Jodła górska 'Jan Pavel' Abies lasiocarpa 'Jan Pavel'

Opis szczegółowy produktu

Jodła górska 'Jan Pavel'  - to wyjątkowa czeska odmiana o regularnym, ściśle stożkowym pokroju. Ta zimozielona roślina iglasta należy do drzew wolno rosnących i w wieku dojrzałym osiąga wysokość około 200–300 centymetrów przy szerokości około 100–150 centymetrów. Wyróżnia się gęstym rozgałęzieniem oraz krótkimi, miękkimi igłami o atrakcyjnej srebrzystoniebieskiej do stalowej barwie. Jodła ta jest w pełni mrozoodporna, do -34 °C, i bardzo dobrze znosi także wyżej położone stanowiska. Pochodzi z czarciej miotły znalezionej w Karkonoszach i została nazwana na cześć papieża Jana Pawła II. Główną wartością estetyczną odmiany jest stabilność struktury i trwałość barwy przez cały rok. Kwitnie w maju, kiedy pojawiają się niepozorne męskie i żeńskie kwiatostany. Szyszki są wzniesione, walcowate, a przed dojrzeniem mają ciemnofioletowy odcień, który tworzy efektowny kontrast z niebieskawym igliwiem. 'Jan Pavel' jest rośliną jednopienną i samopylną. Dzięki zwartemu wzrostowi nie wymaga żadnego cięcia w celu utrzymania kształtu. W nasadzeniach grupowych zaleca się rozstawę 150–200 centymetrów, aby podkreślić naturalny, soliterowy charakter każdego egzemplarza. Przy bardziej zwartym nasadzeniu w kompozycji ogrodowej sadzi się 1 szt. na m². Idealna jako soliter do mniejszych ogrodów.

Jodła górska - okazałe drzewo iglaste, dorastające do wysokości 20–30 m. Korona jest zwykle wąsko stożkowa i smukła, a gałęzie ułożone są poziomo. Kora jest szara, z wiekiem staje się bruzdowana. Igły nie mają typowego ułożenia, rosną we wszystkich kierunkach, są płaskie, długości 2–3 cm i szerokości 1,5–2 mm. Na górnej stronie są niebieskozielone z sinym nalotem, a na spodniej mają 2 białe paski. Męskie kwiatostany są zielonkawe z purpurowym odcieniem. Szyszki rosną pionowo i mają długość 6–12 cm. Drzewo dobrze sprawdza się jako soliter w większym ogrodzie.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych odmiana najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub w lekkim półcieniu, w chłodniejszym mikroklimacie, bez letniego przegrzewania i przy odpowiedniej wilgotności powietrza. Najlepsza jest gleba próchniczna, lekko kwaśna, o pH około 4,5–6,0, równomiernie wilgotna, ale dobrze zdrenowana. Na ciężkich glebach gliniastych korzystna jest domieszka żwiru i sadzenie na lekkim wzniesieniu, ponieważ jodły na ogół nie znoszą długotrwałego nadmiaru wody. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych dwóch latach po posadzeniu oraz w okresach suszy, później roślina lepiej znosi krótkotrwałe przesuszenie niż stojącą wodę. Nawożenie powinno być umiarkowane: wiosną wystarczy kompost lub nawóz do roślin iglastych, a pod koniec lata preferuje się potas. Cięcia zazwyczaj się nie wykonuje, usuwa się jedynie uszkodzone gałęzie. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około -34 °C, młodym roślinom służy ochrona korzeni ściółką. Rośliny w pojemnikach sadzi się zwykle od marca do października. W czasie suszy mogą pojawić się przędziorki, na osłabionych roślinach mszyce, a na glebach podmokłych choroby grzybowe korzeni. Dla solitera przyjmuje się odstęp około 2–3 m, w grupach sadzi się w odległości około 1,5–2,5 m. Na osłoniętych stanowiskach ściółkowanie sprawdza się również dlatego, że stabilizuje temperaturę i wilgotność w strefie korzeni. Na glebach o wyższej zawartości wapnia igły mogą przybierać mniej intensywny niebieski kolor, dlatego korzystny jest lekko kwaśny odczyn. W pobliżu dróg posypywanych solą zaleca się zachowanie odstępu, aby zapobiec brązowieniu igieł na przedwiośniu.

Autor: Lucie | Rewizja: 11.3. 2026