Kalmia szerokolistna 'Ginkona' Kalmia latifolia 'Ginkona'

Opis szczegółowy produktu

Kalmia szerokolistna 'Ginkona' - zimozielona odmiana gatunku rosnącego w kwaśnych lasach i na skalistych zboczach wschodniej części Ameryki Północnej. 'Ginkona' powstała w hodowli niemieckiej i rozpowszechniła się w ogrodach jako obficie kwitnąca odmiana średniej wielkości o bardzo dużych kwiatach. Rośnie powoli i wzniesie, w ciągu dziesięciu lat osiąga około 1–1,2 m wysokości i podobną szerokość, a w wieku dojrzałym zwykle nie przekracza 1,5 m, co pozwala sadzić ją również w mniejszych ogrodach lub ogródkach przydomowych. Liście są skórzaste, lancetowate do eliptycznych, długości około 4–10 cm, intensywnie ciemnozielone i błyszczące, dzięki czemu krzew przez cały rok wygląda schludnie. Na końcach pędów pod koniec maja i w czerwcu pojawiają się gęste, szerokie baldachogrona kwiatów o średnicy do około 4 cm. Twarde różowe pąki stopniowo rozwijają się w niemal białe, płytkie kwiaty z wyraźnym bordowoczerwonym pierścieniem drobnych plamek pod brzegiem korony. Kwitnienie następuje po wiosennej fali rododendronów i azalii, przedłużając okres atrakcyjności wrzosowisk i nasadzeń roślin kwasolubnych. 'Ginkona' wyróżnia się właśnie kontrastem między ciemnym ulistnieniem a jasnymi kwiatami, dlatego dobrze sprawdza się jako mniejszy soliter oraz jako element nasadzeń grupowych. Pasuje do kompozycji z rododendronami, wrzosami oraz trawami i paprociami lubiącymi cień, gdzie tworzy solidny, zimozielony szkielet nasadzenia. Podobnie jak inne kalmie zawiera w tkankach substancje toksyczne i dlatego należy do trujących krzewów ozdobnych. Wszystkie części rośliny są niebezpieczne po spożyciu, co warto uwzględnić w ogrodach, w których przebywają małe dzieci lub zwierzęta domowe.

Uprawa:  W uprawie kalmii ważna jest kwaśna, próchniczna i dobrze przepuszczalna gleba o pH około 4–5,5. Na glebach ciężkich, podmokłych lub wapiennych roślina cierpi na chlorozę i zamieranie korzeni, dlatego krzewy sadzi się do przygotowanego dołu wypełnionego mieszanką torfu, ziemi liściowej i grubszej kory. Stanowisko powinno być półcieniste lub w lekkim cieniu, osłonięte przed ostrym słońcem w południe oraz zimowym, wysuszającym wiatrem. Powierzchnię gleby zaleca się przykryć ściółką, która ogranicza wahania temperatury i pomaga utrzymać równomierną wilgotność. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu i podczas letnich upałów, najlepiej miękką wodą o niskiej zawartości wapnia. Nawożenie przeprowadza się oszczędnie, specjalnymi nawozami do rododendronów, zwykle raz wiosną i ewentualnie lekko po przekwitnięciu. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, po kwitnieniu usuwa się jedynie zaschnięte kwiatostany oraz słabe lub uszkodzone gałęzie. Krzewy sadzi się wiosną lub na początku jesieni w rozstawie około 0,8–1,0 m, aby miały miejsce na stopniowe rozrastanie się. Mrozoodporność w naszych warunkach klimatycznych sięga około −25 °C, dlatego młode rośliny docenią osłonięte stanowisko i zimowe ściółkowanie wokół szyjki korzeniowej, a w bardzo zimnych lub wietrznych miejscach także zimowe ocienienie gałązkami iglaków. Przy spełnieniu wymagań dotyczących gleby i wilgotności kalmia odwdzięcza się regularnym kwitnieniem i zimozielonym ulistnieniem, które przez wiele lat uzupełnia wrzosowiskowe i półcieniste partie ogrodu.

Autor: Nikol | Rewizja: 9.12.2025