Kiścień pachowy 'Twisting Red' Leucothoe axillaris 'Twisting Red'

Opis szczegółowy produktu

Kiścień pachowy 'Twisting Red' - zimozielona odmiana z rodziny wrzosowatych, wyhodowana przez holenderskiego hodowcę Rona van Opstala w Zundert. Powstała jako mutacja odmiany 'Curly Red', nazwę otrzymała w 2007 roku, a do sprzedaży wprowadzono ją w 2011 roku, kiedy zdobyła srebrny medal na wystawie Plantarium. Gatunek wyjściowy pochodzi z południowo-wschodniej części USA, gdzie rośnie w wilgotnych, kwaśnych lasach, na mokradłach i wzdłuż cieków wodnych. Odmiana przyciąga uwagę wyraźnie skręconymi liśćmi, których blaszki wiją się wokół własnej osi i tworzą plastyczną powierzchnię krzewu. Młode liście rozwijają się w kolorze czerwonym do winnego, latem przechodzą w ciemną zieleń, a jesienią i zimą ponownie przebarwiają się na odcienie czerwone, purpurowe i winne. Liście są skórzaste, błyszczące i zimozielone. Wzrost jest powolny, gęsty i zwarty, o lekko rozłożystym do wzniesionego pokroju. W praktyce ogrodowej dorasta do około 0,5–1 m wysokości i podobnej szerokości, w zależności od stanowiska i wieku starszy krzew może być okazalszy. W maju i czerwcu w kątach liści pojawiają się krótkie grona drobnych, białych, dzwonkowatych kwiatów, odwiedzanych przez owady zapylające. Odmiana nadaje się do ogrodów wrzosowiskowych, rabat cienistych i półcienistych, podszytu wyższych drzew i krzewów, przedogródków i pojemników. Dobrze komponuje się z rododendronami, azaliami, pierisami i paprociami. Krzew jest dekoracyjny przez cały rok.

Uprawa: Roślina wymaga półcienia do cienia, osłoniętego stanowiska i równomiernie wilgotnej gleby. W chłodniejszych rejonach Polski znosi także słońce, jeśli podłoże nie przesycha, a korzenie są ocienione ściółką. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, próchnicznej ziemi o kwaśnym odczynie, około pH 4,5–6,0. Na glebach wapiennych może pojawiać się chloroza i słabsze wybarwienie, dlatego warto poprawić glebę ziemią liściową i kompostowaną korą lub uprawiać roślinę w pojemniku w podłożu do roślin wrzosowatych. Podlewa się regularnie, ale bez stałego zalewania, które zwiększa ryzyko chorób korzeni. Wiosenne nawożenie nawozem do roślin wrzosowatych wspiera tworzenie nowych pędów i intensywność barwy, dobrze sprawdza się także coroczne ściółkowanie. Cięcie zwykle nie jest wymagane, po przekwitnieniu usuwa się jedynie uszkodzone lub niekorzystnie wystające gałęzie. Rośliny z pojemnika sadzi się od marca do listopada. Po ukorzenieniu mrozoodporność podawana jest na około -25 °C, podczas bezśnieżnych mrozów pomaga zimowe cieniowanie i dobre podlanie przed zamarznięciem gleby. Roślina jest zazwyczaj odporna, przy uprawie w pojemnikach pojawia się czasem żerowanie opuchlaków. Przy nasadzeniu okrywowym przyjmuje się około 3 rośliny na m², w rzędzie rozstaw wynosi około 60–70 cm. W suchsze zimy może dochodzić do zasychania brzegów liści, dlatego ceni się osłonięte stanowisko i ściółkę chroniącą szyjkę korzeniową.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.09. 2026