Klon jesionolistny 'Tadeusz Szymanowski' Acer negundo 'Tadeusz Szymanowski'

Opis szczegółowy produktu

Klon jesionolistny 'Tadeusz Szymanowski' - liściaste drzewo ozdobne o luźnej, szeroko nieregularnej koronie i efektownie powycinanych liściach. Ten kultivar jest polską selekcją, którą znalazł i nazwał Jerzy Wojtatowicz w Wołominie w 1986 roku. Został opisany przez Włodzimierza Senetę w 1996 roku. Nazwa upamiętnia dendrologa Tadeusza Szymanowskiego. Kultivar rośnie szybko do średnio szybko; w wieku dorosłym zazwyczaj osiąga 12–15 m wysokości i 7–10 m szerokości. Gałęzie starszych drzew lekko się pochylają, a cały pokrój jest bardziej zwiewny niż u typowego klonu jesionolistego. Liście są nieparzystopierzaste, najczęściej złożone z 3–7 listków, głęboko powycinane, nieregularnie ząbkowane, a nawet wcięte niemal do żyłki głównej. Kolor liści jest świeżo zielony, jesienią przechodzi w odcienie żółci. Drobne, zielonożółte kwiaty męskie pojawiają się w kwietniu podczas puszczania pędów i wcześnie dostarczają pyłku. Ponieważ jest to kultivar męski, nie tworzy skrzydlaków, dzięki czemu w okolicy nie pojawiają się uciążliwe siewki. W kompozycji świetnie sprawdzi się jako solitery na trawniku, w większych ogrodach i parkach, gdzie delikatnie powycinane liście przypominają lekkość niektórych klonów japońskich, ale przy większej odporności. Doskonale kontrastuje z bukami purpurowymi, klonami ciemnolistnymi, niebiesko-zielonymi iglakami oraz trawami ozdobnymi.

Klon klonowy pochodzi z Ameryki Północnej. Jest to szybko rosnące i często wielopniowe drzewo. Ten szybko rosnący klon zazwyczaj osiąga wysokość 10–15 m. Ze względu na nieregularny wzrost i charakterystyczną koronę bywa niekiedy określany raczej jako krzew. Jego pędy są grochowo-zielone i omszone, z czasem nabierają żółtawo-brązowego odcienia. Liście klonu klonowego są zrzucalne, papierowe i osiągają długość 10–25 cm. Wyglądają podobnie do liści jesionu i składają się z 3 do 7, rzadziej do 9, jajowato-podłużnych listków. Jego kwiaty są żółto-zielone i tworzą długie, nitkowate grona, które są bardzo atrakcyjne dla pszczół. Drzewo to jest liściaste i jesienią nabiera żółtych odcieni, co dodaje mu atrakcyjności. Jasnozielone liście stanowią przyjemny element krajobrazu w czasie lata. Roślina ta jest prawdziwym cudem, jeśli chodzi o odporność i zdolność adaptacji do najróżniejszych warunków. Potrafi szybko rosnąć niemal na każdym typie gleby – od terenów podmokłych aż po miejsca suche. Dobrze prosperuje również na glebach bardzo ubogich, znosi dym i kurz. Jedyną rzeczą, której naprawdę nie lubi, jest cień, ponieważ jest to drzewo kochające słońce. Dzięki zdolności tolerowania różnych warunków glebowych jest często wykorzystywany do nasadzeń w parkach i przestrzeniach publicznych. To gatunek pionierski, który możecie śmiało posadzić nawet w bardzo słabej glebie i w ekstremalnych stanowiskach.

Uprawa: Klony jesionolistne wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego. W słońcu panaż jest wyraźniejszy, jednak w gorących i suchych lokalizacjach jasne brzegi liści mogą wysychać. Gatunek jest przystosowawczy i toleruje zwykłe gleby ogrodowe, środowisko miejskie, wiatr, zanieczyszczone powietrze oraz okresowe susze po ukorzenieniu. Najlepiej rośnie w głębszej glebie gliniastej do gliniasto-piaskowej, średnio żyznej, lekko wilgotnej i przepuszczalnej. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,8. Długotrwałe zalewanie, silne ubicie gleby oraz ekstremalnie suche gleby żwirowe pogarszają wzrost. Rośliny w pojemnikach wysadzamy od marca do listopada. Po posadzeniu zalecane jest regularne podlewanie w ciągu pierwszych dwóch sezonów, a później głównie podczas długotrwałych susz. Ściółka z kompostowanej zrębki lub liści o grubości 5–7 cm zatrzymuje wilgoć i chroni korzenie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie stosuje się głównie w celu usunięcia suchych, uszkodzonych i krzyżujących się gałęzi, a także zielonych pędów powrotnych bez panażu. Odpowiednim terminem jest koniec lata. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się w przedziale od -29 do -34 °C. Zalecany rozstaw przy sadzeniu soliterowym to 5–7 m, w luźnej grupie 4–5 m.

Autor: Nikol | Rewizja: 2026.06.25