Klon jesionolistny 'Winter Lightening' Acer negundo 'Winter Lightening'

Opis szczegółowy produktu

Klon jesionolistny 'Winter Lightening' - atrakcyjna odmiana północnoamerykańskiego gatunku, ceniona przede wszystkim za wyraziste ulistnienie. Dorasta do około 6–10 m wysokości i tworzy luźniejszą, nieregularnie kulistą do szeroko rozłożystej korony. Liście są nieparzystopierzaste, złożone najczęściej z trzech do pięciu listków, w świeżo zielonym kolorze z wyraźnym kremowożółtym do jasnocytrynowego odcieniem. Dzięki temu zabarwieniu drzewo sprawia wrażenie bardzo jasnego i potrafi optycznie rozświetlić nawet ciemniejsze zakątki ogrodu. Wiosną, jeszcze przed pełnym rozwojem liści, pojawiają się niepozorne kwiaty, po których u osobników żeńskich wykształcają się typowe oskrzydlone niełupki. Jesienne przebarwienie jest raczej żółte. Odmiana jest tolerancyjna wobec warunków miejskich i różnych typów gleby. Sprawdza się jako soliter w małych i średnich ogrodach, gdzie wyróżnia się świeżą kolorystyką.

Klon jesionolistny pochodzi z Ameryki Północnej. Jest szybko rosnącym, często wielopniowym drzewem. Ten szybko rosnący klon osiąga zwykle 10-15 m wysokości. Ze względu na nieregularny pokrój i charakterystyczną koronę bywa czasem uznawany raczej za krzew. Jego gałązki są groszkowozielone i pokryte woskowym nalotem, później nabierają żółtawobrązowego odcienia. Liście klonu jesionolistnego są sezonowe, papierowate i osiągają długość 10-25 cm. Przypominają liście jesionu i składają się z 3 do 7, rzadko nawet 9, jajowato wydłużonych listków. Kwiaty są żółtozielone i tworzą długie, nitkowate grona, bardzo atrakcyjne dla pszczół. Drzewo jest liściaste, a jesienią przybiera żółte odcienie, co dodaje mu uroku. Jasnozielone liście są przyjemnym elementem krajobrazu w okresie lata. Roślina ta to prawdziwy fenomen pod względem odporności i zdolności przystosowania się do najróżniejszych warunków. Potrafi szybko rosnąć na niemal każdej glebie, od podmokłej po suchą. Dobrze radzi sobie nawet na glebach bardzo ubogich, znosi dym i pył. Jedyne, czego naprawdę nie lubi, to cień – jest drzewem kochającym słońce. Dzięki zdolności znoszenia różnych warunków glebowych często wykorzystuje się go do nasadzeń w parkach i przestrzeni publicznej. Jest gatunkiem pionierskim, który śmiało można posadzić nawet w bardzo słabej glebie i na bardzo ekstremalnym stanowisku. 

Uprawa: Klony jesionolistne wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego. Na słońcu przebarwienie liści jest wyraźniejsze, jednak w gorących, suchych miejscach jasny brzeg liści może zasychać. Gatunek jest elastyczny i znosi przeciętne gleby ogrodowe, warunki miejskie, wiatr, zanieczyszczone powietrze oraz przejściową suszę po ukorzenieniu. Najlepiej rośnie w głębszej glebie gliniastej do gliniasto-piaszczystej, średnio żyznej, umiarkowanie wilgotnej i przepuszczalnej. Odpowiednie pH wynosi około 6,0–7,8. Długotrwałe zalewanie, silne zagęszczenie gleby oraz skrajnie suche gleby żwirowe pogarszają wzrost. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony, później głównie podczas długotrwałej suszy. Ściółka z kompostowanych zrębków lub kompostu liściowego o grubości 5–7 cm zatrzymuje wilgoć i chroni korzenie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie stosuje się głównie w celu usunięcia suchych, uszkodzonych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie zielonych pędów rewersyjnych bez przebarwień. Odpowiednim terminem jest koniec lata. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się w zakresie około od -29 do -34 °C. Zalecany rozstaw przy sadzeniu soliterowym wynosi 5–7 m, w luźnej grupie 4–5 m.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.6. 2026