Jabłoń ozdobna 'Szafer' Malus x zumi 'Szafer'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Szafer' – polska odmiana wyhodowana przez Antoniego Wróblewskiego w Arboretum w Kórniku, wprowadzona do uprawy w 1938 roku. W niektórych starszych zbiorach pojawia się również pod nazwą Malus × purpurea, jednak w aktualnych polskich zestawieniach figuruje jako Malus × zumi 'Szafer'. Tworzy niewielkie drzewo liściaste lub wielopniowy krzew o szeroko zaokrąglonej koronie, osiągający w wieku dorosłym wysokość około 4–6 m i szerokość około 3–5 m. Młode liście podczas rozwijania się mają wiśniowo-brązowy, a nawet bronzowy odcień, w trakcie sezonu stopniowo zmieniają kolor na zielony, a jesienią żółkną. Kwiaty otwierają się od kwietnia do maja, niemal równocześnie z rozwijaniem się liści. Są dość duże, o średnicy około 5–6 cm, w kolorze jasnoróżowym z delikatnym liliowym tonem, co tworzy efektowny wiosenny akcent. Kwitnienie jest atrakcyjne dla pszczół i innych owadów zapylających. Po przekwitnięciu rozwijają się drobne ozdobne jabłuszka o barwie od ciemnoczerwonej do kasztanowej. Mogą one pozostawać na gałęziach długo w zimę, niekiedy aż do stycznia, stanowiąc wyrazny element kolorystyczny po opadnięciu liści. Owoce są przeznaczone przede wszystkim do celów ozdobnych oraz jako pokarm dla ptactwa. Odmiana ta świetnie sprawdzi się jako soliter na trawniku, w przedogródku, w większych nasadzeniach mieszanych lub w ogrodach o naturalnym charakterze.

Uprawa: Dereń jest pod względem wymagań zaliczany do ciepłolubnych drzew i krzewów owocowych gleb wapiennych. Najbardziej odpowiadają mu gleby obojętne lub słabo zasadowe, słoneczne, otwarte stanowiska, stoki południowe, południowo-wschodnie i południowo-zachodnie. Znosi nawet suchsze warunki, ponieważ głęboko się korzeni i potrafi zapewnić sobie wilgoć nawet w warunkach nierównomiernie rozłożonych opadów. Tylko w okresie dojrzewania owoców potrzebuje więcej wilgoci, co w zależności od sezonu przypada od sierpnia do września. Jest w pełni mrozoodporny w drewnie i kwiecie. Możemy go z powodzeniem uprawiać do wysokości 600 m n.p.m. Chłodne stanowiska, zwłaszcza miejsca o częstym występowaniu mgły, nie są dla niego zbyt korzystne. Nie toleruje również zacienienia ani półcienia. Szczególnie po posadzeniu, w okresie formowania pokroju, wymaga głębokiego cięcia. Przy sadzeniu krzewu pozostawia się 3–5 głównych gałęzi, które skraca się o około jedną trzecią do połowy. Cięcie powtarza się przez pierwsze trzy lata uprawy. Przy sadzeniu zaszczepionej sadzonki można uformować koronę z przewodnikiem lub bez niego (korona pusta) w sposób podobny jak u drzew ziarnkowych lub pestkowych. Ponieważ dereń owocuje na jednorocznym przyroście, którego produkcja jest naturalnie wystarczająca, cięcie polega jedynie na prześwietlaniu krzewu lub korony. W tradycyjnej medycynie ludowej owoce derenia są nadal zalecane przy problemach trawiennych, zwłaszcza jelitowych, zarówno ostrych (takich jak biegunka i skurcze brzucha), jak i przewlekłych. Właściwości lecznicze owoców derenia znane są od starożytności. Z tego punktu widzenia przydatne są wszystkie części rośliny (kora, korzenie, pędy, owoce). Kora, korzenie lub pędy były używane na przykład przeciw gorączce. Owoce można stosować przy dolegliwościach jelitowych. Leki produkowane z liści, kwiatów i owoców mogą być stosowane w leczeniu problemów trawiennych, anemii, chorób wątroby lub nerek. Świeży, zagęszczony sok uzyskany z owoców jest stosowany w leczeniu cukrzycy. Zagęszczony sok jest również stosowany w medycynie tradycyjnej w leczeniu chorób skóry. Miąższ owoców i olej uzyskany z pestek nadają się do leczenia i regeneracji uszkodzonych tkanek skóry. Owoce derenia można również łączyć z innymi, mniej wartościowymi owocami. W Europie południowo-zachodniej owoce derenia są chętnie przetwarzane na kompoty i dżemy. Kulinarnie interesujące jest użycie derenia do mieszanych kompotów z żurawiną i gruszkami jako dodatek do dziczyzny. Owoce są również konserwowane przez suszenie lub mrożenie. Suszony, mielony miąższ stosuje się również do posypywania pieczonych mięs. Z suszonych dereni, podobnie jak z dzikiej róży, przygotowuje się smaczną herbatę. Z owoców produkuje się również smaczny syrop o wysokiej zawartości witamin. Owoce można macerować w alkoholu, ewentualnie produkować z nich wino lub destylat. Oprócz witamin, antocyjanów i związków fenolowych, owoce derenia zawierają również dużą ilość kwasów i pektyn, które wpływają na zdolność żelowania. Dlatego też, od wieków, dereń jest logicznie wykorzystywany do przygotowywania marmolad, galaretek i kompotów. Podczas przetwarzania na produkty spożywcze, zazwyczaj konieczne jest dodanie wystarczającej ilości cukru.