Kiścień Fontanesa 'Zeblid' Leucothoe 'Zeblid'

Opis szczegółowy produktu

Kiścień Fontanesa 'Zeblid' - zimozielony krzew z leśnych zboczy i wąwozów Ameryki Północnej, gdzie rośnie w próchnicznej, naturalnie kwaśnej glebie i w rozproszonym świetle. Odmiana Leucothoe fontanesiana 'Zeblid', często sprzedawana pod nazwą handlową 'Scarletta', powstała w wyniku hodowli w USA i została opatentowana w 1984 roku. Jej twórca, Alex J. Zebehazy, dążył do uzyskania zwartego pokroju, intensywnej barwy młodych liści i dobrej tolerancji na cień. Krzew tworzy gęsty, łukowato rozłożysty pokrój i w ogrodach osiąga zwykle 0,6–1 m wysokości oraz 0,8–1,2 m szerokości. Liście są skórzaste, wąskolancetowate i błyszczące, najczęściej o długości 6–10 cm. Wiosną rozwijają się w odcieniach brązu do ciemnej czerwieni, latem zielenieją, a od jesieni do końca zimy przechodzą w tony wina i brązu. W maju i czerwcu wzdłuż pędów pojawiają się drobne, białe, dzbanuszkowate kwiaty zebrane w krótkie grona, przeważnie bez wyraźnego zapachu, a mimo to chętnie odwiedzane przez zapylacze. RHS wyróżniło tę odmianę nagrodą Award of Garden Merit. W kompozycjach 'Zeblid' sprawdza się jako krzew okrywowy do półcienia i cienia pod rododendronami i pierisami, dobrze uzupełnia też paprocie i funkie. Wyróżnia się również w pojemnikach, gdzie wnosi kolor także poza okresem kwitnienia. Zimą liście zachowują ciemnowinny odcień, a krzew tworzy barwną plamę nawet na tle iglaków czy bukszpanów. Wzrost jest raczej powolny, a kształt pozostaje regularny także bez formowania.

Uprawa: Roślina wymaga stanowiska półcienistego do cienistego, osłoniętego od wiatru, oraz równomiernie wilgotnej gleby. W chłodniejszych rejonach Polski znosi także słońce, o ile podłoże nie przesycha, a korzenie są ocienione ściółką. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, próchnicznej ziemi o kwaśnym odczynie, około pH 4,5–6,0. Na glebach wapiennych może pojawiać się chloroza i słabsze wybarwienie, dlatego warto poprawić glebę ziemią liściową i kompostowaną korą albo uprawiać roślinę w pojemniku w podłożu do roślin wrzosowatych. Podlewa się regularnie, ale bez stałego zamakania, które zwiększa ryzyko chorób korzeni. Wiosenne nawożenie nawozem do roślin wrzosowatych wspiera tworzenie nowych pędów i intensywność barwy, dobrze sprawdza się też coroczne ściółkowanie. Cięcie zwykle nie jest potrzebne, po kwitnieniu usuwa się jedynie uszkodzone lub nieodpowiednio wystające gałęzie. Rośliny z pojemnika sadzi się od marca do listopada. Po ukorzenieniu mrozoodporność podaje się na około -25 °C, podczas bezśnieżnych mrozów pomaga zimowe cieniowanie i obfite podlanie przed zamarznięciem gleby. Roślina jest zazwyczaj odporna, przy uprawie w pojemnikach pojawia się niekiedy żerowanie opuchlaków. Przy nasadzeniach okrywowych przyjmuje się około 3 rośliny na m², w rzędzie odstępy wynoszą około 60–70 cm. W suchsze zimy może dochodzić do zasychania brzegów liści, dlatego ceni się osłonięte stanowisko i ściółkę chroniącą szyjkę korzeniową.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.12.2025