Jabłoń ozdobna PERPETU 'Evereste' Malus PERPETU 'Evereste'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń ozdobna 'Evereste' - należy do nowoczesnych, zdrowotnych odmian wyhodowanych we Francji w programie INRA Angers w latach 70. XX wieku. Tworzy mniejsze drzewo o mocnym szkielecie i regularnej koronie, w naszych warunkach zazwyczaj o wysokości 4–6 m i szerokości 3–5 m, dlatego dobrze sprawdza się nawet w zwykłym ogrodzie, gdzie pożądany jest całoroczny efekt bez uciążliwej pielęgnacji. Liście są naprzemianległe, jajowate do płytko klapowanych, latem intensywnie zielone, jesienią często przechodzą w żółte do pomarańczowych odcieni. W kwietniu i maju kwitnie na całej koronie białymi kwiatami, często z różowych pąków, dostarczając wczesnego pyłku i nektaru. Od końca lata dojrzewają drobne, pomarańczowo-czerwone jabłuszka (ok. 2–3 cm), które mogą pozostawać na gałęziach długo zimą i są cenione jako pokarm dla ptaków oraz jako dekoracja do wiązanek. Dzięki wysokiej odporności na parcha jabłoni, mączniaka i zarazę ogniową, 'Evereste' sprawdza się nie tylko jako soliter, ale także w bardziej ekologicznie prowadzonych nasadzeniach, a czasem jako zapylacz w sadach. W kompozycjach dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, wiosennymi cebulowymi, jesiennymi bylinami i ciemnymi iglakami, gdzie wyróżnia się kontrast kwiatów i owoców.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień, na słońcu nasada kwiatów i wybarwienie owoców jest najintensywniejsze. Gleba jest najodpowiedniejsza głęboka, próchnicza i przepuszczalna, o średniej wilgotności i dobrym drenażu, idealnie w zakresie pH 6,0–7,5. W cięższych glinach korzystne jest dodanie żwiru lub grubszej materii organicznej, na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgoć. Rośliny są najczęściej sadzone od marca do listopada w zależności od typu balu, po posadzeniu zaleca się regularniejsze podlewanie, szczególnie w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe susze, jednak długotrwała susza ogranicza kwitnienie i wielkość owoców. Nawożenie zazwyczaj wystarcza umiarkowane na wiosnę, przy nadmiernym nawożeniu azotem wzrasta wrażliwość na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego i później prześwietlającego, wykonywanego po kwitnieniu lub wczesną wiosną, aby korona pozostała przewiewna i szybko schła po deszczu. W polskim klimacie jest to niezawodnie mrozoodporna roślina do około −29 °C, młode drzewa jednak lepiej rosną w zacisznym miejscu, z dala od późnych wiosennych przymrozków. Dla solitera pozostawia się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew, w luźniejszym żywopłocie odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m. Wśród możliwych szkodników znajdują się mszyce i owocówki, z chorób w niekorzystnych latach może pojawić się parch lub mączniak, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.12.2025