Klon Dawida 'Rosalie' Acer davidii 'Rosalie'

Opis szczegółowy produktu

Klon Dawida 'Rosalie' - selekcja klonu Dawida, pochodzącego z górskich lasów środkowych Chin. Odmianę wyselekcjonowano ze względu na atrakcyjne wiosenne zabarwienie liści i wyrazisty rysunek pnia. Należy do tzw. klonów wężowych, które wyróżniają się gładką, zieloną korą z podłużnymi białymi prążkami. W wieku dojrzałym osiąga około 6–8 m wysokości i 3–4 m szerokości, rośnie umiarkowanie szybko i tworzy wąsko jajowatą do eliptycznej koronę. Młode liście rozwijają się wiosną z delikatnym różowym do łososiowego odcieniem, latem przechodzą w świeżą zieleń, a jesienią przebarwiają się na żółto. Liście mają 8–14 cm długości, drobno piłkowany brzeg i wyraźne unerwienie. W maju pojawiają się zwisające grona drobnych, żółtozielonych kwiatów, po których wykształcają się wąskie skrzydlaki dojrzewające pod koniec lata. Klon sprawdza się jako soliter w mniejszych ogrodach, przedogródkach lub w kompozycjach z różanecznikami, hortensjami czy bylinami cieniolubnymi, gdzie wyróżnia się kontrast barwy pnia i wiosennego ulistnienia.

Klon Dawida - Acer davidii pochodzi z górskich obszarów środkowych i zachodnich Chin, gdzie rośnie w podszycie widnych lasów. Do Europy sprowadził go pod koniec XIX wieku misjonarz Armand David, od którego nazwiska pochodzi nazwa gatunku. Zalicza się do tzw. klonów wężowych ze względu na charakterystyczną gładką, zielonoszarą korę z podłużnymi białawymi prążkami, najbardziej wyrazistymi na młodych pniach i gałęziach. W wieku dojrzałym osiąga 8–12 m wysokości i 4–6 m szerokości. Korona jest jajowata do szeroko stożkowatej, z lekko wzniesionymi gałęziami. Liście są naprzeciwległe, eliptyczne do jajowatych, długości 8–15 cm, z ząbkowanym brzegiem i wyraźnym unerwieniem. Jesienią przebarwiają się na odcienie żółte do żółtopomarańczowych. W maju pojawiają się zwisające grona drobnych, żółtozielonych kwiatów, po których wykształcają się wąskie skrzydlaki dojrzewające pod koniec lata. Gatunek jest ceniony przede wszystkim jako soliter do mniejszych ogrodów i parków miejskich, gdzie wyróżnia się rysunek pnia i lekka faktura ulistnienia. W kompozycjach dobrze łączy się z różanecznikami, hortensjami czy paprociami.

Uprawa:  Wymaga osłoniętego stanowiska z rozproszonym światłem lub w półcieniu, najlepiej zacisznego i z dala od nagrzanych południowych ścian. W naturze rośnie jako drzewo podszytu, dlatego lepiej rozwija się tam, gdzie jest chroniony przed ostrym południowym słońcem i wysuszającym wiatrem. Najodpowiedniejsze są głębsze, próchniczne i przepuszczalne gleby o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, pH 5,5–7. Na ciężkich glebach gliniastych zaleca się poprawić strukturę przez dodatek kompostu i warstwy drenażowej. Stanowisko stale podmokłe nie jest odpowiednie, ponieważ może prowadzić do uszkodzenia korzeni. Sadzi się wiosną od marca do maja lub jesienią od września do października. Bryłę korzeniową umieszcza się na tej samej głębokości, na jakiej roślina rosła w pojemniku. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony wegetacyjne, zwłaszcza podczas suchej wiosny i lata. Powierzchnię gleby warto wyściółkować warstwą kory lub ziemi liściowej o grubości 5–8 cm, co pomaga utrzymać równomierną wilgotność i ograniczyć zachwaszczenie. Nawozi się umiarkowanie, wiosną można zastosować dojrzały kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu do roślin ozdobnych. Nadmierne nawożenie azotem może prowadzić do bujnego, lecz słabiej zdrewniałego przyrostu, podatnego na przemarzanie. Cięcie ogranicza się do zabiegów sanitarnych i usuwania suchych lub krzyżujących się gałęzi. Ze względu na wiosenny wypływ soków ewentualne cięcie zaleca się wykonywać pod koniec lata lub na początku jesieni. W naszych warunkach klimatycznych gatunek jest mrozoodporny do około −25 °C. Młode drzewa mogą być w pierwszych zimach wrażliwsze na pęknięcia mrozowe i gwałtowne wahania temperatur, dlatego zaleca się osłonić pień jutą lub matą trzcinową. Strefę korzeniową młodych nasadzeń okrywa się na zimę grubszą warstwą ściółki. Acer davidii na ogół nie choruje poważnie. Podczas długotrwałej suszy może pojawić się mączniak prawdziwy lub mszyce, które zwykle nie powodują istotnych szkód. Klon nie jest szczególnie odporny na zasolenie i zagęszczenie gleby, dlatego nie nadaje się do sadzenia w bezpośrednim sąsiedztwie dróg. Dla pełnego rozwoju korony zaleca się zachować odstęp co najmniej 4–5 m od innych drzew i budynków. W pojemnikach uprawia się go jedynie przejściowo, przy starannej kontroli podlewania i zimowej ochronie korzeni przed przemarznięciem.

Autor: Jana | Rewizja: 24.2.2026