Jagoda kamczacka 'Blue Moon' Lonicera kamtschatica 'Blue Moon'

Opis szczegółowy produktu

Jagoda kamczacka 'Blue Moon' - należy do zrzucających liście krzewów owocowych pochodzących z chłodnych rejonów północno-wschodniej Azji i innych części półkuli północnej, gdzie rośnie na wilgotniejszych obrzeżach lasów borealnych i w zaroślach. Odmiana 'Blue Moon' tworzy niski, gęsty krzew o wysokości i szerokości około 0,6–0,9 m, z szarozielonymi liśćmi o aksamitnym wyglądzie. Wiosną na jednorocznych pędach pojawiają się parami rurkowate kwiaty w odcieniach bieli i bladej żółci, o delikatnym słodkim zapachu, chętnie odwiedzane przez pszczoły i trzmiele. Owoce dojrzewają bardzo wcześnie, zwykle od końca maja do czerwca. Są wydłużone, ciemnoniebieskie do niebieskofioletowych, pokryte nalotem woskowym, o smaku przypominającym połączenie malin i borówek. W kuchni wykorzystuje się je na świeżo, do jogurtów, do ciast, na dżemy i do mrożenia. Niebieska barwa wynika z zawartości antocyjanów, owoce zawierają także witaminę C i inne polifenole. Przewagą nad borówką amerykańską jest szersza tolerancja odczynu gleby i wczesny zbiór. Jagoda kamczacka jest z reguły obcopylna, dlatego dla dobrego owocowania sadzi się co najmniej dwie różne odmiany o tym samym terminie kwitnienia, na przykład razem z 'Blue Velvet' lub 'Blue Pacific'. Odmiana jest bardzo mrozoodporna.

Uprawa: Długotrwale znosi zimowe temperatury znacznie poniżej −30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkie wiosenne przymrozki do kilku stopni poniżej zera, co zapewnia pewny plon także w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie zawiązuje najwięcej owoców, a te dobrze się wybarwiają. Rośnie także w lekkim półcieniu, jednak plon bywa wtedy nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale przewiewne, bez długotrwale podmokłej gleby. Idealna gleba jest średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, przepuszczalna, o większej zawartości próchnicy i odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, w zakresie pH około 6–7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także bardzo kwaśne podłoża przeznaczone dla roślin wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemniku można sadzić od wiosny do jesieni, z obfitym podlaniem po posadzeniu. Zalecane rozstawy w ogrodzie to około 1–1,5 m między krzewami i 2–3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się jedynie lekkie cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Po mniej więcej 6–7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, polegające na corocznym wycinaniu przy podstawie części najstarszych gałęzi i pozostawianiu młodszych, plenniejszych pędów. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, poza tym jagoda kamczacka dość dobrze znosi krótkie susze. Nawożenie prowadzi się według zasad obowiązujących dla krzewów owocowych – wiosną warto dodać kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu, latem ogranicza się wyższe dawki azotu, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Powierzchnię pod krzewami utrzymuje się wyściółkowaną skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Jagoda kamczacka jest na ogół zdrowa, jedynie wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak prawdziwy, a przy dobrej kondycji roślin zwykle wystarcza łagodna, profilaktyczna pielęgnacja. W kompozycjach sprawdza się w jadalnych nasadzeniach mieszanych, w niższych żywopłotach swobodnie rosnących oraz jako soliter w pobliżu miejsca wypoczynku, gdzie wygodnie zbiera się wczesne owoce. Ponieważ na Syberii okres wegetacji jest krótki, liście zasychają już w ciągu lipca.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.12.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy jagody kamczackiej