Jagoda kamczacka 'Jolanta' Lonicera kamczacka 'Jolanta'

Opis szczegółowy produktu

Wiciokrzew kamczacki 'Jolanta' - odmiana pochodząca z Polski, znana ze swojej odporności na niskie temperatury i wczesnego kwitnienia wiosennego. W ogrodach tworzy wyprostowany lub lekko rozłożysty krzew o wysokości około 1,5–1,8 m i szerokości 1,2–1,5 m. Pędy są gęsto rozgałęzione, z szarobrązową korą, w młodości bardziej elastyczne. Liście są naprzemianległe, jajowate do eliptycznych, zazwyczaj o długości 3–6 cm, na górnej stronie matowo zielone, na spodniej jaśniejsze, wiosną pojawiają się wkrótce po kwitnieniu. W marcu i kwietniu rodzi w kątach liści drobne, jasnożółte kwiaty, które dobrze znoszą krótkotrwałe wiosenne przymrozki, dzięki czemu zawiązywanie owoców jest niezawodne nawet w mniej sprzyjających latach. Z kwiatów rozwijają się podłużne, 2–3 cm długości, sino-fioletowe, oszronione jagody o masie około 2 g, które dojrzewają w drugiej połowie maja do czerwca. Miąższ jest soczysty, słodki do słodko-kwaśnego, z nutami leśnych jagód i czarnej porzeczki. Owoce nie opadają natychmiast po dojrzeniu, co ułatwia zbiory. W kuchni służą do bezpośredniego spożycia, mrożenia, produkcji dżemów, kompotów, soków lub sosów owocowych, kolor miąższu nadaje potrawom intensywnie fioletowy odcień. Zimolez kamczacki jest ceniony również za wyższą zawartość witaminy C, antocyjanów i innych naturalnych barwników, które wzbogacają dietę o świeże owoce na początku sezonu. W jadalnych nasadzeniach uzupełnia porzeczki, agresty i drobne drzewa pestkowe, w mniejszych ogrodach sprawdzi się również jako luźno rosnący, jadalny żywopłot.

Uprawa: Długotrwale znosi temperatury zimowe znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki kilka stopni poniżej zera, co umożliwia niezawodne plonowanie nawet w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie tworzy największy plon i dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon jest nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewietrzone, bez długo utrzymującej się wilgoci w glebie. Gleba idealnie średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, z wyższą zawartością próchnicy i lekko kwaśnym do neutralnego odczynie w zakresie pH około 6–7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także ekstremalnie kwaśne podłoża dla gatunków wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemnikach można sadzić od wiosny do jesieni z dokładnym podlewaniem po posadzeniu. Zalecane rozstawy w ogrodzie to około 1–1,5 m między krzewami i 2–3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się tylko lekki cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Mniej więcej po 6–7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się część najstarszych gałęzi u nasady, pozostawiając młodsze, bardziej plenne pędy. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, inaczej aktinidia kamczacka znosi krótkie susze stosunkowo dobrze. Nawożenie odbywa się zgodnie z zasadami dla krzewów owocowych – wiosną warto dodać kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz, latem wyższe dawki azotu ogranicza się, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Obszar pod krzewami utrzymuje się ściółkowany skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Aktinidia kamczacka jest zazwyczaj zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak; przy dobrej kondycji roślin zazwyczaj wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. Sprawdzi się w kompozycjach jadalnych nasadzeń mieszanych, niskich swobodnych żywopłotach, a także jako soliter blisko miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Biorąc pod uwagę, że na Syberii okres wegetacyjny jest krótki, liście zasychają już w lipcu.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.12.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy mącznicy kamczackiej