Jagoda kamczacka 'Maxines Opus®' Lonicera kamtschatica 'Maxines Opus®'

Opis szczegółowy produktu

Miłopal kamczacki 'Maxines Opus®' - amerykańska odmiana japońskiego haskapu wyhodowana przez Maxine M. Thompson w Corvallis w amerykańskim Oregonie. Została wybrana w 2012 roku z krzyżowania linii ‘84-105’ i ‘65-18’. Wyróżnia się dużymi, jędrnymi owocami, wysoką zawartością cukru, słodko-kwaśnym deserowym smakiem i dobrą plonotwórczością. Rośnie silnie, szeroko i rozłożysto, rozszerzając się wyraźniej na boki niż w górę. Krzew w wieku około pięciu lat osiąga około 1,1 m wysokości i 1,7 m szerokości. Pędy są dobrze rozgałęzione i tworzą bardziej otwartą koronę. Odmiana charakteryzuje się średnio silnym do silnego wzrostu. Liście są naprzeciwległe, zielone, eliptyczne do podłużno-jajowate i opadają jesienią. Krzew rusza bardzo wcześnie wiosną, co jest typowe dla miłopalów o jadalnych niebieskich owocach. Kwitnie bardzo wcześnie wiosną, mniej więcej od marca do kwietnia. Kwiaty są drobne, kremowo-białe do białych, rurkowate i występują w parach. Cechują się wysoką odpornością na niskie wiosenne temperatury. Owoce są duże, mają około 2,3 cm długości i 1,5 cm szerokości, przy średniej wadze około 2,2 g. Mają charakterystyczny kształt eliptyczny do beczkowatego, przy czym wierzchołek owocu jest nieco spłaszczony. Skórka jest ciemnoniebieska do ciemnomodro-fioletowej i pokryta wyraźnym, jaśniejszym woskowym nalotem. Miąższ jest jędrny, soczysty i bardzo wysokiej jakości smakowej. Smak jest słodki do słodko-kwaśnego, harmonijny, z delikatną, odświeżającą kwasowością. Zawartość cukru osiąga około 15 °Brix, dzięki czemu należy do odmian o słodszym smaku. Owoce po zerwaniu mają suchą bliznę po szypułce, nie wyciekają i dobrze zachowują jędrność. Dojrzewa średnio wcześnie, około 60 dni po pełnym kwitnieniu. W warunkach Oregonu zbiory przypadają mniej więcej od 27 maja do 5 czerwca, natomiast w Europie Środkowej, w zależności od regionu i przebiegu wiosny, można liczyć przede wszystkim na okres od końca maja do pierwszej połowy czerwca. Dojrzałe owoce mają dobrą przyczepność do krzewu i nie wykazują tendencji do przedwczesnego opadania. Odmiana jest bardzo plenna. Odmiana jest bardzo plonująca. W przypadku pięcioletnich krzewów podaje się zbiory do około 3 kg owoców z jednego krzewu. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, mrożenia, a także na dżemy, soki, syropy, smoothie, kompoty, desery i dalszą przetwórkę.

Uprawa: Długotrwale znosi temperatury zimowe znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki kilka stopni poniżej zera, co umożliwia niezawodne plonowanie nawet w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie tworzy największy plon i dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon jest nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewietrzone, bez długo utrzymującej się wilgoci w glebie. Gleba idealnie średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, z wyższą zawartością próchnicy i lekko kwaśnym do neutralnego odczynie w zakresie pH około 6–7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także ekstremalnie kwaśne podłoża dla gatunków wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemnikach można sadzić od wiosny do jesieni z dokładnym podlewaniem po posadzeniu. Zalecane rozstawy w ogrodzie to około 1–1,5 m między krzewami i 2–3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się tylko lekki cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Mniej więcej po 6–7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się część najstarszych gałęzi u nasady, pozostawiając młodsze, bardziej plenne pędy. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, inaczej aktinidia kamczacka znosi krótkie susze stosunkowo dobrze. Nawożenie odbywa się zgodnie z zasadami dla krzewów owocowych – wiosną warto dodać kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz, latem wyższe dawki azotu ogranicza się, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Obszar pod krzewami utrzymuje się ściółkowany skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Aktinidia kamczacka jest zazwyczaj zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak; przy dobrej kondycji roślin zazwyczaj wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. Sprawdzi się w kompozycjach jadalnych nasadzeń mieszanych, niskich swobodnych żywopłotach, a także jako soliter blisko miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce.

Więcej na: Instrukcja uprawy cytryńca kamczackiego

Autor: Kamila | Rewizja: 07.09.2026