Kłęk amerykański Gymnocladus dioica

Opis szczegółowy produktu

Kłęk amerykański - okazałe drzewo liściaste z rodziny bobowatych. Pochodzi ze środkowej i wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w dolinach rzecznych, widnych lasach i na wapiennych zboczach. W sztuce ogrodowej i parkowej ceniony jest za niezwykłą zimową sylwetkę, grubsze rozgałęzienia i wyjątkowo duże, podwójnie pierzaste liście. W wieku dojrzałym dorasta w naszych warunkach klimatycznych do około 20–25 m wysokości i 12–18 m szerokości, w żyznej glebie może być okazalszy. Korona w młodości jest raczej rzadka, później szeroko jajowata do rozłożystej, otwarta i plastyczna. Kora jest szarobrązowa, szorstka, z wiekiem spękana. Liście rozwijają się bardzo późno, często dopiero w maju, mają długość 50–100 cm, są podwójnie pierzaste, z owalnymi niebieskozielonymi listkami. Jesienią przebarwiają się na żółto lub opadają zielonkawe, zależnie od pogody. Gatunek jest dwupienny, kwiaty męskie i żeńskie znajdują się zwykle na oddzielnych roślinach. Zielonkawobiałe kwiaty w wiechach pojawiają się w czerwcu, kwiaty żeńskie pachną cytrynami. Owocem są grube brązowe strąki z nasionami w lepkim miąższu. Nasiona i surowe części owoców są trujące. Drzewo sprawdza się jako soliter w parkach, dużych ogrodach, na przestronnych dziedzińcach i w nasadzeniach miejskich. Dobrze komponuje się z dębami, klonami, glediczjami, ambrowcami, trawami ozdobnymi i niskimi krzewami, które nie przesłaniają wyrazistego rysunku jego gałęzi.

Uprawa: Najpewniejsze jest stanowisko w pełnym słońcu. W młodości rośnie wolniej, po ukorzenieniu przyrasta średnio szybko i wytwarza głębszy system korzeniowy. Odpowiednie jest ciepłe, przewiewne stanowisko z wystarczającą przestrzenią dla korony. Gleba powinna być głębsza, przepuszczalna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, średnio żyzna, lekko wilgotna do suchszej, o pH około 6,0–8,0. Dobrze znosi gleby bardziej wapienne, warunki miejskie, wiatr, upał i krótkotrwałą suszę po ukorzenieniu. Nie służy mu długotrwałe zabagnienie ani ciężkie, nieprzewietrzone gliny. Sadzenie wykonuje się od marca do maja oraz od października do listopadu, rośliny w pojemnikach także w okresie bez mrozu. Dla solitera pozostawia się przestrzeń co najmniej 12–15 m, w alejach i grupach parkowych rozstawę 8–12 m, zależnie od docelowej wielkości. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony, starsze drzewo wymaga podlewania tylko podczas długiej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiedni jest kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu stosowany wiosną. Ściółka ze zrębków chroni strefę korzeniową przed przesychaniem. Cięcie ogranicza się do formowania korony i usuwania uszkodzonych gałęzi zimą lub przedwiośniem. W pojemniku uprawia się go tylko krótko, w młodości. Mrozoodporność wynosi około −29 °C do −34 °C. Choroby i szkodniki występują rzadko, możliwe są plamistości liści, mszyce, gąsienice oraz uszkodzenia korzeni w przemokniętej glebie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026