Jagoda kamczacka 'Jugana' Lonicera kamtschatica 'Jugana'

Opis szczegółowy produktu

Wiciokrzew kamczacki 'Jugana' - krzew owocowy pochodzący z Kamczatki, Sachalinu i górskich regionów północnej Japonii. W naturalnym środowisku rośnie na chłodnych, wilgotnych i otwartych stanowiskach, gdzie toleruje długie zimy i krótkie lata. Odmiana 'Jugana', wyhodowana w Rosji w ramach programu mającego na celu poprawę smaku i jędrności owoców, jest dziś ceniona w całej Europie i Ameryce Północnej za swoją stabilną plenność i odporność. Krzew osiąga 1,6-1,8 m wysokości i podobną szerokość, ma pokrój półrozłożysty do wyprostowanego z dobrym tworzeniem drewna owoconośnego. Liście ma eliptyczne, matowo zielone, o delikatnej teksturze typowej dla rodzaju Lonicera. Kwiaty pojawiają się w kwietniu, są kremowo-żółte i bardzo odporne na wiosenne przymrozki, co zapewnia dobre zawiązywanie owoców nawet w chłodnych regionach. Owoce są podłużne, o długości 2,5-3 cm, jędrne, z ciemnoniebieskim nalotem. Smak jest słodki, aromatyczny, z lekkim owocowym posmakiem i minimalną goryczką. Dzięki jędrniejszemu miąższowi owoce mają mniejszą tendencję do opadania, co jest ważną cechą w porównaniu z niektórymi starszymi odmianami. Dojrzewanie następuje średnio wcześnie - najczęściej w pierwszej połowie czerwca. Nadaje się do spożycia na surowo, do mrożenia, a także do przetworzenia na dżemy, soki czy suszenia. Zawierają wysoką ilość antocyjanów, witaminy C i naturalnych antyoksydantów.

Uprawa: Długotrwale znosi temperatury zimowe znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki kilka stopni poniżej zera, co umożliwia niezawodne plonowanie nawet w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie tworzy największy plon i dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon jest nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewietrzone, bez długo utrzymującej się wilgoci w glebie. Gleba jest idealnie średnio ciężka lub lżejsza, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, o wyższej zawartości próchnicy i lekko kwaśnym do obojętnego odczynie w zakresie pH około 6-7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także ekstremalnie kwaśne podłoża dla gatunków wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemnikach można sadzić od wiosny do jesieni z dokładnym podlewaniem po posadzeniu. Zalecane odstępy w ogrodzie wynoszą około 1-1,5 m między krzewami i 2-3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się tylko lekki cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Po około 6-7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się część najstarszych gałęzi u podstawy, a pozostawia młodsze, bardziej owocujące pędy. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, inaczej aktinidia kamczacka znosi krótkie susze stosunkowo dobrze. Nawożenie odbywa się zgodnie z zasadami dla krzewów owocowych - wiosną zaleca się dodanie kompostu lub nawozu o powolnym działaniu, latem ogranicza się wyższe dawki azotu, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Obszar pod krzewami utrzymuje się ściółkowany skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Aktinidia kamczacka jest zazwyczaj zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak; przy dobrej kondycji roślin zazwyczaj wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. Sprawdzi się w kompozycjach jadalnych nasadzeń mieszanych, niskich swobodnych żywopłotach, a także jako soliter blisko miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Biorąc pod uwagę, że na Syberii okres wegetacyjny jest krótki, liście zasychają już w lipcu.

Więcej na: Instrukcja uprawy cytryńca kamczackiego