Jarzębogruszka 'Grusza Tatarska' Sorbopyrus 'Tatar Pear'

Opis szczegółowy produktu

Jarząbko-grusza 'Tatarova hrušeň' - odmiana ‘Tatarova hrušeň’ jest międzygatunkową hybrydą gruszy (Pyrus communis) i jarzębu mącznego (Aria/Sorbus aria), uprawianą jako rzadkość użytkowa i ozdobna. W praktyce jest to starsza środkowoeuropejska selekcja z grupy jarząbko-grusz, ceniona za odporność i nietypowy smak. Rośnie jako mniejsze do średniej wielkości drzewo o wyprostowanym, stożkowatym pokroju i krótkim owoconośnym pędzie. Liście są zielone na górnej stronie, delikatnie owłosione na spodniej i latem wydają się srebrzyste, jesienią przebarwiają się na żółto-brązowe do czerwono-żółtych odcieni. W maju wytwarza białe kwiaty w płaskich baldachogronach i jest miododajna. Odmiana jest zazwyczaj opisywana jako samopylna, wyższe plonowanie może być wspomagane przez kwitnącą w pobliżu gruszę. Owocem są małe owoce o długości około 4–5 cm, kuliste do krótko gruszkowatych, w stanie niedojrzałym delikatnie owłosione. Podczas dojrzewania złocą się na żółto i często uzyskują pomarańczowy do czerwono-żółtego rumieńca. Miąższ jest żółtawy, soczysty, słodki i aromatycznie korzenny, po przejrzeniu szybko staje się mączysty. Zastosowanie to bezpośrednie spożycie, kompoty, przeciery, suszenie i pieczenie. Owoce naturalnie zawierają błonnik i pektyny, dlatego nadają się również do dżemów.

Uprawa: Jarząbko-grusza preferuje pełne słońce, w cieplejszym, osłoniętym miejscu drewno i owoce dojrzewają regularniej, ale toleruje również lekki półcień. Gleba powinna być głęboka, przepuszczalna i próchniczna, najlepiej gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, o pH około 6,0–7,5. Ciągłe przemoczenie pogarsza stan zdrowotny, natomiast umiarkowanie wilgotna gleba sprzyja wzrostowi pędów owoconośnych. Sadzenie odbywa się wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (październik–listopad), po posadzeniu zaleca się ściółkowanie i regularne podlewanie przez pierwsze 2 lata. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagające, zazwyczaj wystarcza przerzedzenie korony pod koniec zimy i usunięcie konkurencyjnych gałęzi, aby po deszczu szybko schła. Kwitnienie jest późniejsze, dlatego kwiaty są mniej zagrożone wiosennymi przymrozkami. Gatunek jest często opisywany jako samopylny, jednak wyższe plonowanie zazwyczaj wspiera obecność kwitnącej jednocześnie gruszy w zasięgu zapylaczy. Zbiór najczęściej przypada na połowę września do października, owoce pozostawia się do krótkiego dojrzewania, kiedy miękną i rozwijają aromat. Owocowanie rozpoczyna się później, często po 8–10 latach, nagrodą jest długowieczne drzewo. Dojrzałe drewno jest mrozoodporne do około -30 °C. W ogrodzie sprawdza się rozstawa około 4–5 m, w mniejszych przestrzeniach opłaca się prowadzenie na słabszej podkładce. Spośród chorób może pojawić się parch lub rdza, przy przewiewnej koronie i zrównoważonym odżywianiu stan zdrowia jest zazwyczaj dobry.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.3.2026