Klon kapadocki 'Rubrum' Acer cappadocium 'Rubrum'

Opis szczegółowy produktu

Klon jaworu kapadockiego 'Rubrum' - rzadki, zrzucający liście klon o szerokiej gamie kolorów liści. Jest to liściaste drzewo ozdobne o szeroko jajowatej do kulistej koronie i wyrazistej zmianie barwy liści w ciągu roku. Kultywar 'Rubrum' to stara europejska selekcja, wymieniana w źródłach szkółkarskich od XIX wieku. Rośnie średnio szybko do dość szybko; w wieku dorosłym zwykle osiąga 10–15 m wysokości i 6–10 m szerokości. Korona bywa gęstsza, szeroko rozłożysta, a u starszych drzew malowniczo zaokrąglona. Liście są przeciwległe, dłoniasto 5–7 klapowane, 8–14 cm szerokości, błyszczące i po uszkodzeniu ogonka wydzielają mleczny sok. Młode liście wyrastają w kolorze intensywnie czerwonym do winnego, później ciemnieją do zielonego, a czerwono-pomarańczowe ogonki pozostają efektowne nawet w lecie. Jesienią ulistnienie zmienia barwy na żółte aż po złocistożółte. W maju nosi żółtozielone kwiatostany w formie gron o długości około 5–7 cm, które przyciągają pszczoły i inne owady zapylające. Owocem są dwunasionowe kryłaczki dojrzewające pod koniec lata. W kompozycji kultywar ten świetnie sprawdzi się jako solitér na trawniku, w parkach, przy większych zbiornikach wodnych oraz w szerokich alejach ulicznych. Dobrze kontrastuje z klonami o ciemnych liściach, bukami purpurowymi, cisami i wiecznie zielonymi krzewami.

Klon jawor kapadocki (Acer cappadocicum) to wiecznie zielone drzewo należące do rodziny Sapindaceae. Pochodzi z południowej Europy i południowo-zachodniej Azji, znany jest ze swojego wzrostu, osiągając wysokość 20-30 m. Ma charakterystyczną koronę, która jest zaokrąglona i nadaje drzewu elegancji. Młode pędy są gładkie i błyszcząco zielone, podczas gdy liście są zrzucające, mają 3-7 płatów, a ich spód jest delikatnie jasnozielony, podczas gdy górna strona ma ciemnozielony kolor. Jesienią liście przebarwiają się na złocistożółty kolor, co nadaje krajobrazowi urokliwy jesienny wygląd. Kwiaty klonu jaworu kapadockiego mają odcienie od żółtawozielonego do jasnożółtego. Drzewo to jest idealne jako soliter, jednak nie nadaje się do sadzenia na mocno utwardzonych powierzchniach ani w miejscach, gdzie stosuje się sól drogową, ponieważ jest na nią wrażliwe. Ma również tendencję do słabego wzrostu na glebach suchych i ubogich. Klon kaukaski preferuje glebę wilgotną i próchniczą. Najlepiej prosperuje w miejscu słonecznym do półcienistego, gdzie nie jest narażony na przeciągi lub silny wiatr. Preferuje gleby żyźniejsze, bogate w próchnicę, zwłaszcza typy piaszczysto-gliniaste i gliniaste. Najlepsze właściwości wykazuje na dobrze nawodnionych terenach.

Uprawa: Sadzimy go w pełnym słońcu aż po lekki półcień; w cieplejszych regionach odpowiednie będzie poranne słońce i popołudniowe zacienienie. Młode żółte liście mogą wysychać na brzegach pod wpływem ostrego wiosennego i wczesnoletniego słońca, szczególnie przy suchym wietrze. Gleba powinna być głęboka, próchnicza, przepuszczalna i stale lekko wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 5,5–7,2; zbyt suche i silnie wapienne gleby nie służą temu kultywarowi. Rośliny kontenerowe sadzimy od marca do października, drzewa z bryłą korzeniową najlepiej od listopada do kwietnia, o ile gleba nie jest zmarznięta. Przy sadzeniu soliternym należy zachować odstęp co najmniej 6–8 m od budynków i mniejszych krzewów. Klon ten nie jest wykorzystywany do tworzenia żywopłotów. Po posadzeniu korzystne jest zamocowanie pnia, utworzenie misy zalewowej oraz zastosowanie ściółki o grubości 5–7 cm, ułożonej bez kontaktu z pniem. W ciągu pierwszych 2–3 lat istotne jest głębsze podlewanie w suche tygodnie, później drzewo znosi krótkotrwałe przesuszenie jedynie w głębokiej glebie. Nawożenie wystarczy przeprowadzić wiosną za pomocą kompostu lub nawozu o powolnym działaniu. Przycinanie wykonuje się minimalnie, przed wiosną, usuwając jedynie suche, uszkodzone i krzyżujące się gałęzie. Gatunek ten może tworzyć odrosty korzeniowe, które należy na bieżąco usuwać. Uprawa w pojemnikach jest możliwa tylko krótkotrwale w przypadku młodych roślin. W warunkach lokalnych dojrzałe drzewo jest mrozoodporne do około -23 °C do -26 °C, a młode sadzonki chroni ściółkowanie korzeni. Mogą pojawić się mszyce, roztocza, mączniaki, więdnięcie wertyciliowe lub uszkodzenia liści spowodowane poparzeniami słonecznymi.

Autor: Nikol | Rewizja: 2026.06.25