Jabłoń Siebolda 'Scarlett' Malus toringo 'Scarlett'

Opis szczegółowy produktu

Jabłoń Siebolda 'Scarlett' - ozdobne drzewo lub krzew pochodzący z Azji Wschodniej, a konkretnie z Japonii i Korei. Zachwyca ogrodników swoimi wyrazistymi cechami. Pokrój jest zwarty, a roślina osiąga wysokość około 3–6 metrów. Dzięki temu dobrze nadaje się do mniejszych ogrodów lub jako element większych kompozycji drzew i krzewów. Szeroko jajowata do kulistej korona tworzy efektowną sylwetkę. Szczególny wyraz nadają jej piękne czerwone liście, które wyraźnie kontrastują ze zwykłymi zielonymi liśćmi innych drzew. Czerwona barwa pojawia się wiosną podczas rozwoju liści, kiedy intensywność wybarwienia jest największa. Liście mają ciekawy, nietypowy dla jabłoni trójklapowy kształt. Oprócz dekoracyjnych liści ta odmiana wydaje zachwycającą obfitość delikatnych kwiatów o wyraźnie winnym zabarwieniu, które dodają jej kolejnego wymiaru urody. Owoce, czyli jabłuszka, są małe i gorzkie w smaku, ale czerwone i atrakcyjne. Przyciągają ptaki i inne ogrodowe zwierzęta. Wiosną i latem odmiana zdobi ogród kwiatami i czerwono wybarwionymi liśćmi. 'Scarlett' zachowuje jednak walory dekoracyjne także zimą. Czerwone jabłuszka zdobią drzewo również w chłodniejszych miesiącach i wnoszą barwy do zimowego ogrodu. Malus toringo 'Scarlett' powstała w wyniku hodowli ukierunkowanej na walory dekoracyjne. Stała się popularnym wyborem ogrodników i architektów krajobrazu. Dzięki walorom estetycznym i odporności w różnych porach roku jest poszukiwaną i atrakcyjną rośliną do aranżacji ogrodów.

Uprawa:  Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień. Na słońcu kwitnienie jest zwykle najobfitsze, a owoce wybarwiają się najintensywniej. Najlepsza jest gleba głębsza, próchniczna i przepuszczalna, o umiarkowanej wilgotności i dobrym drenażu, najlepiej o pH 6,0–7,5. W cięższych glebach gliniastych korzystne jest dodanie żwiru lub gruboziarnistej materii organicznej. Na bardzo suchych stanowiskach pomaga ściółka, która stabilizuje wilgotność. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do listopada, w zależności od rodzaju bryły korzeniowej. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch sezonach wegetacyjnych. Ukorzeniona roślina znosi krótkotrwałą suszę, jednak długie okresy suszy ograniczają kwitnienie i wielkość owoców. Zwykle wystarcza umiarkowane nawożenie wiosną. Przenawożenie azotem zwiększa podatność na mszyce. Cięcie ogranicza się do formującego, a później prześwietlającego. Wykonuje się je po kwitnieniu lub przedwiośniem, aby korona pozostała przewiewna i szybko obsychała po deszczu. W polskich warunkach klimatycznych jest to niezawodnie mrozoodporne drzewo, wytrzymujące do około −29 °C. Młodym drzewom służy jednak osłonięte stanowisko poza zastoiskami późnowiosennych przymrozków. Przy sadzeniu jako soliter zachowuje się odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew i krzewów. W luźniejszym żywopłocie rośliny sadzi się w odstępach około 1–1,5 m. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i zwójki. Z chorób w niesprzyjających latach może wystąpić parch lub mączniak prawdziwy, mimo to interwencja jest potrzebna tylko wyjątkowo.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.12.2025