Jałowiec płożący 'Prince of Wales' Juniperus horizontalis 'Prince of Wales'

Opis szczegółowy produktu

Jałowiec płożący 'Prince of Wales' - zimozielona, okrywowa odmiana północnoamerykańskiego jałowca płożącego, gatunku rosnącego naturalnie od Alaski i Kanady po północne rejony USA na otwartych, skalistych i piaszczystych stanowiskach. Odmianę odkryto w kanadyjskiej prowincji Alberta w 1931 roku, a do uprawy w Wielkiej Brytanii trafiła w 1967 roku. Rośnie bardzo nisko i szeroko, pędy rozkładają się tuż nad ziemią i tworzą gęsty kobierzec. Po 10 latach osiąga około 15–20 cm wysokości i około 1,5–2 m szerokości, w starszym wieku może mieć 2,5 m szerokości, a nawet więcej. Ulistnienie jest delikatne, gęste, zielone do niebieskozielonego, a zimą pod wpływem chłodu wyraźnie przebarwia się na purpurowe do brązowofioletowych tonów. Wiosną ponownie wraca do zielonej barwy. Odmiana nadaje się jako zimozielona roślina okrywowa na skarpy, nasypy, do skalniaków, nasadzeń żwirowych, ogródków przydomowych oraz przy murkach oporowych. Może swobodnie przewieszać się przez krawędzie i łagodzić twarde linie kamienia czy betonu. Gęsty łan pomaga ograniczać zachwaszczenie i chroni powierzchnię gleby przed erozją. Dobrze kontrastuje ze złotożółtymi iglakami, ciemnymi kamieniami i sucholubnymi bylinami. Dzięki wyjątkowo niskiemu pokrojowi nie przytłacza nawet w małych ogrodach i dobrze łączy poszczególne części nasadzenia.

Jałowiec płożący to niski, płożący się iglak pochodzący z Ameryki Północnej, ceniony za zdolność tworzenia gęstego, szeroko rozpostartego kobierca. Dorasta do około 15–30 cm wysokości i nawet 2–3 metrów szerokości, co czyni go idealną rośliną okrywową. Jego gałęzie płożą się po ziemi i łatwo się ukorzeniają, co pomaga stabilizować glebę i zapobiega erozji. Igły jałowca płożącego są delikatne, łuskowate, w odcieniach niebieskozielonych do srebrzystoniebieskich, często o zmiennej barwie w ciągu roku – jesienią i zimą mogą przybierać także odcienie purpurowe. Jałowiec lubi słoneczne stanowisko i dobrze przepuszczalne, raczej suchsze gleby. Znosi mróz, suszę i wietrzne warunki, nie lubi natomiast gleb podmokłych i ciężkich.

Uprawa: Najkorzystniejsze jest pełne słońce, w którym roślina wybarwia się najintensywniej i tworzy gęsty łan. Lekki półcień znosi, przy niedoborze światła może jednak być rzadsza. Odpowiada jej gleba lekka do średnio ciężkiej, piaszczysta, kamienista lub zwykła ogrodowa z bardzo dobrym drenażem, o pH około 5,0–8,0. Młode rośliny po posadzeniu wymagają regularnego podlewania aż do ukorzenienia. Starsze egzemplarze są bardzo odporne na suszę, a krótkotrwałe przesuszenie znoszą lepiej niż stale mokrą glebę. Ściółka jest przydatna głównie w pierwszych latach, zanim gałęzie połączą się w zwarty kobierzec. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub niewielka dawka nawozu do iglaków. Regularne cięcie nie jest konieczne, zbyt wybujałe końce pędów można lekko skrócić w zielonych częściach. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, z wyjątkiem okresów mrozu i upałów. Dla szybszego zwarcia powierzchni zaleca się około 2 rośliny na m². Dojrzałe rośliny znoszą około -30 do -35 °C, są odporne na wiatr i dobrze radzą sobie w warunkach miejskich. W donicy ważny jest swobodny odpływ wody oraz ochrona bryły korzeniowej przed zimowym przesychaniem. Przy długotrwałym przemoczeniu może wystąpić zgnilizna korzeni wywoływana przez Phytophthora, ponadto mogą pojawić się mszyce, miseczniki, przędziorki lub zamieranie końców pędów.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.09. 2026