Karmnik ościsty 'Aurea' - Sagina subulata 'Aurea' Sagina subulata 'Aurea'

Opis szczegółowy produktu

Sagina subulata 'Aurea' - odmiana Sagina subulata, która wyróżnia się szczególnym ubarwieniem liści. Jest to bylina o delikatnych, igiełkowatych liściach, które są zabarwione na złoty lub żółty kolor. To ubarwienie nadaje roślinie wyrazisty i atrakcyjny wygląd, zwłaszcza w okresie wzrostu, gdy kontrastuje z otaczającą zielenią. Kwiaty są drobne, białe i stanowią piękny kontrast ze złocistymi liśćmi rośliny. Pojawiają się na krótkich łodyżkach nad gęstym ulistnieniem. Roślina zazwyczaj osiąga wysokość około 5-10 cm i może rozrastać się do szerokości 30 cm. Kwitnie od maja do sierpnia. Tworzy niski, gęsty dywan, który jest idealny do pokrycia gleby w rabatach ogrodowych lub między kamiennymi płytkami. Ta odmiana Sagina subulata ze złocistymi liśćmi jest idealna do dodania złotych akcentów do aranżacji ogrodowych. Doskonale kontrastuje z otaczającą zielenią i może być stosowana jako ozdobny dodatek do ogrodów skalnych, skalniaków lub do tworzenia rabat bylinowych z niskimi roślinami. Ogólnie rzecz biorąc, Sagina subulata jest atrakcyjną i niewymagającą rośliną, która wnosi do ogrodu delikatny i złocisty element. Nadaje się do uprawy w różnych typach ogrodów i jest ceniona za swój wyrazisty wygląd oraz łatwą pielęgnację.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu, w cieplejszych ogrodach korzystny jest lekki cień w godzinach południowych. Gleba powinna być przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna i średnio żyzna, o pH około 5,5–7,0. Długotrwała susza prowadzi do brązowienia okrywy, podobnie jak stale podmokłe stanowisko, dlatego ważny jest drenaż w cięższych glebach i w pojemnikach. Rośliny sadzi się od marca do października, najczęściej wiosną lub na początku jesieni. Zalecany rozstaw to 10–15 cm, czyli około 9–12 roślin na m². Konserwacja polega na okazjonalnym przycinaniu krawędzi przy nawierzchni i usuwaniu opadłych liści. Mrozoodporność w naszych warunkach jest zazwyczaj niezawodna do około -25 °C, zimą może tymczasowo brązowieć, a wiosną ponownie odrastać. Przy zakładaniu sprawdza się żwir powierzchniowy, który ogranicza gnicie zimą. Nawożenie jest umiarkowane, nadmierne nawożenie azotem prowadzi do rzadszego dywanu. W pojemnikach dobrze rośnie w niskich misach i korytach z warstwą drenażową i domieszką piasku, gdzie łatwo kontrolować nadmierne nawodnienie. W miejscach narażonych na letnie upały pomaga utrzymać glebę równomiernie wilgotną, podczas gdy w cieniu roślinność może się wyciągać i przerzedzać. Do rozmnażania stosuje się podział kęp wiosną lub końcem lata, ewentualnie wysiew na powierzchnię drobnego podłoża. Ze szkodników mogą wystąpić mszyce, przy uprawie pod osłonami przędziorki, w terenie również ślimaki.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.2.2026