Jarzębogrusza uszkowata - pojemnik Sorbopyrus auricularis

Opis szczegółowy produktu

Jarzębogrusza uszkowata - międzygatunkowa krzyżówka gruszy i jarzębu. W formie drzewa dorasta do 12 m wysokości, w formie krzewu do 4–5 m. Jest mrozoodporna do -30°C. Ma wzniesiony, stożkowaty pokrój i rośnie bardzo bujnie. Liście osiągają do 5 cm długości i kształtem przypominają raczej liście jabłoni niż gruszy. Jesienią przebarwiają się na brązowożółto do czerwonożółtego. Kwitnie w maju, bardzo obficie. Kwiaty są białe i samopylne. Z kwiatów rozwijają się później owoce wielkości do 5 cm. Są to kuliste do gruszkowatych jabłkowate, zebrane w obfitych owocostanach na wspólnej szypułce. Zawierają kilka drobnych nasion, które jednak najczęściej są niewykształcone i dlatego słabo kiełkują. Niedojrzałe owoce są kutnerowate, a po dojrzeniu przybierają pomarańczowo-czerwonożółtą barwę. Dojrzewają w połowie września i mają bardzo dobry, przyjemnie słodki smak. Niestety, z powodu szybko pojawiającej się mączystości można je przechowywać tylko krótko.

Uprawa: Jarzębogrusza preferuje pełne słońce, w cieplejszym, osłoniętym od wiatru miejscu drewno i owoce dojrzewają regularniej, znosi jednak także lekki półcień. Odpowiednia jest gleba głębsza, przepuszczalna i próchniczna, najlepiej gliniasta do gliniasto-piaszczystej, o pH około 6,0–7,5. Trwałe zalewanie pogarsza kondycję drzewa, natomiast umiarkowanie wilgotna gleba sprzyja wzrostowi pędów owoconośnych. Sadzi się wiosną w marcu–kwietniu lub jesienią w październiku–listopadzie, po posadzeniu sprawdza się ściółkowanie i regularne podlewanie przez pierwsze 2 lata. Cięcie nie jest wymagające, zwykle wystarcza prześwietlenie korony pod koniec zimy i usunięcie pędów konkurencyjnych, aby po deszczu szybko obsychała. Kwitnienie następuje później, dlatego kwiaty są mniej narażone na wiosenne przymrozki. Gatunek jest często opisywany jako samopylny, lepsze zawiązywanie owoców zapewnia jednak zwykle obecność równocześnie kwitnącej gruszy w zasięgu owadów zapylających. Zbiór przypada najczęściej od połowy września do października, owoce pozostawia się na krótko do dojrzenia, aż zmiękną i rozwiną aromat. Owocowanie rozpoczyna się późno, często po 8–10 latach, nagrodą jest jednak długowieczne drzewo. Dojrzałe drewno jest mrozoodporne mniej więcej do -30 °C. W ogrodzie zaleca się rozstawę około 4–5 m, na mniejszych przestrzeniach warto prowadzić drzewo na słabiej rosnącej podkładce. Z chorób może wystąpić parch lub rdza, przy przewiewnej koronie i zrównoważonym nawożeniu kondycja roślin jest zazwyczaj dobra.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.3. 2026