Kardiokrinum olbrzymie Cardiocrinum giganteum

Opis szczegółowy produktu

Kardiokrinum olbrzymie - okazała bylina cebulowa z rodziny liliowatych, pochodząca z obszaru od Himalajów przez Tybet i Mjanmę aż po środkowe Chiny. W naturze rośnie w chłodniejszych lasach górskich, na próchnicznych, równomiernie wilgotnych stanowiskach. Przez kilka lat tworzy jedynie przyziemną rozetę dużych, błyszczących, szeroko sercowatych liści, które mogą mieć około 30 cm średnicy. Dopiero gdy cebula osiągnie odpowiednią wielkość, wyrasta z niej potężny, pusty w środku pęd kwiatowy. U typowych roślin ogrodowych osiąga on około 1,5–2,5 m. Od czerwca do sierpnia na jego szczycie rozwija się grono dużych, około 15–20 cm długich, trąbkowatych kwiatów. Są białe do kremowobiałych, wewnątrz gardzieli ozdobione zielonkawym odcieniem i purpurowoczerwonymi pręgami. W godzinach wieczornych wydzielają intensywny, słodki, niemal waniliowy zapach. Roślina wyróżnia się jako soliter w ogrodzie leśnym, pod wysokimi koronami drzew lub na głębiej ocienionej rabacie, gdzie dobrze komponuje się z paprociami, rodgersjami, funkiami, epimedium i innymi bylinami wilgotnego półcienia. Cardiocrinum giganteum jest byliną monokarpiczną. Cebula mateczna po jednorazowym kwitnieniu obumiera, jednocześnie jednak u nasady wytwarza kilka cebul potomnych. Rosną one dalej i po kilku latach mogą ponownie wydać pęd kwiatowy, dzięki czemu dobrze założona grupa utrzymuje się na stanowisku.

Uprawa:  Wymaga chłodniejszego półcienia z rozproszonym światłem, ochrony przed południowym słońcem oraz osłoniętego stanowiska, ponieważ silny wiatr może uszkodzić wysoki pęd. Gleba powinna być głęboka, pulchna, próchniczna i żyzna, równomiernie lekko wilgotna, ale nigdy długotrwale podmokła. Odpowiada jej pH około 6,0–8,0. Cebule sadzi się jesienią lub wiosną możliwie jak najszybciej po zakupie, ponieważ źle znoszą przesychanie i wielokrotne przesadzanie. Umieszcza się je bardzo płytko, wierzchołkiem cebuli tuż przy powierzchni lub nieco nad nią. Każdej roślinie warto pozostawić co najmniej 50–70 cm przestrzeni, czyli około 2–4 rośliny na m². Wiosną i latem gleba powinna pozostawać stale lekko wilgotna, zwłaszcza przy uprawie pod drzewami, gdzie korzenie drzew szybko pobierają wodę. Wiosną korzystna jest warstwa dojrzałego kompostu lub ziemi liściowej oraz umiarkowane nawożenie. Lekka ściółka organiczna ogranicza przesychanie i chroni płytko posadzoną cebulę. Cięcie nie jest konieczne. Przekwitły pęd można pozostawić z wyprostowanymi torebkami nasiennymi lub usunąć po ich dojrzeniu. Roślina krótkotrwale znosi około −15 °C, młode cebule i rozwijające się pąki chroni jednak zimowa ściółka i osłonięte stanowisko. Upał, długotrwała susza i zimowe zamakanie szkodzą jej znacznie bardziej niż zwykłe zimowe chłody. Najczęstszym problemem są ślimaki uszkadzające młode liście, rzadziej choroby wirusowe.

Więcej na:  Instrukcja uprawy roślin cebulowych

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.09. 2026