Klon jesionolistny 'Flamingo' Acer negundo 'Flamingo'

Opis szczegółowy produktu

Klon jesionolistny 'Flamingo' - szybciej rosnąca, bardzo popularna odmiana. Uprawia się ją dla wyrazistego, różowego zabarwienia młodych liści i pstrego ulistnienia. Rośnie szybko jako niewielkie do średniej wielkości drzewo lub większy krzew o szeroko wzniesionej, później owalnej do nieregularnie rozłożystej koronie. W Polsce osiąga zwykle 5–7 m wysokości i 3–5 m szerokości. Pędy są zielone, starsza kora szarobrązowa. Liście są naprzeciwległe, nieparzystopierzaste, o długości do około 20 cm, najczęściej złożone z 3–7 jajowatych do podłużnie jajowatych listków. Młode liście rozwijają się delikatnie różowe do łososiowych, później środek jest zielony, a brzeg srebrzystobiały, kremowy do jasnoróżowego. Jesienią ulistnienie żółknie. Drobne zielonkawożółte kwiaty pojawiają się w marcu i kwietniu, przed rozwojem liści lub w jego trakcie, i mogą przyciągać wcześnie aktywne owady. Gatunek jest dwupienny, owocami roślin żeńskich są parzyste, oskrzydlone niełupki. Odmiana nie ma cierni i nie należy do roślin jadalnych. Sprawdza się jako soliter, jasny akcent w grupie drzew i krzewów oraz drzewo parkowe.

Klon jesionolistny pochodzi z Ameryki Północnej. Jest szybko rosnącym, często wielopniowym drzewem. Ten szybko rosnący klon osiąga zwykle 10-15 m wysokości. Ze względu na nieregularny pokrój i charakterystyczną koronę bywa niekiedy określany raczej jako krzew. Jego gałązki są groszkowozielone i pokryte nalotem, później nabierają żółtawobrązowego odcienia. Liście klonu jesionolistnego są sezonowe, papierowate i osiągają długość 10-25 cm. Przypominają liście jesionu i składają się z 3 do 7, rzadko nawet 9, jajowato-podłużnych listków. Kwiaty są żółtozielone i tworzą długie, nitkowate grona, bardzo atrakcyjne dla pszczół. Drzewo zrzuca liście na zimę, a jesienią przybiera żółte odcienie, co dodaje mu uroku. Jasnozielone liście są przyjemnym elementem krajobrazu w okresie lata. Roślina ta jest prawdziwym fenomenem pod względem odporności i przystosowania do najróżniejszych warunków. Potrafi szybko rosnąć niemal na każdym typie gleby, od podmokłej po suchą. Dobrze radzi sobie nawet na glebach bardzo ubogich, znosi dym i pył. Jedyne, czego naprawdę nie lubi, to cień – jest drzewem kochającym słońce. Dzięki tolerancji na różne warunki glebowe często sadzi się go w parkach i w przestrzeni publicznej. To gatunek pionierski, który śmiało można posadzić nawet w bardzo słabej glebie i na bardzo ekstremalnym stanowisku.

Uprawa: Klony jesionolistne wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego. Na słońcu pstrość liści jest wyraźniejsza, jednak w gorących, suchych miejscach jasny brzeg liści może zasychać. Gatunek jest elastyczny i znosi typowe gleby ogrodowe, warunki miejskie, wiatr, zanieczyszczone powietrze oraz okresową suszę po ukorzenieniu. Najlepiej rośnie w głębszej glebie gliniastej do gliniasto-piaszczystej, średnio żyznej, umiarkowanie wilgotnej i przepuszczalnej. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,8. Długotrwałe zalewanie, silne zagęszczenie gleby i skrajnie suche gleby żwirowe pogarszają wzrost. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony, później głównie podczas długotrwałej suszy. Ściółka z kompostowanych zrębków lub ziemi liściowej o grubości 5–7 cm zatrzymuje wilgoć i chroni korzenie. Nawożenie wystarczy umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie stosuje się głównie w celu usunięcia suchych, uszkodzonych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie zielonych pędów rewersyjnych bez pstrego ubarwienia. Odpowiednim terminem jest koniec lata. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się w przybliżeniu na -29 do -34 °C. Zalecana rozstawa przy sadzeniu soliterowym wynosi 5–7 m, w luźnej grupie 4–5 m.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.6. 2026