Kiścień pachowy 'Curly Red' Leucothoe axillaris 'Curly Red'

Opis szczegółowy produktu

Kiścień pachowy 'Curly Red' - zimozielona, niska odmiana kiścienia pachowego z rodziny wrzosowatych. Gatunek pochodzi z południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Rośnie tam w wilgotnych lasach, na obrzeżach mokradeł i na próchnicznych, kwaśnych glebach. Samą odmianę znaleziono w holenderskim Boskoop jako spontaniczną mutację odmiany 'Scarletta' i wiąże się ją z nazwiskiem Rona van Opstala. Europejskie źródła szkółkarskie podają również wyróżnienie na targach Plantarium 2003. Odmiana tworzy gęsto rozgałęziony, zwarty, lekko płożący się krzew. Dorosła roślina osiąga zwykle 0,3–0,6 m wysokości i 0,4–0,6 m szerokości. Rośnie wolno i rozrasta się raczej wszerz. Główną ozdobą są małe, grube, lśniące i wyraźnie poskręcane liście, które sprawiają plastyczne wrażenie i pozostają dekoracyjne przez cały rok. Wiosną rozwijają się w odcieniach czerwieni i brązu, latem stają się ciemnozielone. Wraz z nadejściem chłodów przebarwiają się na intensywnie czerwono, winnie lub purpurowo. Od maja do początku czerwca pojawiają się drobne, białe kwiaty o kształcie dzbanuszkowatym lub dzwonkowatym, zebrane w zwisające grona. W przypadku tej odmiany głównym walorem nie są kwiaty, lecz ulistnienie i zwarty pokrój. W ogrodzie dobrze komponuje się z pierisami, skimiami, paprociami, żurawkami, funkiami, tawułkami i niskimi rododendronami. Nadaje się również do pojemników, do nasadzeń pod drzewami i na obrzeża ogrodów wrzosowiskowych. Podobnie jak inne kiścienie roślina jest trująca po spożyciu.

Uprawa: Roślina wymaga stanowiska półcienistego lub cienistego, osłoniętego od wiatru, oraz równomiernie wilgotnej gleby. W chłodniejszych regionach Polski znosi także słońce, jeśli podłoże nie przesycha, a korzenie są ocienione ściółką. Najlepiej rośnie na przepuszczalnej, próchnicznej glebie o kwaśnym odczynie, około pH 4,5–6,0. Na glebach wapiennych może pojawiać się chloroza, a przebarwienie liści bywa słabsze. Dlatego warto poprawić glebę ziemią liściową i kompostowaną korą albo uprawiać roślinę w pojemniku z podłożem do roślin wrzosowatych. Podlewa się ją regularnie, ale bez stałego zalewania, które zwiększa ryzyko chorób korzeni. Wiosenne nawożenie nawozem do roślin wrzosowatych wspiera powstawanie nowych pędów i intensywność barwy. Dobrze sprawdza się także coroczne ściółkowanie. Cięcie zwykle nie jest konieczne. Po kwitnieniu usuwa się jedynie uszkodzone lub niekorzystnie wystające gałązki. Rośliny z pojemnika sadzi się od marca do listopada. Po ukorzenieniu mrozoodporność podaje się na około -25 °C. Podczas bezśnieżnych mrozów pomaga zimowe cieniowanie i dobre podlanie roślin przed zamarznięciem gleby. Roślina jest zwykle odporna. W uprawie pojemnikowej pojawiają się czasem uszkodzenia powodowane przez opuchlaki. Przy nasadzeniach okrywowych przyjmuje się około 3 rośliny na m², w rzędzie rozstawa wynosi około 60–70 cm. W suchsze zimy brzegi liści mogą zasychać, dlatego cenne są osłonięte stanowisko i ściółka chroniąca szyjkę korzeniową.

 Autor: Nikol | Rewizja: 1.4. 2026