Judaszowiec kanadyjski 'Merlot' Cercis canadensis 'Merlot'

Opis szczegółowy produktu

Dereń kanadyjski 'Merlot' - pochodzi z wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie jako drzewo podszytowe na skrajach lasów i w rzadkich dąbrowach. 'Merlot' to odmiana wyhodowana na North Carolina State University, przez autorów Dennisa J. Wernera i Layna K. Snellinga. Powstała ze skrzyżowania dereńa purpurowolistnego 'Forest Pansy' z bardziej ciepłolubnym gatunkiem Cercis canadensis var. texensis 'Texas White' i została wprowadzona do praktyki około 2009 roku. Tworzy krzew wielopniowy lub małe drzewo o półkulistej, raczej wyprostowanej koronie. Sercowate liście mają zazwyczaj 8–12 cm szerokości, przy rozwijaniu się są błyszczące czarnofioletowe, w pierwszej połowie lata ciemnowiśniowe do brązowofioletowych, a później zielonofioletowe. Jesienią pojawiają się odcienie brązu, pomarańczy i wiśniowej czerwieni. W kwietniu do maja, jeszcze przed ulistnieniem, na starszych gałęziach otwierają się skupiska różowo-lawendowych kwiatów o typowym motylkowatym kształcie. Owocuje raczej rzadko, więc energia kieruje się na ulistnienie i kwitnienie. Odmiana sprawdzi się jako soliter przy tarasie, wejściach do ogrodu, a także w lekko naturalnych nasadzeniach z wiosennymi roślinami cebulowymi, kopytnikami czy bodziszkami, gdzie uwydatni kontrast ciemnych liści i jasnych kwiatów.

Judaszowiec kanadyjski - średnio rosnący, zrzucający liście krzew lub drzewo, które tworzy okrągłą, półotwartą koronę. Osiąga wysokość 6-8 m i szerokość 3-5 m, w zależności od warunków uprawy. Drobne, obfite i delikatnie aromatyczne kwiatostany pojawiają się jeszcze przed liśćmi w kwietniu i maju, mają kolor od jasnoróżowego do czerwonego. Jasnozielone liście mają sercowaty kształt z zaostrzonym końcem. Kwiaty zastępują płaskie strąki, które pozostają na drzewie przez całą zimę. Jest to drzewo głęboko korzeniące się z grubym systemem korzeniowym. Spełni rolę soliteru w każdym większym ogrodzie.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu do półcienia w miejscu osłoniętym, gdzie drewno dobrze dojrzewa, a pędy nie cierpią z powodu późnych przymrozków. Odpowiednia jest gleba średnio żyzna, próchniczna z dobrym drenażem, długotrwale podmokłe stanowiska zwiększają ryzyko obumierania gałęzi. Optymalne pH wynosi około 6,0–7,5, toleruje również gleby lekko wapienne. Po posadzeniu utrzymuje się równomierną wilgotność, później odmiana zazwyczaj lepiej znosi krótkotrwałą suszę niż typy purpurowolistne bez domieszki linii teksańskiej. Nawożenie jest zazwyczaj wystarczające kompostem na wiosnę i ściółką, która stabilizuje wilgotność gleby. Cięcie ogranicza się do zabiegów sanitarnych i kształtujących po kwitnieniu, silne odmładzanie do starego drewna nie jest zalecane. Sadzenie w warunkach Republiki Czeskiej odbywa się od marca do listopada, w przypadku roślin pojemnikowych należy unikać okresu zamarzniętej gleby. W dorosłości najczęściej osiąga 3–4 m × 3–4 m, na ciepłych stanowiskach może być wyższa. Mrozoodporność podaje się w przybliżeniu do -24 °C, dojrzałe rośliny w miejscu osłoniętym znoszą nawet niższe temperatury. W przypadku uprawy w pojemniku należy liczyć się z szybszym przemarzaniem korzeni i regularnym podlewaniem latem, wskazana jest izolacja doniczki i ochrona podczas zimy. Spośród chorób mogą wystąpić plamistości liści, mączniak lub grzybicze martwice i raki gałęzi, spośród szkodników mszyce, gąsienice i chrząszcze. Zapobieganiem jest przewiewna korona, nieprzemoknięta gleba i oszczędne nawożenie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.02.2026