Jagoda kamczacka 'Honeybee' Lonicera kamtschatica 'Honeybee'

Opis szczegółowy produktu

Jagoda kamczacka 'Honeybee'  - należy do najbardziej odpornych krzewów owocowych strefy umiarkowanej. Pochodzi z Kamczatki, północno-wschodniej Azji i górskich rejonów Japonii. Rośnie na chłodnych, wilgotnych obrzeżach lasów i na otwartych stanowiskach z długą zimą. Odmiana ‘Honeybee’, wyhodowana w Ameryce Północnej jako dodatkowy zapylacz dla nowoczesnych odmian, ceniona jest za bardzo wczesne dojrzewanie, jędrność owoców i stabilne plonowanie. Krzew osiąga 1,5-1,8 m wysokości i podobną szerokość, ma pokrój wzniesiony do lekko rozłożystego. Liście są podłużne, matowozielone, o delikatnej fakturze. Kwiaty pojawiają się już w kwietniu, są żółtawokremowe i dobrze znoszą późne przymrozki wiosenne, co ma kluczowe znaczenie dla plenności gatunku. Owoce są wydłużone, o długości 2-3 cm, jędrne, o słodkim, delikatnie miodowym smaku ze zrównoważoną kwaskowatością. Są mniej podatne na opadanie niż u wielu starszych odmian. Dojrzewają bardzo wcześnie - zazwyczaj pod koniec maja lub na początku czerwca, w zależności od położenia. Miąższ jest bogaty w witaminę C, antocyjany i naturalne barwniki, dzięki czemu owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, mrożenia, na dżemy i soki. ‘Honeybee’ jest tylko częściowo samopylna, dlatego zaleca się sadzenie jej razem z odmianami ‘Aurora’, ‘Indigo Gem’ lub ‘Borealis’. 

Uprawa: Roślina długotrwale znosi zimowe temperatury znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki sięgające kilku stopni poniżej zera, co zapewnia pewny plon także w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie zawiązuje najwięcej owoców, a te są dobrze wybarwione. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak zbiór bywa nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewiewne, bez długotrwale podmokłej gleby. Gleba najlepiej średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, o wyższej zawartości próchnicy i odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, w zakresie pH około 6-7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także skrajnie kwaśne podłoża przeznaczone dla roślin wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemniku można sadzić od wiosny do jesieni, z obfitym podlaniem po posadzeniu. Zalecana rozstawa w ogrodzie to około 1-1,5 m między krzewami i 2-3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się jedynie lekkie cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Mniej więcej po 6-7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się przy nasadzie część najstarszych gałęzi, pozostawiając młodsze, bardziej plenne pędy. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszym roku po posadzeniu i podczas dłuższych okresów suszy, poza tym jagoda kamczacka dość dobrze znosi krótkotrwałą suszę. Nawożenie prowadzi się według zasad obowiązujących dla krzewów owocowych - wiosną warto dodać kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu, latem ogranicza się wyższe dawki azotu, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Powierzchnię pod krzewami utrzymuje się wyściółkowaną skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Jagoda kamczacka jest na ogół zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak prawdziwy, a przy dobrej kondycji roślin zwykle wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. W kompozycjach sprawdza się w jadalnych nasadzeniach mieszanych, w niższych żywopłotach nieformowanych oraz jako soliter w pobliżu miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Ponieważ na Syberii okres wegetacji jest krótki, liście zasychają już w ciągu lipca.

Więcej na:  Instrukcja uprawy jagody kamczackiej

Autor: Jana| Rewizja: 5.12. 2025