Jagoda kamczacka 'Sinoglaska' Lonicera kamtschatica 'Sinoglaska'

Opis szczegółowy produktu

Zimolez kamczacki 'Sinoglaska' - rosyjska odmiana wyhodowana w Południouralskim Instytucie Badawczym Owocnictwa, Warzywnictwa i Ziemniaka. Powstała w wyniku zapylenia krzyżowego odmiany 'Smolinskaja', jej autorami są V. I. Putjatin, V. S. Iljin i N. A. Iljina, a do rejestru państwowego została wpisana w 1994 roku. Tworzy zwarty do lekko rozłożystego krzew liściasty o wysokości około 1–1,5 m i szerokości 1–1,3 m. Silniejsze pędy proste mają czerwono-brązowy odcień, liście są naprzeciwległe, podłużno-jajowate i matowozielone. Jasnożółte do kremowych kwiaty otwierają się w marcu i kwietniu, stanowiąc wczesne źródło pokarmu dla pszczół i trzmieli. Owoce dojrzewają od końca maja do pierwszej połowy czerwca. Są podłużnie owalne, mają około 2 cm długości, barwę ciemnoniebieską do modro-fioletowej i są pokryte woskowym nalotem. Średnia masa owoców wynosi około 0,9–1 g. Miąższ jest soczysty, aromatyczny i słodko-kwaśny. Owoce wykorzystuje się na świeżo, do jogurtów, deserów, dżemów, syropów, soków oraz do mrożenia. Zawierają witaminę C, antocyjany i inne związki polifenolowe, które są cennym elementem zróżnicowanej diety. Odmiana jest obcopylna, dlatego w pobliżu należy posadzić co najmniej dwie inne odmiany kwitnące w tym samym terminie, np. 'Dlinnoplodnaja', 'Czeljabinka', 'Wołszebnica', 'Altaj' lub 'Amur'.

Uprawa: Długotrwale znosi temperatury zimowe znacznie poniżej -30 °C, a kwiaty wytrzymują krótkotrwałe wiosenne przymrozki kilka stopni poniżej zera, co umożliwia niezawodne plonowanie nawet w chłodniejszych rejonach. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie tworzy największy plon i dobrze wybarwione owoce. W lekkim półcieniu również rośnie, jednak plon jest nieco mniejszy. Stanowisko powinno być raczej osłonięte, ale dobrze przewietrzone, bez długo utrzymującej się wilgoci w glebie. Gleba idealnie średnio ciężka do lżejszej, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze przepuszczalna, z wyższą zawartością próchnicy i lekko kwaśnym do neutralnego odczynie w zakresie pH około 6–7. Nieodpowiednie są gleby ciężkie, zbite i stale podmokłe, a także ekstremalnie kwaśne podłoża dla gatunków wrzosowatych. Rośliny sadzi się najczęściej wiosną lub jesienią, sadzonki w pojemnikach można sadzić od wiosny do jesieni z dokładnym podlewaniem po posadzeniu. Zalecane rozstawy w ogrodzie to około 1–1,5 m między krzewami i 2–3 m między rzędami. W pierwszych latach wykonuje się tylko lekki cięcie formujące i sanitarne, usuwając słabe, krzyżujące się lub uszkodzone pędy. Mniej więcej po 6–7 latach rozpoczyna się stopniowe odmładzanie, podczas którego co roku wycina się część najstarszych gałęzi u nasady, pozostawiając młodsze, bardziej plenne pędy. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, inaczej aktinidia kamczacka znosi krótkie susze stosunkowo dobrze. Nawożenie odbywa się zgodnie z zasadami dla krzewów owocowych – wiosną warto dodać kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz, latem wyższe dawki azotu ogranicza się, aby drewno zdążyło zdrewnieć przed zimą. Obszar pod krzewami utrzymuje się ściółkowany skoszoną trawą, liśćmi lub zrębkami, co ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Aktinidia kamczacka jest zazwyczaj zdrowa, tylko wyjątkowo pojawiają się mszyce lub mączniak; przy dobrej kondycji roślin zazwyczaj wystarcza delikatna, profilaktyczna pielęgnacja. Sprawdzi się w kompozycjach jadalnych nasadzeń mieszanych, niskich swobodnych żywopłotach, a także jako soliter blisko miejsca wypoczynku, gdzie można wygodnie zbierać wczesne owoce. Biorąc pod uwagę, że na Syberii okres wegetacyjny jest krótki, liście zasychają już w lipcu.

Więcej na: Instrukcja uprawy cytryńca kamczackiego

Autor: Jana | Rewizja: 28.07.2026