowo-wschodnie i południowo-zachodnie. Znosi także suchsze warunki, ponieważ korzeni się głęboko i potrafi zapewnić sobie wodę nawet przy nierównomiernie rozłożonych opadach. Więcej wody potrzebuje jedynie w okresie dojrzewania owoców, co w zależności od sezonu przypada od sierpnia do września. Jest w pełni mrozoodporny zarówno w drewnie, jak i w kwiatach. Z powodzeniem można go uprawiać do wysokości 600 m n.p.m. Chłodne stanowiska, zwłaszcza miejsca z częstymi mgłami, nie są dla niego odpowiednie. Nie znosi również zacienienia ani półcienia. Szczególnie po posadzeniu, w okresie formowania pokroju, wymaga mocniejszego cięcia. Przy sadzeniu krzewu pozostawia się 3–5 głównych gałęzi, które skraca się mniej więcej o jedną trzecią do połowy. Cięcie powtarza się przez pierwsze trzy lata uprawy. Przy sadzeniu sadzonki szczepionej można uformować koronę z przewodnikiem lub bez niego (koronę kotłową) w podobny sposób jak u drzew ziarnkowych lub pestkowych. Ponieważ dereń owocuje na jednorocznych przyrostach, których naturalnie powstaje wystarczająco dużo, cięcie polega jedynie na prześwietlaniu krzewu lub korony. W medycynie ludowej owoce derenia do dziś zaleca się przy dolegliwościach trawiennych, przede wszystkim problemach jelitowych, zarówno ostrych (takich jak biegunka i skurcze brzucha), jak i przewlekłych. Lecznicze właściwości owoców derenia znane są już od starożytności. Z tego punktu widzenia wykorzystuje się wszystkie części rośliny (korę, korzenie, pędy, owoce). Korę, korzenie lub pędy stosowano na przykład przeciw gorączce. Owoce można wykorzystywać przy chorobach jelit. Preparaty z liści, kwiatów i owoców stosuje się przy leczeniu problemów trawiennych, anemii oraz chorób wątroby lub nerek. Świeży zagęszczony sok z owoców wykorzystuje się przy leczeniu cukrzycy. Zagęszczony sok stosuje się w medycynie tradycyjnej również przy chorobach skóry. Miąższ owoców i olej uzyskiwany z pestek nadają się do leczenia i regeneracji uszkodzonych tkanek skóry. Owoce derenia można łączyć także z innymi, mniej wartościowymi gatunkami owoców. W południowo-zachodniej Europie owoce derenia chętnie przerabia się na kompoty i przetwory. Ciekawym kulinarnym zastosowaniem jest dodatek derenia do mieszanych kompotów z borówką brusznicą i gruszkami jako dodatku do dziczyzny. Owoce konserwuje się również przez suszenie lub mrożenie. Suszonym, zmielonym miąższem posypuje się także mięso pieczone na rożnie. Z suszonych owoców derenia, podobnie jak z owoców dzikiej róży, przygotowuje się smaczną herbatę. Z owoców wytwarza się również smaczny syrop o wysokiej zawartości witamin. Owoce można macerować w alkoholu lub wytwarzać z nich wino albo destylat. Oprócz witamin, antocyjanów i związków fenolowych owoce derenia zawierają także dużą ilość kwasów i pektyn, które wpływają na zdolność żelowania. Dereń od stuleci wykorzystuje się więc do przygotowywania marmolad, galaretek i kompotów. Przy przetwarzaniu na produkty spożywcze zwykle konieczne jest dodanie odpowiedniej ilości cukru.