Jaśmin nagokwiatowy Jaśmin nagokwiatowy

Opis szczegółowy produktu

Jaśmin nagokwiatowy - krzew liściasty z rodziny oliwkowatych (Oleaceae), pochodzący z zachodnich i północnych Chin, gdzie rośnie na zarośniętych i kamienistych zboczach. Do Europy trafił w XIX wieku dzięki zbiorom Roberta Fortune'a. W ogrodach tworzy szeroko rozłożony, łukowato przewieszający się pokrój, który można wiązać do podpory i prowadzić po ścianie lub pozwolić mu zwisać przez murek. Dorosła roślina osiąga około 1–2,5 m wysokości i 1,5–3 m szerokości, przy prowadzeniu po podporze pędy są dłuższe. Młode pędy są wyraźnie zielone i czterokanciaste. Liście są zazwyczaj trójlistkowe, latem zielone i jesienią opadają. Na zeszłorocznym drewnie, jeszcze przed rozwojem liści, pojawiają się pojedyncze żółte kwiaty z rurkowatą koroną o średnicy około 2 cm. W naszych warunkach najczęściej kwitnie od stycznia do marca, w łagodne zimy nawet od grudnia, a w chłodniejszych rejonach kwitnienie może trwać do kwietnia. We wczesnej wiośnie dostarcza pożywienia pierwszym zapylaczom. Sprawdza się jako krzew okrywowy na zboczach, jako zwisający element nad kamiennymi murkami oraz w mieszanych nasadzeniach krzewów. Jaśmin jest ogólnie ciekawym elementem do ogrodów, wnosi kolor i ciekawy wygląd do każdego ogrodu. Dobrze znosi cięcie, dlatego można go łatwo kształtować według własnych wyobrażeń.

Uprawa: Najlepiej rośnie na pełnym słońcu do lekkiego półcienia, ale najpewniej w ciepłym mikroklimacie przy południowej lub zachodniej ścianie, w miejscu osłoniętym od wiatru, gdzie pąki są mniej narażone na uszkodzenia przez mróz i wiatr. Odpowiada mu gleba próchnicza, średnio wilgotna i dobrze przepuszczalna, w cięższych glinach wskazany jest drenaż i rozluźnienie gleby żwirem lub kompostem, zalecane pH wynosi zazwyczaj około 5,5–7,5. Rośliny sadzi się wiosną lub jesienią, w przypadku roślin pojemnikowych przez cały sezon, pod warunkiem zapewnienia nawadniania. W pierwszych 1–2 sezonach utrzymuje się równomierną wilgotność, po ukorzenieniu znosi nawet krótkotrwałą suszę, przy dłuższym przesuszeniu jednak mniej kwitnie. Nawożenie zazwyczaj opiera się na wiosennym kompoście lub nawozie o powolnym działaniu, ściółka z liści lub kory stabilizuje wilgotność i chroni strefę korzeniową. Cięcie wykonuje się po kwitnieniu przez przerzedzenie i stopniowe usuwanie najstarszych pędów u nasady. W donicy sprawdza się objętość co najmniej 30–50 l z warstwą drenażową i izolacją zimową donicy. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, młode nasadzenia lepiej zimują ze ściółką. Do nasadzeń wybiera się rozstawy około 0,8–1,2 m. Początkującym pomaga unikać stale podmokłej gleby i zimowego wiatru. Spośród chorób mogą pojawić się plamistości liści, a przy nadmiernej wilgoci zgnilizny korzeni, spośród szkodników szczególnie mszyce, przędziorki i tarczniki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 18.12.2025