Klon jesionolistny 'Tadeusz Szymanowski' Acer negundo 'Tadeusz Szymanowski'

Opis szczegółowy produktu

Klon jesionolistny 'Tadeusz Szymanowski' - sezonowe drzewo ozdobne o luźnej, szeroko nieregularnej koronie i wyraziście podzielonych liściach. Ta odmiana jest polską selekcją, którą znalazł i nazwał Jerzy Wojtatowicz w Wołominie w 1986 roku. Opisał ją Włodzimierz Seneta w 1996 roku. Nazwa upamiętnia dendrologa Tadeusza Szymanowskiego. Odmiana rośnie szybko do średnio szybko, w wieku dojrzałym osiąga zwykle 12–15 m wysokości i 7–10 m szerokości. Gałęzie starszych drzew lekko się przewieszają, a pokrój jest bardziej ażurowy niż u typowego klonu jesionolistnego. Liście są nieparzystopierzaste, złożone najczęściej z 3–7 listków, głęboko wcinane, nieregularnie ząbkowane aż do wycinanych niemal do nerwu głównego. Barwa liści jest świeżo zielona, jesienią przechodzi w odcienie żółci. Drobne, zielonożółte kwiaty męskie pojawiają się w kwietniu podczas rozwoju liści i wcześnie dostarczają pyłku. Ponieważ jest to odmiana męska, nie tworzy oskrzydlonych niełupek, a w otoczeniu nie pojawiają się uciążliwe siewki. W kompozycji wyróżnia się jako soliter na trawniku, w większych ogrodach i parkach, gdzie delikatnie podzielone liście przypominają lekkość niektórych klonów azjatyckich, przy znacznie większej odporności. Dobrze kontrastuje z purpurowymi bukami, ciemnolistnymi klonami, niebieskozielonymi iglakami i trawami ozdobnymi.

Klon jesionolistny pochodzi z Ameryki Północnej. Jest szybko rosnącym, często wielopniowym drzewem. Ten szybko rosnący klon osiąga zwykle 10-15 m wysokości. Ze względu na nieregularny wzrost i charakterystyczną koronę bywa czasem uznawany raczej za krzew. Jego gałązki są groszkowozielone i oszronione, później nabierają żółtawobrązowego odcienia. Liście klonu jesionolistnego są sezonowe, papierowate i osiągają 10-25 cm długości. Przypominają liście jesionu i składają się z 3 do 7, rzadko nawet 9, jajowato podłużnych listków. Kwiaty są żółtozielone i tworzą długie, nitkowate grona, bardzo atrakcyjne dla pszczół. Drzewo zrzuca liście na zimę, a jesienią przybiera żółte odcienie, co dodaje mu uroku. Jasnozielone liście są przyjemnym akcentem w krajobrazie przez całe lato. Roślina ta jest prawdziwym cudem pod względem odporności i zdolności przystosowania do najróżniejszych warunków. Potrafi szybko rosnąć niemal na każdym typie gleby, od podmokłej po suche stanowiska. Dobrze radzi sobie także na glebach bardzo ubogich, znosi dym i pył. Jedyne, czego naprawdę nie lubi, to cień – jest drzewem kochającym słońce. Dzięki tolerancji na różne warunki glebowe często sadzi się ją w parkach i przestrzeniach publicznych. To gatunek pionierski, który z powodzeniem można posadzić nawet na bardzo słabej glebie i w bardzo ekstremalnych warunkach. 

Uprawa:  Klony jesionolistne wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego. Na słońcu liście mają najbardziej intensywną barwę, w gorących i suchych miejscach mogą jednak zasychać ich brzegi. Gatunek jest elastyczny i znosi zwykłe gleby ogrodowe, warunki miejskie, wiatr, zanieczyszczone powietrze oraz okresową suszę po ukorzenieniu. Najlepiej rośnie w głębszej glebie gliniastej do gliniasto-piaszczystej, średnio żyznej, umiarkowanie wilgotnej i przepuszczalnej. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,8. Długotrwałe zalewanie, silne zagęszczenie gleby i skrajnie suche gleby żwirowe pogarszają wzrost. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony, później głównie podczas długotrwałej suszy. Ściółka z kompostowanych zrębków lub ziemi liściowej o grubości 5–7 cm utrzymuje wilgoć i chroni korzenie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie wykonuje się głównie w celu usunięcia suchych, uszkodzonych i krzyżujących się gałęzi. Odpowiednim terminem jest koniec lata. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się w przybliżeniu od -29 do -34 °C. Zalecana rozstawa przy sadzeniu soliterowym wynosi 5–7 m, w luźnej grupie 4–5 m.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.6. 2026