Jasnota plamista 'Purple Dragon' Lamium maculatum 'Purple Dragon'

Opis szczegółowy produktu

Jasnota plamista 'Purple Dragon' - pochodząca z Europy bylina runa łęgowego i wilgotniejszych zarośli, stosowana w ogrodach jako odporna roślina okrywowa do cienia. Odmiana 'Purple Dragon' została wyselekcjonowana przez hodowcę Chrisa VanSandena w firmie Hortech i jest odmianą chronioną (PP15890). Tworzy niskie, płożące, miejscami ukorzeniające się pędy, z których wyrastają naprzeciwległe liście z wyraźnym srebrnym polem i zielonym obrzeżeniem. Roślina jest półzimozielona do zimozielonej, dzięki czemu okrywa glebę także podczas łagodniejszych zim i ogranicza wiosenne zachwaszczenie. Kwiaty są wargowe, intensywnie purpurowe, zebrane w gęstsze szczytowe kłosy, które mogą liczyć kilkadziesiąt kwiatów, a pojedyncze korony mają często jaśniejszy rysunek w kształcie litery V. Główne kwitnienie przypada na maj i czerwiec, a przy dobrej kondycji kolejne kwiaty pojawiają się także w ciągu lata i na początku jesieni. Nektar i pyłek chętnie odwiedzają pszczoły i motyle, dlatego roślina sprawdza się w nasadzeniach o naturalnym charakterze. Dorasta zwykle do 15–20 cm i rozrasta się na szerokość około 50–70 cm, nadaje się więc do podszytu, na obrzeża ścieżek i do pojemników, gdzie srebro liści pięknie komponuje się z funkiami, paprociami, żurawkami czy wiosennymi roślinami cebulowymi, których zasychające latem liście skutecznie przykrywa.

Uprawa: Jasnoty dobrze rosną w cieniu i półcieniu, najlepiej w osłoniętym miejscu pod krzewami i drzewami, w mikroklimacie z chłodniejszą glebą i bez letniego skwaru. Najodpowiedniejsza jest gleba próchniczna, pulchna i dobrze przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna, z dodatkiem kompostu lub ziemi liściowej, a na ciężkich glinach sprawdza się warstwa drenażowa i domieszka żwiru. Zalecane pH wynosi około 5,5–8, a u odmian o pstrych liściach rysunek często staje się wyraźniejszy w lekkim cieniu. Sadzenie wykonuje się od marca do października, w cieplejszych rejonach także jesienią. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, po ukorzenieniu rośliny znoszą w cieniu krótkotrwałą suszę, jednak długie okresy bez wody przerzedzają kobierzec i skracają kwitnienie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zwykle wystarcza kompost lub niewielka ilość nawozu o spowolnionym działaniu, a nadmiar azotu prowadzi do miękkiego wzrostu. Po głównym kwitnieniu zaleca się skrócenie wybujałych pędów, co sprzyja zagęszczeniu i odnowieniu liści. Ściółka z ziemi liściowej lub drobnej kory stabilizuje wilgotność, ogranicza chwasty i zimą chroni szyjkę korzeniową, przy czym należy unikać stałego przemoczenia. W pojemniku stosuje się przepuszczalne podłoże z drenażem, podlewanie jest częstsze, a zimą zagrożenie stanowi przede wszystkim stojąca woda. Zalecana rozstawa to 25–35 cm, czyli około 8–12 roślin na m², zależnie od tempa wzrostu. Najczęstsze problemy to ślimaki na młodych pędach, mszyce oraz mączniak prawdziwy podczas suszy i przy zbyt gęstym nasadzeniu, a w mokre zimy może wystąpić gnicie korzeni. Mrozoodporność w warunkach Polski wynosi zwykle około −25 do −30 °C, decydujące znaczenie ma przepuszczalna gleba i ochrona przed zimowym przemoczeniem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.01. 2026