Klon jesionolistny 'Aureomarginatum' Acer negundo 'Aureomarginatum'

Opis szczegółowy produktu

Klon jesionolistny 'Aureomarginatum' - liściasta odmiana ozdobna klonu. Wywodzi się od gatunku Acer negundo, pochodzącego z Ameryki Północnej. Odmianę 'Aureomarginatum' uprawia się dla wyraziście pstrego ulistnienia. Rośnie szybko jako małe lub średniej wielkości drzewo, czasem także jako większy, rozłożysty krzew o szeroko wzniesionej, później nieregularnie owalnej koronie. W Polsce osiąga zwykle 6–10 m wysokości i 4–6 m szerokości. Młode pędy są zielone, starsza kora szarobrązowa. Liście są naprzeciwległe, nieparzystopierzaste, długości do około 20 cm, złożone najczęściej z 3–7 jajowatych do podłużnie jajowatych listków. Środek liścia jest zielony do ciemnozielonego, brzeg szeroko kremowożółty do śmietankowego. Jesienią ulistnienie żółknie i stopniowo opada. Kwiaty pojawiają się w marcu i kwietniu, przed rozwojem liści lub w jego trakcie, są drobne, zielonkawożółte i bez wyraźnego zapachu. Klon jesionolistny jest gatunkiem dwupiennym, kwiaty męskie i żeńskie występują zwykle na różnych roślinach. Owocem roślin żeńskich są parzyste, oskrzydlone niełupki, które u gatunku podstawowego mogą sprzyjać samosiewowi. Sprawdza się jako soliter na trawniku oraz jasny akcent w parku, większym ogrodzie lub zieleni miejskiej.

Klon jesionolistny pochodzi z Ameryki Północnej. Jest szybko rosnącym, często wielopniowym drzewem. Ten szybko rosnący klon osiąga zwykle 10-15 m wysokości. Ze względu na nieregularny pokrój i charakterystyczną koronę bywa niekiedy uznawany raczej za krzew. Jego gałązki są groszkowozielone i oszronione, później nabierają żółtawobrązowego odcienia. Liście klonu jesionolistnego są sezonowe, papierowate i osiągają 10-25 cm długości. Przypominają liście jesionu i składają się z 3 do 7, rzadko do 9, jajowato-podłużnych listków. Kwiaty są żółtozielone i tworzą długie, nitkowate grona, bardzo atrakcyjne dla pszczół. Drzewo zrzuca liście na zimę, a jesienią przebarwia się na żółto, co dodaje mu urody. Jasnozielone liście są przyjemnym elementem krajobrazu w okresie lata. Roślina ta jest prawdziwym fenomenem pod względem odporności i zdolności przystosowania do najróżniejszych warunków. Potrafi szybko rosnąć niemal na każdym typie gleby, od podmokłej po suchą. Dobrze radzi sobie także na glebach bardzo ubogich, znosi dym i kurz. Jedyne, czego naprawdę nie lubi, to cień – jest drzewem światłolubnym. Dzięki tolerancji na różne warunki glebowe często sadzi się go w parkach i przestrzeniach publicznych. To gatunek pionierski, który z powodzeniem można sadzić nawet na bardzo słabej glebie i w bardzo ekstremalnych stanowiskach.

Uprawa: Klony jesionolistne wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego. W pełnym słońcu pstre ubarwienie jest wyraźniejsze, w gorących i suchych miejscach jasny brzeg liści może jednak zasychać. Gatunek jest elastyczny i znosi typowe gleby ogrodowe, warunki miejskie, wiatr, zanieczyszczone powietrze, a po ukorzenieniu także okresową suszę. Najlepiej rośnie w głębszej glebie gliniastej do gliniasto-piaszczystej, umiarkowanie żyznej, lekko wilgotnej i przepuszczalnej. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,8. Długotrwałe zalewanie, silne zagęszczenie gleby oraz skrajnie suche gleby żwirowe pogarszają wzrost. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony, później głównie podczas długotrwałej suszy. Ściółka z kompostowanych zrębków lub ziemi liściowej o grubości 5–7 cm zatrzymuje wilgoć i chroni korzenie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie stosuje się głównie w celu usunięcia suchych, uszkodzonych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie zielonych pędów rewersyjnych bez pstrego ubarwienia. Odpowiednim terminem jest koniec lata. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się w zakresie od około -29 do -34 °C. Zalecana rozstawa przy sadzeniu soliterowym wynosi 5–7 m, w luźnej grupie 4–5 m. 

Autor: Nikol | Rewizja: 25.6. 2026