Klon rdzawonerwowy Acer rufinerve

Opis szczegółowy produktu

Klon rdzawonerwowy - niewielki klon liściasty pochodzący z Japonii. W ogrodach uprawia się go jako małe drzewo lub wielopniowy soliter o luźnej, otwartej, a nawet wazonowatej koronie. Zwykle osiąga 6–10 m wysokości i 4–6 m szerokości, w bardzo dobrych warunkach może dorosnąć do około 12 m. Młode rośliny przyrastają często 30–50 cm rocznie, później wzrost się uspokaja. Największą ozdobą jest oliwkowozielona do szarozielonej kora z regularnymi białoszarymi pionowymi paskami, widocznymi przede wszystkim zimą. Starszy pień stopniowo szarzeje i staje się bardziej szorstki, mimo to zachowuje delikatny rysunek. Liście są naprzeciwległe, sezonowe, przeważnie trójklapowe, o długości 7–15 cm, średnio- do ciemnozielonych, czasem z delikatnym niebieskawym odcieniem. Spodnia strona liści i młode nerwy są rdzawo owłosione, stąd nazwa gatunkowa. Jesienią liście przebarwiają się na odcienie żółci, pomarańczu aż po szkarłatną czerwień. W kwietniu i maju pojawiają się drobne żółtozielone kwiaty zebrane w grona, chętnie odwiedzane przez pszczoły. Po przekwitnieniu dojrzewają oskrzydlone niełupki. Gatunek sprawdza się jako soliter, drzewo wielopniowe przy tarasie, drzewo do ogrodów w stylu azjatyckim, parków, arboretów oraz naturalistycznych kompozycji z paprociami, różanecznikami, oczarami, dereniami i zimozielonym podszytem.

Uprawa: Preferuje stanowisko słoneczne lub półcień. W pełnym słońcu tworzy zwartą koronę, w półcieniu znosi nieco słabsze oświetlenie bez wyraźnego ograniczenia wzrostu. Klon dobrze rośnie na glebach gliniastych i gliniasto-piaszczystych, dobrze zdrenowanych i bogatych w materię organiczną, toleruje jednak również gleby cięższe lub uboższe, o ile nie są długotrwale podmokłe. Optymalny jest odczyn od lekko kwaśnego do zasadowego, w przybliżeniu pH 6–8, dzięki czemu rośnie także na glebach o większej zawartości wapnia. Mrozoodporność dorosłych drzew sięga około −29 °C, co umożliwia uprawę również w większości wyżej położonych terenów. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do listopada do niezamarzniętej gleby. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie w pierwszych latach oraz ściółkowanie przestrzeni pod koroną, które ogranicza parowanie i wzrost chwastów. Wzrost jest umiarkowanie szybki, klon bardzo dobrze znosi cięcie formujące i pielęgnacyjne, dlatego nadaje się zarówno na drzewa swobodnie rosnące, jak i na żywopłoty formowane. W żywopłotach rośliny sadzi się zwykle w rozstawie około 0,4–0,6 m w rzędzie, zależnie od oczekiwanej wysokości i tempa zwarcia. Dzięki mocnemu systemowi korzeniowemu znosi wiatr, przejściową suszę i zanieczyszczenia miejskie, nadaje się więc do nasadzeń wzdłuż dróg, wokół parkingów oraz na terenach przemysłowych. Ewentualne występowanie szkodników, na przykład mszyc lub gąsienic, oraz niektórych chorób grzybowych bywa w nasadzeniach o charakterze naturalnym często ograniczane przez naturalnych wrogów, zwłaszcza ptaki i pożyteczne owady. Ogólnie jest to niezawodne, długowieczne drzewo, które zapewnia w ogrodzie cień, schronienie dla zwierząt oraz naturalny wygląd bliski rodzimemu krajobrazowi.

Autor: Nikol | Rewizja: 29.6. 2026