Jesion wąskolistny 'Monophylla' Fraxinus angustifolia 'Monophylla'

Opis szczegółowy produktu

Jesion wąskolistny 'Monophylla' - interesująca odmiana jesionu. Głównym wyróżnikiem tego drzewa są liście, które w odróżnieniu od typowego gatunku nie są pierzaste, lecz rozwijają się jako pojedyncze, całobrzegie, podłużnie lancetowate blaszki. Ta nietypowa morfologia nadaje koronie delikatniejszy i bardzo estetyczny charakter. W wieku dojrzałym drzewo osiąga 12–15 m wysokości przy szerokości korony około 8–10 m. Pokrój jest regularny, szerokojajowaty, z biegiem lat tworzy gęstą, dobrze rozgałęzioną strukturę. Kwiaty są niepozorne, pojawiają się przed rozwojem liści w kwietniu. Owocami są płaskie, oskrzydlone orzeszki. W architekturze krajobrazu odmianę wykorzystuje się przede wszystkim jako reprezentacyjny soliter w rozległych ogrodach lub jako drzewo alejowe przy szerszych ulicach miejskich, gdzie w pełni ujawniają się jej całoroczne walory dekoracyjne. Doskonale łączy się z niższymi krzewami lub bylinami, które nie wymagają intensywnego podlewania.

Jesion wąskolistny - szybko rosnące drzewo liściaste, w wieku dojrzałym dorastające do 25 m wysokości. Z biegiem lat korona przybiera szerokojajowaty, półotwarty pokrój. Nieparzystopierzaste liście dorastają do 25 cm długości. Składają się z 13 lancetowatych listków, których wierzchnia strona jest ciemnozielona, a spodnia jaśniejsza. Jesienią przebarwiają się na złocistożółto. Kora jest jasnoszara, głęboko bruzdowana. Kwiatostany pojawiają się jeszcze przed rozwojem liści i tworzą je drobne, zielonkawe kwiatki zebrane w wiechy. Jesienią powstają oskrzydlone orzeszki skrywające nasiona.

Uprawa: Preferuje pełne słońce do jasnego półcienia oraz stanowisko z głębszą, żyzną glebą. Najlepiej rośnie na glebach gliniastych do piaszczysto-gliniastych, które zatrzymują wilgoć, ale nie są długotrwale podmokłe, o zalecanym pH około 6,0–7,5. W cieplejszych rejonach Polski znosi także przejściową suszę i wiatr, w pierwszych latach korzystne jest regularniejsze podlewanie i ściółka z kompostu liściowego lub kory. Sadzenie wykonuje się najczęściej od października do kwietnia, poza okresem mrozów. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, najlepiej w okresie spoczynku, ponieważ silniejsze cięcie wiosenne może powodować intensywniejsze „płaczenie” drzewa. W alei zachowuje się rozstawę około 6–8 m, zależnie od pożądanej szerokości korony. Starsze drzewa zwykle znoszą około -20 °C, wrażliwsze bywają młode nasadzenia w zastoiskach mrozowych. Wiosną sprawdza się dodatek kompostu lub nawozu o spowolnionym działaniu z przewagą potasu, który wspiera drewnienie tkanek. W nasadzeniach miejskich warto kontrolować zagęszczenie i zasolenie gleby, dlatego stosuje się przepuszczalne podłoże strukturalne i odpowiednią przestrzeń do nawadniania.

Autor: Nikol | Rewizja: 3.6. 2026