Jagoda kamczacka 'Bakczarskij Velikan' Lonicera kamtschatica 'Bakkzarskij Velikan'

Opis szczegółowy produktu

Jastrzębiec kamczacki 'Bakczarskij Velikan' - należy do odmian wielkoowocowych wyhodowanych z odpornych populacji jastrzębca pochodzących z zimnych rejonów północno-wschodniej Azji. W naszych warunkach tworzy średnio silnie rosnący, gęsto rozgałęziony krzew o wysokości około 1,5–2 m i szerokości 1,5–2 m. Pokrój jest lekko wzniesiony do półkulistego, starsze krzewy utrzymują zwarty pokrój bez potrzeby silnego cięcia. Pędy są łukowato wzniesione, o szarobrązowej korze, młode pędy są zazwyczaj zielone do lekko czerwonych. Liście są naprzeciwległe, eliptyczne do jajowatych, o długości 3–6 cm, na górnej stronie matowo zielone, na spodniej jaśniejsze, dzięki czemu krzew wygląda świeżo od wiosny do jesieni. Wczesną wiosną, najczęściej w kwietniu, w kątach liści pojawiają się drobne, żółto-białe, rurkowate kwiaty po dwa. Kwitnienie jest wczesne, kwiaty znoszą krótkotrwałe przymrozki i stanowią wczesne źródło pyłku i nektaru dla owadów zapylających. Owoce to podłużne, beczułkowate do lekko zakrzywionych jagody o ciemnoniebieskim kolorze z wyraźnym nalotem, o długości zazwyczaj 2–3 cm. Miąższ jest soczysty, słodko-kwaśny, w pełni dojrzałości z delikatnym posmakiem przypominającym leśne jagody, bez wyraźnej goryczy. W naszych warunkach jagody dojrzewają zazwyczaj na przełomie maja i czerwca, czyli nieco wcześniej niż większość truskawek ogrodowych, co przynosi bardzo wczesny zbiór owoców. Owoce dość mocno trzymają się gałęzi, opadanie jest mniejsze niż u starszych odmian, dlatego zbiór odbywa się ręcznie lub przez strząsanie na płachtę. W kuchni wykorzystuje się je do bezpośredniego spożycia, do sałatek owocowych, deserów, dżemów, kompotów, domowych syropów, a także do mrożenia, gdzie dobrze zachowują smak i kolor. Owoce zawierają witaminę C, barwniki antocyjanowe, błonnik i minerały, stanowiąc tym samym wartościowe urozmaicenie diety. Dla większego plonu i bardziej wyrównanych owoców zaleca się uprawę kilku odmian aktinidii kamczackiej o podobnym czasie kwitnienia, które wzajemnie się zapylają.

Uprawa: Długotrwale znosi temperatury zimowe znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki kilka stopni poniżej zera, co umożliwia niezawodne plonowanie nawet w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie tworzy największy plon i dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon jest nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewietrzone, bez długo utrzymującej się wilgoci w glebie. Gleba idealnie średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, z wyższą zawartością próchnicy i lekko kwaśnym do neutralnego odczynie w zakresie pH około 6–7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także ekstremalnie kwaśne podłoża dla gatunków wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemnikach można sadzić od wiosny do jesieni z dokładnym podlewaniem po posadzeniu. Zalecane rozstawy w ogrodzie to około 1–1,5 m między krzewami i 2–3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się tylko lekki cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Mniej więcej po 6–7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się część najstarszych gałęzi u nasady, pozostawiając młodsze, bardziej plenne pędy. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, inaczej aktinidia kamczacka znosi krótkie susze stosunkowo dobrze. Nawożenie odbywa się zgodnie z zasadami dla krzewów owocowych – wiosną warto dodać kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz, latem wyższe dawki azotu ogranicza się, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Obszar pod krzewami utrzymuje się ściółkowany skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Aktinidia kamczacka jest zazwyczaj zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak; przy dobrej kondycji roślin zazwyczaj wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. Sprawdzi się w kompozycjach jadalnych nasadzeń mieszanych, niskich swobodnych żywopłotach, a także jako soliter blisko miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Biorąc pod uwagę, że na Syberii okres wegetacyjny jest krótki, liście zasychają już w lipcu.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.12.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytryńca kamczackiego