Kalina Sargenta 'Onondaga' Viburnum sargentii 'Onondaga'

Opis szczegółowy produktu

Kalina Sargenta 'Onondaga' - krzew, który jako młoda roślina rośnie wzniesiony, później raczej zaokrąglony. Odmiana 'Onondaga' została wprowadzona przez amerykańskie National Arboretum w 1966 roku i wiąże się z pracą hodowlaną dr. Donalda Egolfa. Rośnie jako wzniesiony do zaokrąglonego, wielopniowy krzew, w polskich ogrodach zwykle osiąga 1,8–2,5 m wysokości i 1,5–2 m szerokości. Liście są naprzeciwległe, trójklapowe do klonowatych, dość szorstkie, wyraźnie użyłkowane, zwykle o szerokości 8–12 cm. Podczas rozwijania mają brązowopurpurowy do winnoczerwonego odcień, latem zielenieją i często zachowują purpurowy nalot na nerwach, jesienią przebarwiają się na czerwonofioletowo, brązowo aż do czerwieni. W maju i czerwcu otwierają się płaskie kwiatostany o szerokości około 8–12 cm. Ciemnoczerwone pąki rozwijają się w mniejsze, płodne kwiaty w środku, często z purpurowymi pylnikami, a na obrzeżu znajdują się większe, białe, płonne kwiaty. Kwiaty przyciągają owady zapylające. Po zapyleniu mogą tworzyć się półprzezroczyste, czerwone owoce, często w niewielkiej ilości, chętnie zjadane przez ptaki. Owoce mają walory ozdobne i nie są przeznaczone do spożycia. Sadzonki Viburnum sargentii 'Onondaga' sprawdzają się jako soliter, w naturalistycznych grupach, w swobodnie rosnących osłonach i w większych nasadzeniach krzewów.

Uprawa: Preferuje stanowisko słoneczne do półcienistego, zapewniające wystarczająco dużo światła do obfitego kwitnienia, na którym latem gleba nie przesycha całkowicie. Kaliny cenią próchniczną, średnio ciężką do gliniastej glebę z dobrym drenażem i równomierną wilgotnością, tolerują odczyn lekko kwaśny i obojętny, a wiele odmian dobrze rośnie także na glebach wapiennych. Przy sadzeniu warto dodać kompost i ściółkę z kory, która ogranicza parowanie i chroni system korzeniowy przed wahaniami temperatur. Kaliny sadzi się przez cały sezon, podczas większej suszy trzeba zapewnić regularne podlewanie. W przypadku swobodnie rosnącego żywopłotu z kalin zaleca się rozstaw około 1,5–2 m między krzewami, przy nasadzeniach soliterowych odpowiednia jest przestrzeń co najmniej 2–3 m szerokości. W pierwszych latach po posadzeniu ważne jest regularniejsze podlewanie, później krzewy znoszą krótkotrwałą suszę, jednak długotrwały niedobór wody ogranicza wielkość kwiatostanów. Wiosną zaleca się dodanie kompostu lub nawozu do krzewów ozdobnych. Cięcie kalin polega na usuwaniu starych, krzyżujących się lub przemarzniętych pędów, ewentualne formowanie wykonuje się po kwitnieniu. Większość kalin jest stosunkowo odporna na choroby, czasem mogą pojawić się mszyce lub plamistości liści, których występowanie ogranicza przewiewne stanowisko i niezbyt wilgotna gleba. Dobrze znoszą zimy Europy Środkowej i zwykle wytrzymują spadki temperatury poniżej −20 °C.

Autor: Nikol | Rewizja: 30.6. 2026