Klon Maximowicza Acer maximowiczianum

Opis szczegółowy produktu

Klon Maximowicza - znany także pod nazwą klon nikkoński. Jest to rzadziej uprawiany gatunek klonu, który zrzuca liście na zimę. Ma spokojny pokrój, liście trójlistkowe i efektowne jesienne przebarwienie. Pochodzi ze wschodniej Azji, zwłaszcza z Chin i Japonii. Rośnie tam w widnych lasach górskich, na skrajach zadrzewień oraz w chłodniejszych, wilgotniejszych miejscach. Do uprawy w Europie wprowadzono go pod koniec XIX wieku. Szkółki Veitcha sprowadziły go wówczas do Anglii z materiału zebranego przez Charlesa Mariesa. Rośnie wolno lub umiarkowanie szybko. W ogrodach zwykle tworzy niewielkie lub średniej wielkości drzewo o zaokrąglonej, później szeroko jajowatej koronie. W wieku dojrzałym osiąga około 8–12 m wysokości i 5–8 m szerokości. Kora jest szara lub ciemnoszarobrązowa, z wiekiem delikatnie spękana. Liście są naprzeciwległe i złożone z trzech eliptycznych lub jajowatych listków. Środkowy listek jest zwykle największy i dorasta do około 8–12 cm. Wierzch blaszki jest matowozielony, spód szarozielony i delikatnie filcowaty. W maju pojawiają się drobne żółte kwiaty zebrane w niewielkie pęczki, cenne dla owadów zapylających. Owocami są brązowiejące, oskrzydlone rozłupnie. Największy efekt dekoracyjny przychodzi jesienią, gdy liście przebarwiają się od jasnożółtej przez pomarańczową i różową aż po czerwoną barwę. W kompozycji ogrodowej doskonale prezentuje się jako soliter na trawniku, na skraju grup drzew i krzewów, przy oczkach wodnych oraz na tle ciemnych drzew iglastych.

Uprawa: Preferuje stanowisko słoneczne lub w półcieniu. W cieplejszych regionach Polski sprzyja mu lekki półcień oraz osłonięte miejsce o bardziej wyrównanej wilgotności. Gatunek znosi chłodniejsze położenia, jednak młode rośliny potrzebują zacisznego miejsca, grubszej warstwy ściółki i gleby, która zimą nie jest przemoczona. Najlepiej rośnie w glebie próchnicznej, żyznej, gliniastej lub ilasto-gliniastej. Gleba powinna być przepuszczalna, ale w głębszych warstwach nie może przesychać. Odpowiednie pH wynosi około 5,5–7,5. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Drzewa z bryłą korzeniową najlepiej sadzić od listopada do kwietnia, o ile gleba nie jest zamarznięta. Przy nasadzeniu soliterowym zachowuje się odstęp co najmniej 5–8 m od budynków i innych drzew. Gatunek ten nie nadaje się na żywopłot. Po posadzeniu zaleca się przymocowanie pnia do palików i uformowanie misy do podlewania. Warto też rozłożyć ściółkę warstwą 5–7 cm tak, aby nie stykała się z korą. W pierwszych 2–3 latach ważne jest obfite, głębokie podlewanie w suchych tygodniach. Później drzewo lepiej znosi krótkotrwałą suszę, jednak długotrwały niedobór wody osłabia jesienne przebarwienie. Do nawożenia wystarczy wiosną kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu. Cięcie ogranicza się do usuwania gałęzi suchych, uszkodzonych i krzyżujących się. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko krótkotrwale, w przypadku młodych roślin. Dojrzałe rośliny są w naszych warunkach klimatycznych mrozoodporne do około -26 °C – -29 °C. Gatunek jest dość odporny, mogą się jednak pojawić mszyce, przędziorki, plamistości liści lub mączniak prawdziwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 25.6. 2026