Jagoda kamczacka 'Blue Moon' Lonicera kamtschatica „Blue Moon”

Opis szczegółowy produktu

Irga kamczacka 'Blue Moon' - należy do grupy krzewów owocowych liściastych, pochodzących z chłodnych rejonów północno-wschodniej Azji i innych części północnej półkuli, gdzie rośnie na wilgotniejszych obrzeżach lasów borelnych i w zaroślach. Odmiana 'Blue Moon' tworzy niski, gęsty krzew o wysokości i szerokości około 0,6–0,9 m, z szarozielonymi, aksamitnymi w dotyku liśćmi. Na wiosnę na jednorocznych pędach pojawiają się parami rurkowate kwiaty w odcieniach bieli do jasnożółtego, o słabym słodkim zapachu, które przyciągają pszczoły i trzmiele. Owoce dojrzewają bardzo wcześnie, zazwyczaj od końca maja do czerwca. Są podłużne, ciemnoniebieskie do niebieskofioletowych, oszronione, o smaku przypominającym połączenie malin i jagód. W kuchni wykorzystuje się je na świeżo, do jogurtów, na ciasta, do dżemów i do mrożenia. Niebieskie zabarwienie związane jest z zawartością antocyjanów, powszechnie podaje się również witaminę C i inne polifenole. Zaletą w porównaniu do zwykłych borówek ogrodowych jest szersza tolerancja na reakcję gleby i wczesny zbiór. W przypadku irg ogólnie przyjmuje się obcopylność, dlatego dla dobrego plonowania uprawia się co najmniej dwie różne odmiany o tym samym terminie kwitnienia, na przykład razem z 'Blue Velvet' lub 'Blue Pacific'. Odmiana jest bardzo odporna na mróz.

Uprawa: Długotrwale znosi temperatury zimowe znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki kilka stopni poniżej zera, co umożliwia niezawodne plonowanie nawet w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie tworzy największy plon i dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon jest nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewietrzone, bez długo utrzymującej się wilgoci w glebie. Gleba idealnie średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, z wyższą zawartością próchnicy i lekko kwaśnym do neutralnego odczynie w zakresie pH około 6–7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także ekstremalnie kwaśne podłoża dla gatunków wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemnikach można sadzić od wiosny do jesieni z dokładnym podlewaniem po posadzeniu. Zalecane rozstawy w ogrodzie to około 1–1,5 m między krzewami i 2–3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się tylko lekki cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Mniej więcej po 6–7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się część najstarszych gałęzi u nasady, pozostawiając młodsze, bardziej plenne pędy. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, inaczej aktinidia kamczacka znosi krótkie susze stosunkowo dobrze. Nawożenie odbywa się zgodnie z zasadami dla krzewów owocowych – wiosną warto dodać kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz, latem wyższe dawki azotu ogranicza się, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Obszar pod krzewami utrzymuje się ściółkowany skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Aktinidia kamczacka jest zazwyczaj zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak; przy dobrej kondycji roślin zazwyczaj wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. Sprawdzi się w kompozycjach jadalnych nasadzeń mieszanych, niskich swobodnych żywopłotach, a także jako soliter blisko miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Biorąc pod uwagę, że na Syberii okres wegetacyjny jest krótki, liście zasychają już w lipcu.

Autor: Krystyna | Rewizja: 19.12.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytryńca kamczackiego