Jastrun właściwy 'Maikonigin' - Leucanthemum vulgare 'Maikonigin' Leucanthemum vulgare 'Maikonigin'

Opis szczegółowy produktu

Odmiana 'Maikonigin' - jest wieloletnią rośliną z rodziny astrowatych, pochodzącą z Europy, nawiązującą do gatunku łąkowego występującego na suchych i świeżych łąkach, miedzach i poboczach dróg. W ogrodach ceniona jest za proste łodygi i zwarty pokrój, który nie wygląda na rozluźniony nawet po deszczu. Odmiana tworzy bardziej zwarte, mocniej zbudowane kępy, zazwyczaj o wysokości 50–60 cm i szerokości 30–45 cm, dlatego sprawdza się na rabatach bylinowych, w nasadzeniach wiejskich, a także w cięciu. Pod ziemią tworzy krótkie kłącza, dzięki którym stopniowo gęstnieje, ale przy zwykłej pielęgnacji pozostaje łatwy w utrzymaniu. Liście przyziemne są jajowate do łopatkowatych, ciemnozielone, ząbkowane na brzegu, na łodygach przechodzą w węższe, siedzące liście. Od maja do lipca pojawiają się pojedyncze koszyczki o średnicy około 6–8 cm, z białymi kwiatami języczkowatymi wokół żółtego środka. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, w wazonie zazwyczaj wytrzymują kilka dni i dostarczają pyłku oraz nektaru, przyciągając pszczoły, trzmiele i bzygowate. U odmiany zwykle obserwuje się mniejszą produkcję nasion, co pomaga utrzymać czystość nasadzenia. W kompozycji działa jako jasny punkt między szałwiami, kocimiętkami, bodziszkami, rudbekiami lub trawami ozdobnymi. Ma zwarty pokrój i jest idealna do sadzenia na rabatach, w ogródkach skalnych lub jako element mieszanych nasadzeń bylin.

Uprawa: Najlepiej rośnie na pełnym słońcu, w najcieplejszych rejonach toleruje lekki popołudniowy półcień, ale dla obfitego kwitnienia potrzebuje co najmniej 6 godzin światła dziennie. Wybierz przewiewne stanowisko w zacisznym miejscu, umiarkowany przepływ powietrza ogranicza choroby, podczas gdy silny wiatr może łamać wyższe łodygi, które wtedy należy podwiązać. Idealne jest mikroklimat bez zimowego nadmiernego nawodnienia i miejsc, gdzie gromadzi się woda. Gleba powinna być średnio żyzna, próchnicza, ale dobrze przepuszczalna, w ciężkich glinach należy dodać żwir, piasek lub perlit i zawsze zadbać o drenaż, ponieważ nadmierne nawodnienie prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Zalecane pH to lekko kwaśne do neutralnego (około 5,5–6,5, często podawana jest również tolerancja na neutralne). Sadzenie jest możliwe wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (wrzesień–październik), rośliny w pojemnikach można sadzić przez cały sezon, zapewniając odpowiednie nawadnianie. Po posadzeniu podlewaj regularnie do ukorzenienia, potem raczej obficie i rzadziej, krótkie okresy suszy znosi stosunkowo dobrze, długie upały skracają kwitnienie, dlatego w upały zapewnij głębokie podlewanie około 1 raz w tygodniu. Nawoź oszczędnie: wiosną kompostem lub zbilansowanym nawozem, z azotem ostrożnie, aby pędy się nie pokładały. Cięcie polega głównie na bieżącym usuwaniu przekwitłych kwiatostanów, po głównej fali kwitnienia można roślinę lekko przyciąć dla powtórnego kwitnienia, a jesienią skrócić łodygi przy ziemi; dla długowieczności kępy dziel co 2–3 lata. Ściółkuj cienką warstwą kompostu lub żwiru, ale nie dopuść, aby ściółka przylegała do szyjki korzeniowej. W pojemniku wybierz większą doniczkę, bardzo przepuszczalny substrat z warstwą drenażową i zimą chroń pojemnik przed długotrwałym przemoczeniem (np. pod zadaszeniem). Dla początkujących kluczowe jest, aby nie przelewać roślin i nie uprawiać ich w nieprzepuszczalnej glebie. Najczęstszymi szkodnikami są mszyce, wciornastki, mączliki i przędziorki, a z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy lub plamistość liści, szczególnie przy zagęszczeniu łanu i wyższej wilgotności. Zalecane rozstawy wynoszą około 45–60 cm w zależności od odmiany. Mrozoodporność wynosi około −20 °C do −29 °C, u niektórych gatunków margerytek nawet do około −34 °C, w przypadku uprawy w pojemnikach odporność jest zawsze niższa, ponieważ bryła korzeniowa szybciej przemarza.