Jagoda kamczacka 'Jolanta' Lonicera kamtschatica 'Jolanta'

Opis szczegółowy produktu

Jagoda kamczacka 'Jolanta' - odmiana pochodząca z Polski, znana z odporności na niskie temperatury i wczesnego, wiosennego kwitnienia. W ogrodzie tworzy wzniesiony do lekko rozłożystego krzew o wysokości około 1,5–1,8 m i szerokości 1,2–1,5 m. Pędy są gęsto rozgałęzione, o szarobrązowej korze, za młodu bardziej giętkie. Liście są naprzeciwległe, odwrotnie jajowate do eliptycznych, zwykle o długości 3–6 cm, z wierzchu matowozielone, od spodu jaśniejsze, wiosną pojawiają się wkrótce po rozpoczęciu kwitnienia. W marcu i kwietniu w kątach liści rozwijają się drobne, jasnożółte kwiaty, które dobrze znoszą krótkotrwałe wiosenne przymrozki, dzięki czemu zawiązywanie owoców jest niezawodne także w mniej sprzyjających latach. Z kwiatów rozwijają się podłużne, niebieskofioletowe, oszronione jagody o długości 2–3 cm i masie około 2 g, dojrzewające od drugiej połowy maja do czerwca. Miąższ jest soczysty, słodki do słodkokwaśnego, z nutami borówki czarnej i czarnej porzeczki. Owoce nie opadają od razu po dojrzeniu, co ułatwia zbiór. W kuchni nadają się do bezpośredniego spożycia, mrożenia, przygotowania dżemów, kompotów, soków i sosów owocowych, a barwa miąższu nadaje potrawom intensywnie fioletowy odcień. Jagoda kamczacka jest ceniona także za wysoką zawartość witaminy C, antocyjanów i innych naturalnych barwników, które wzbogacają jadłospis o świeże owoce na początku sezonu. W nasadzeniach jadalnych uzupełnia porzeczki, agrest i drobne owoce pestkowe, a w mniejszych ogrodach sprawdza się również jako swobodnie rosnący, jadalny żywopłot.

Uprawa:  Roślina trwale znosi zimowe temperatury znacznie poniżej −30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki sięgające kilku stopni poniżej zera, co zapewnia pewny plon także w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie najobficiej owocuje i daje dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon bywa nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale przewiewne, bez długotrwale podmokłej gleby. Najodpowiedniejsza jest gleba średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, przepuszczalna, o wyższej zawartości próchnicy i odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, w zakresie pH około 6–7. Nie nadają się gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe ani skrajnie kwaśne podłoża przeznaczone dla roślin wrzosowiskowych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, a sadzonki w pojemniku można sadzić od wiosny do jesieni, obficie podlewając je po posadzeniu. Zalecana rozstawa w ogrodzie wynosi około 1–1,5 m między krzewami i 2–3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się jedynie lekkie cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Mniej więcej po 6–7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, polegające na corocznym wycinaniu u podstawy części najstarszych pędów i pozostawianiu młodszych, obficiej owocujących. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszym roku po posadzeniu i w czasie dłuższej suszy, poza tym roślina stosunkowo dobrze znosi krótkie okresy suszy. Nawożenie prowadzi się według zasad stosowanych dla krzewów owocowych – wiosną warto dodać kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu, a latem ogranicza się wyższe dawki azotu, aby pędy zdążyły zdrewnieć przed zimą. Powierzchnię pod krzewami utrzymuje się wyściółkowaną skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Jagoda kamczacka jest na ogół zdrowa, jedynie wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak prawdziwy. Przy dobrej kondycji roślin zwykle wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. W kompozycjach sprawdza się w jadalnych nasadzeniach mieszanych, w niższych swobodnych żywopłotach oraz jako soliter w pobliżu miejsc wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Ponieważ na Syberii okres wegetacji jest krótki, liście zasychają już w ciągu lipca.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.12.2025

Więcej na:  Instrukcja uprawy jagody kamczackiej