Klon kapadocki 'Rubrum' Acer cappadocicum 'Rubrum'

Opis szczegółowy produktu

Klon kapadocki 'Rubrum' - rzadki klon zrzucający liście, o szerokiej gamie barw ulistnienia. Jest to sezonowe drzewo ozdobne o szeroko jajowatej do kulistej koronie i wyraźnie zmieniającej się w ciągu roku barwie liści. Odmiana 'Rubrum' to stara europejska selekcja, w źródłach szkółkarskich wymieniana od XIX wieku. Rośnie umiarkowanie szybko do dość szybko, w wieku dojrzałym osiąga zwykle 10–15 m wysokości i 6–10 m szerokości. Korona jest raczej gęsta, szeroko rozłożysta, u starszych drzew malowniczo zaokrąglona. Liście są naprzeciwległe, dłoniasto 5–7-klapowe, szerokości 8–14 cm, błyszczące, a przy uszkodzeniu ogonka wydzielają mleczny sok. Młode liście rozwijają się w kolorze intensywnie czerwonym do winnego, później ciemnieją do zieleni, a czerwonopomarańczowe ogonki pozostają widoczne także latem. Jesienią ulistnienie przebarwia się na odcienie żółte do złocistożółtych. W maju pojawiają się żółtozielone baldachogrona długości około 5–7 cm, chętnie odwiedzane przez pszczoły i inne owady zapylające. Owocem są oskrzydlone niełupki podwójne, dojrzewające pod koniec lata. W kompozycjach odmiana doskonale prezentuje się jako soliter na trawniku, w parkach, przy większych zbiornikach wodnych oraz w szerokich alejach przyulicznych. Dobrze kontrastuje z ciemnolistnymi klonami, purpurowymi bukami, cisami i zimozielonymi krzewami.

Klon kapadocki (Acer cappadocicum) to drzewo zrzucające liście, należące do rodziny mydleńcowatych (Sapindaceae). Pochodzi z południowej Europy i południowo-zachodniej Azji i jest znany z silnego wzrostu, osiąga 20 do 30 m wysokości. Ma charakterystyczną, zaokrągloną koronę, która nadaje drzewu elegancji. Młode pędy są gładkie i błyszcząco zielone, liście są sezonowe, mają 3 do 7 klap, ich spodnia strona jest delikatnie bladozielona, a wierzchnia ciemnozielona. Jesienią liście przebarwiają się na złocistożółto, co nadaje krajobrazowi urokliwy jesienny wygląd. Kwiaty klonu kapadockiego mają odcienie od żółtawozielonego do jasnożółtego. Drzewo to idealnie nadaje się na soliter, nie jest jednak odpowiednie do sadzenia na silnie utwardzonych powierzchniach ani w miejscach, gdzie stosuje się sól drogową, ponieważ jest na nią wrażliwe. Słabo rośnie także na glebach suchych i ubogich. Acer cappadocicum preferuje glebę wilgotną i próchniczną. Najlepiej rozwija się na stanowisku słonecznym do półcienistego, nienarażonym na przeciągi ani silny wiatr. Lubi zasobniejsze gleby bogate w próchnicę, zwłaszcza piaszczysto-gliniaste i gliniaste. Swoje najlepsze cechy ujawnia na dobrze nawadnianych terenach.

Uprawa: Sadzi się go w pełnym słońcu do lekkiego półcienia, w cieplejszych regionach Polski zaleca się poranne słońce i popołudniowe ocienienie. Młode liście mogą na ostrym wiosennym i wczesnoletnim słońcu zasychać na brzegach, zwłaszcza przy suchym wietrze. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, przepuszczalna i stale lekko wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 5,5–7,2, zbyt suche i silnie wapienne gleby nie służą tej odmianie. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, drzewa z balotem najlepiej od listopada do kwietnia, o ile gleba nie jest zamarznięta. Przy sadzeniu soliterowym zachowuje się odstęp co najmniej 6–8 m od budynków i mniejszych drzew oraz krzewów. Do żywopłotów ten klon nie jest stosowany. Po posadzeniu korzystne jest palikowanie pnia, misa do podlewania i ściółka grubości 5–7 cm, ułożona tak, by nie stykała się z pniem. W ciągu pierwszych 2–3 lat ważne jest głębsze podlewanie w suchych tygodniach, później drzewo znosi krótkie okresy suszy tylko na głębszej glebie. Nawożenie wystarcza wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie wykonuje się w minimalnym zakresie przedwiośniem, usuwając jedynie suche, uszkodzone i krzyżujące się gałęzie. Gatunek może wytwarzać odrosty korzeniowe, które usuwa się na bieżąco. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko krótkotrwale w przypadku młodych roślin. W warunkach klimatycznych Polski dojrzałe drzewo jest mrozoodporne do około -23 °C do -26 °C, młode nasadzenia chroni ściółka na korzeniach. Mogą pojawić się mszyce, szpeciele, mączniak prawdziwy, werticilioza lub poparzenia liści przez słońce. 

Autor: Nikol | Rewizja: 25.6. 2026