Jesion wąskolistny 'Monophylla' Fraxinus wąskolistny 'Monophylla'

Opis szczegółowy produktu

Jesion wyniosły 'Monophylla' – ciekawa odmiana jesionu. Główną cechą wyróżniającą to drzewo są jego liście, które w przeciwieństwie do gatunku typowego nie są pierzaste, lecz rozwijają się jako pojedyncze, całobrzegowe i podłużnie lancowate blaszki. Ta nietypowa morfologia nadaje koronie drzewa delikatniejszy i bardzo estetyczny charakter. Drzewo w wieku dorosłym osiąga wysokość od 12 do 15 metrów, przy szerokości korony około 8 do 10 metrów. Habitus jest regularny, szeroko jajowaty i w ciągu lat tworzy gęstą, dobrze rozgałęzioną strukturę. Kwiaty są niepozorne, pojawiają się przed rozwinięciem liści w kwietniu. Owocami są płaskie, skrzydlate orzeszki. W architekturze ogrodowej kultivar ten jest wykorzystywany przede wszystkim jako reprezentacyjny solitery w rozległych ogrodach lub jako drzewo alejowe w szerszych komunikacjach miejskich, gdzie podkreśla swoją całoroczną wartość estetyczną. Doskonale komponuje się z niższymi krzewami lub bylinami, które nie wymagają intensywnego podlewania.

Jesion wąskolistny - szybko rosnące drzewo liściaste, osiągające w wieku dorosłym do 25 m wysokości. Z biegiem lat pokrój korony jest szerokojajowaty, półotwarty. Liście złożone pierzasto osiągają do 25 cm długości. Są złożone z 13 listków lancetowatych, przy czym górna strona jest ciemnozielona, a dolna jaśniejsza zielona. Jesienią przebarwiają się na żółto-złoty kolor. Kora jest jasnoszara, głęboko bruzdowana. Kwiatostany pojawiają się jeszcze przed rozwojem liści, składają się z drobnych, zielonkawych kwiatów zebranych w wiechy. Jesienią tworzą się oskrzydlone orzeszki zawierające nasiona.

Uprawa: Preferuje pełne słońce aż po jasny półcień oraz miejsce z głęboką, żyzną glebą. Najlepiej rozwija się w glebach gliniastych do piaszczysto-gliniastych, które zatrzymują wilgoć, ale nie są długotrwale podmokłe, przy zalecanym pH około 6,0–7,5. W cieplejszych regionach toleruje również przejściową suszę i wiatr; w pierwszych latach korzystne jest regularne podlewanie oraz ściółkowanie z liści lub kory. Sadzenie odbywa się najczęściej od października do kwietnia, poza okresem mrozów. Przycinanie się ogranicza do formującego i sanitarnego, najlepiej w okresie spoczynku wegetacyjnego, ponieważ silniejsze cięcie wiosenne może powodować większe „płakanie” drzewa. W alejach zachowuje się odstęp około 6–8 m, w zależności od pożądanej szerokości korony. Dojrzałe drzewa zazwyczaj wytrzymują temperatury w okolicach -20 °C, bardziej wrażliwe bywają młode nasadzenia w kotlinach mrozowych. Wiosną sprawdza się dodanie kompostu lub nawozu o spowolnionym uwalnianiu z przewagą potasu, który wspiera drewnienie tkanek. W nasadzeniach miejskich warto kontrolować zagęszczenie gleby i zasolenie, dlatego stosuje się przepuszczalne podłoże strukturalne oraz odpowiednią przestrzeń nawadniającą.

Autor: Nikol | Rewizja: 03.06.2026