Kalmia szerokolistna 'Ideal' Kalmia latifolia 'Ideal'

Opis szczegółowy produktu

Kalmia szerokolistna 'Ideal' - zimozielona odmiana gatunku, który w naturze rośnie w kwaśnych lasach i na kamienistych zboczach wschodniej części Ameryki Północnej. Powstała w 2001 roku w niemieckiej hodowli Karla-Heinza Hübbersa ze skrzyżowania odmian 'Mitternacht' i 'Ginkona', a od 2013 roku występuje w uprawie jako wolno rosnący, zwarty krzew średniej wielkości. Po dziesięciu latach tworzy nieregularnie kulisty krzew o wysokości około 1,1–1,2 m i szerokości około 0,8 m, o przeważnie wzniesionych, tylko lekko rozpostartych pędach, dzięki czemu nadaje się także do mniejszych ogrodów i ogródków przed domem. Liście są skórzaste, eliptyczne do lancetowatych, długości około 4–10 cm, intensywnie ciemnozielone i błyszczące, utrzymują się na krzewie przez cały rok. Pod koniec maja i w czerwcu na końcach pędów pojawiają się gęste baldachogrona kwiatów o średnicy około 3–4 cm. Intensywnie różowe, kanciaste pąki rozwijają się w niemal białe do jasnoróżowych kwiaty z wyraźnym winnoczerwonym plamkowaniem w środku korony. Dwubarwny kwiat szczególnie dobrze prezentuje się na tle ciemnych liści, a jego kwitnienie następuje po kwitnieniu rododendronów i azalii, co wydłuża okres dekoracyjności wrzosowisk i nasadzeń roślin kwasolubnych. Odmiana 'Ideal' sprawdza się jako mniejszy soliter przy tarasie oraz w grupach z rododendronami, pierisami, wrzosami, paprociami i cieniolubnymi trawami. Tworzy zimozielony szkielet nasadzenia, który prezentuje się efektownie także zimą. Podobnie jak inne kalmie zawiera w tkankach substancje toksyczne, dlatego zalicza się do trujących krzewów ozdobnych, a w ogrodach z małymi dziećmi lub zwierzętami domowymi miejsce sadzenia dobiera się tak, aby nie dochodziło do obgryzania liści i kwiatów.

Uprawa:  W uprawie kalmii ważna jest kwaśna, próchniczna i dobrze przepuszczalna gleba o pH około 4–5,5. Na glebach ciężkich, podmokłych lub wapiennych rośliny cierpią na chlorozę i zamieranie korzeni, dlatego krzewy sadzi się do przygotowanego dołu wypełnionego mieszanką torfu, ziemi liściowej i grubszej kory. Stanowisko powinno być półcieniste do lekko zacienionego, osłonięte przed ostrym słońcem w południe i wysuszającym zimowym wiatrem. Powierzchnię gleby zaleca się okryć ściółką, która ogranicza wahania temperatury i pomaga utrzymać równomierną wilgotność. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu i podczas letnich upałów, najlepiej miękką wodą bez wysokiej zawartości wapnia. Nawożenie przeprowadza się oszczędnie, specjalnymi nawozami do rododendronów, zwykle raz wiosną i ewentualnie lekko po przekwitnieniu. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, po przekwitnieniu usuwa się jedynie zaschnięte kwiatostany oraz słabe lub uszkodzone gałęzie. Krzewy sadzi się wiosną lub na początku jesieni w rozstawie około 0,8–1,0 m, aby miały miejsce do stopniowego rozrastania się. Mrozoodporność w naszych warunkach klimatycznych sięga około −25 °C, dlatego młode rośliny docenią osłonięte stanowisko i zimowe ściółkowanie wokół szyjki korzeniowej, a w bardzo chłodnych lub wietrznych miejscach także zimowe ocienienie gałązkami iglaków. Przy zachowaniu wymagań co do gleby i wilgotności kalmia odwdzięcza się regularnym kwitnieniem i zimozielonym ulistnieniem, które przez wiele lat uzupełnia wrzosowiskowe i półcieniste partie ogrodu.  

Autor: Nikol | Rewizja: 9.12.2025