Jarzębogruszka 'Tatar Pear' Sorbopyrus 'Tatar Pear'

Opis szczegółowy produktu

Jarzębogruszka 'Tatar Pear' - wyjątkowa krzyżówka gruszy i jarzębu, należąca do bardzo plennych drzew owocowych cenionych za smaczne owoce. Dojrzewa w sierpniu i wrześniu. Wyróżnia się średnio silnym wzrostem, w wieku dojrzałym osiąga około 4 do 5 metrów wysokości i tworzy przejrzystą, lekko rozłożystą, dobrze rozgałęzioną koronę, którą łatwo formować i utrzymywać cięciem. Liście są zdrowe, średniej wielkości, owalne, intensywnie zielone, od spodu delikatnie filcowate, i przez cały sezon wegetacyjny niezawodnie okrywają pędy. Roślina kwitnie w maju licznymi białymi kwiatami, które skutecznie przyciągają pszczoły i inne zapylacze. Zbiera się średniej wielkości owoce o kształcie gruszkowatym. Miąższ jest jędrny, bardzo soczysty i odznacza się smacznym, słodkim smakiem z delikatnym aromatem. Owoce są bogate w witaminę C, składniki mineralne, naturalne cukry i błonnik, które przyczyniają się do ogólnego wzmocnienia organizmu. Dzięki nietypowemu pochodzeniu, doskonałemu smakowi owoców i ogólnej odporności stanowi cenny nabytek dla każdego ogrodu.

Uprawa: Jarzębogruszka preferuje pełne słońce, w cieplejszym, osłoniętym miejscu drewno i owoce dojrzewają bardziej regularnie, znosi jednak także lekki półcień. Odpowiednia jest gleba głębsza, przepuszczalna i próchniczna, najlepiej gliniasta do gliniasto-piaszczystej, o pH około 6,0–7,5. Stałe zalewanie pogarsza zdrowotność, natomiast lekko wilgotna gleba sprzyja wzrostowi pędów owoconośnych. Sadzi się wiosną w marcu–kwietniu lub jesienią w październiku–listopadzie, po posadzeniu sprawdza się ściółkowanie i regularne podlewanie przez pierwsze 2 lata. Cięcie nie jest wymagające, zwykle wystarczy prześwietlenie korony pod koniec zimy i usunięcie pędów konkurencyjnych, aby po deszczu szybko obsychała. Kwitnienie jest późniejsze, dlatego wiosenne przymrozki mniej zagrażają kwiatom. Gatunek jest często opisywany jako samopylny, jednak obfitsze zawiązywanie owoców zwykle wspiera obecność równocześnie kwitnącej gruszy w zasięgu lotu zapylaczy. Zbiór przypada najczęściej od połowy września do października, owoce pozostawia się na krótkie dojrzewanie, aż zmiękną i rozwiną aromat. Owocowanie rozpoczyna się później, często po 8–10 latach, nagrodą jest długowieczne drzewo. Dojrzałe drewno jest mrozoodporne do około -30 °C. W ogrodzie stosuje się rozstawę około 4–5 m, w mniejszych przestrzeniach opłaca się prowadzenie na słabiej rosnącej podkładce. Z chorób może pojawić się parch lub rdza, przy przewiewnej koronie i zrównoważonym nawożeniu zdrowotność jest zwykle dobra.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.3. 2026