Jagoda kamczacka 'Honeybee' Lonicera kamtschatica 'Honeybee'

Opis szczegółowy produktu

Jagoda kamczacka 'Honeybee' - należy do najbardziej odpornych krzewów owocowych strefy umiarkowanej, pochodzących z Kamczatki, północno-wschodniej Azji i górskich rejonów Japonii. Rośnie na chłodnych, wilgotnych obrzeżach lasów i na otwartych stanowiskach z długimi zimami. Odmiana ‘Honeybee’, hodowana w Ameryce Północnej jako uzupełniający zapylacz dla nowoczesnych odmian, jest ceniona za bardzo wczesne dojrzewanie, jędrność owoców i stabilne plony. Krzew osiąga 1,5-1,8 m wysokości i podobną szerokość, tworząc pokrój wzniesiony do lekko rozłożystego. Liście ma podłużne, matowo zielone, o delikatnej teksturze. Kwiaty pojawiają się już w kwietniu, są żółtawo-kremowe i dobrze znoszą późne wiosenne przymrozki, co jest kluczowe dla plonowania gatunku. Owoce są podłużne, długości 2-3 cm, jędrne, o słodkim, miodowo-delikatnym smaku i zrównoważonej kwasowości. Mniej podatne na opadanie niż u wielu starszych odmian. Dojrzewają bardzo wcześnie - zazwyczaj pod koniec maja lub na początku czerwca, w zależności od lokalizacji. Miąższ jest bogaty w witaminę C, antocyjany i naturalne barwniki, co czyni go odpowiednim do bezpośredniego spożycia, mrożenia, na marmolady i soki. ‘Honeybee’ jest częściowo samopylna, dlatego zaleca się łączenie z odmianami ‘Aurora’, ‘Indigo Gem’ lub ‘Borealis’.

Uprawa: Długotrwale znosi temperatury zimowe znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki kilka stopni poniżej zera, co umożliwia niezawodne plonowanie nawet w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie tworzy największy plon i dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon jest nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewietrzone, bez długo utrzymującej się wilgoci w glebie. Gleba jest idealnie średnio ciężka lub lżejsza, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, o wyższej zawartości próchnicy i lekko kwaśnym do obojętnego odczynie w zakresie pH około 6-7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także ekstremalnie kwaśne podłoża dla gatunków wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemnikach można sadzić od wiosny do jesieni z dokładnym podlewaniem po posadzeniu. Zalecane odstępy w ogrodzie wynoszą około 1-1,5 m między krzewami i 2-3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się tylko lekki cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Po około 6-7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się część najstarszych gałęzi u podstawy, a pozostawia młodsze, bardziej owocujące pędy. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, inaczej aktinidia kamczacka znosi krótkie susze stosunkowo dobrze. Nawożenie odbywa się zgodnie z zasadami dla krzewów owocowych - wiosną zaleca się dodanie kompostu lub nawozu o powolnym działaniu, latem ogranicza się wyższe dawki azotu, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Obszar pod krzewami utrzymuje się ściółkowany skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Aktinidia kamczacka jest zazwyczaj zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak; przy dobrej kondycji roślin zazwyczaj wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. Sprawdzi się w kompozycjach jadalnych nasadzeń mieszanych, niskich swobodnych żywopłotach, a także jako soliter blisko miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Biorąc pod uwagę, że na Syberii okres wegetacyjny jest krótki, liście zasychają już w lipcu.

Więcej na: Instrukcja uprawy mącznicy kamczackiej