Ketmia syryjska 'Leopoldii' Ketmia syryjska 'Leopoldii'

Opis szczegółowy produktu

Hibiskus syryjski 'Leopoldii' - historyczny, ale wciąż bardzo ceniony kultywar należący do rodziny ślazowatych. Pierwotny gatunek botaniczny pochodzi z ciepłych rejonów Azji, konkretnie z Chin i Indii, ale w Europie jest uprawiany jako roślina ozdobna już od szesnastego wieku. Ten kultywar tworzy zrzucające liście, średnio bujnie rosnące krzewy o miotlastym rozgałęzieniu i szarobrązowej korze. Liście są naprzemianległe, romboidalne do jajowatych, głęboko trójklapowe, o grubo ząbkowanym brzegu. Mają intensywnie zielony kolor z delikatnym połyskiem, a wiosną bardzo późno wypuszczają pąki, często dopiero w maju. Od sierpnia do września roślina wytwarza w kątach liści duże, pełne kwiaty o średnicy 6–8 cm. Płatki kwiatów mają kolor od jasnoróżowego do kremowo-łososiowego z wyraźną purpurowo-wiśniową plamką u nasady, z której wyrasta delikatne unerwienie. Kwiaty są przyjazne dla pszczół i odwiedza je duża liczba zapylaczy. W architekturze ogrodowej odmiana 'Leopoldii' sprawdza się jako soliter w trawniku, w tle rabat bylinowych z kocimiętkami (Nepeta) i jesiennymi astrówkami, lub w kwitnących żywopłotach. Liście ani kwiaty nie zawierają substancji toksycznych, roślina jest całkowicie niejadowita.

Hibiskus syryjski, znany również jako ketmia syryjska, to krzew liściasty należący do rodziny ślazowatych. Ten gatunek hibiskusa pochodzi z Azji Wschodniej. Zazwyczaj osiąga wysokość około 2 do 4 m. Oczywiście może to zależeć od konkretnej odmiany i warunków uprawy. Liście są naprzemianległe, ciemnozielone i mają kształt serca lub owalu z ząbkowanymi brzegami. Ma piękne kwiaty, są cudownie duże i mogą mieć różne kolory - białe, różowe, niebieskie lub fioletowe. Kwiaty te mają charakterystyczny wygląd rurkowatego środka z wystającymi pręcikami i płatkami wokół. Pojawiają się w miesiącach letnich, od lipca do września, w zależności od konkretnej odmiany i warunków klimatycznych. Jest to popularny krzew w ogrodach ze względu na swoje dekoracyjne kwitnienie. Dobrze sprawdza się jako soliter lub w żywopłotach. Można ją z powodzeniem uprawiać w donicach, na dachach i tarasach. Jest doskonałym przykładem skromności i wyróżnia się odpornością w każdych warunkach, idealny wybór na wszystkie słoneczne stanowiska.

Uprawa: Zalecane jest słoneczne, ciepłe i osłonięte od wiatru stanowisko, na przykład południowa lub południowo-zachodnia strona domu lub zaciszne podwórka. Gleba powinna być gliniasta do gliniasto-piaszczystej, średnio wilgotna, dobrze przepuszczalna i bogata w próchnicę. Hibiskus syryjski toleruje pH od lekko kwaśnego do lekko zasadowego, w tym gleby o wyższej zawartości wapnia. Podczas sadzenia często dodaje się kompost lub dobrze rozłożony obornik, na ciężkich glebach pomaga dodanie żwiru lub grubego piasku w celu poprawy drenażu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, w chłodniejszych rejonach preferuje się termin wiosenny, aby krzew zdążył się zakorzenić przed zimą. W przypadku żywopłotów zazwyczaj stosuje się rozstaw 0,8-1,2 m, jako soliter wymaga około 2-3 m przestrzeni. Podlewanie jest najważniejsze w pierwszym roku po posadzeniu i podczas dłuższych okresów suszy, między podlewaniami gleba powinna lekko przeschnąć. Coroczne wiosenne nawożenie kompostem lub nawozem do krzewów kwitnących wspomaga tworzenie pąków kwiatowych. Cięcie wykonuje się pod koniec zimy lub wczesną wiosną, usuwając słabe, przemarznięte lub krzyżujące się gałęzie, a zeszłoroczne pędy można skrócić o jedną trzecią do połowy. Młode rośliny docenią zimowe okrycie u podstawy krzewu. Hibiskus jest zazwyczaj odporny, podczas długotrwałej suszy mogą pojawić się mszyce lub przędziorki, które osłabiają najmłodsze pędy. W dobrze wybranym stanowisku jest to długowieczna, mało wymagająca roślina drzewiasta z pewnym letnim kwitnieniem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.05. 2026