Klon strzępiastokory Acer griseum

Opis szczegółowy produktu

Klon strzępiastokory - wolno rosnący gatunek liściasty pochodzący z Chin środkowych. W naturze rośnie w mieszanych lasach górskich i na zboczach, gdzie związany jest z chłodniejszymi, próchnicznymi i równomiernie wilgotnymi glebami. W ogrodach tworzy niewielkie drzewo lub wielopniowy soliter o owalnej do zaokrąglonej, z czasem luźniejszej koronie. Zwykle osiąga 6–10 m wysokości i 4–6 m szerokości, w bardzo dobrych warunkach może być wyższy. Główną cechą jest gładka, miedzianopomarańczowa do cynamonowo czerwonobrązowej kora, która łuszczy się cienkimi, papierowymi płatami i pozostaje dekoracyjna przez cały rok. Liście są naprzeciwległe, sezonowe i trójlistkowe. Poszczególne listki są podłużnie jajowate, drobno piłkowane, z wierzchu ciemnozielone, a od spodu szarozielone do niebieskawo oszronionych. Jesienią przebarwiają się na odcienie pomarańczowe, miedziane, szkarłatne aż do karminowej czerwieni. Drobne żółtozielone kwiaty pojawiają się w kwietniu i maju, po nich mogą wykształcić się oskrzydlone dwuskrzydlaki. Gatunek sprawdza się jako soliter przy tarasie, w przedogródku, na trawniku, w kompozycjach w stylu azjatyckim, a także w towarzystwie oczarów, derenii, różaneczników, paproci i zimozielonego podszytu.

Uprawa: Do uprawy klonu strzępiastokorego odpowiednie jest stanowisko słoneczne do półcienistego, w cieplejszych rejonach nizinnych najlepiej osłonięte przed południowym upałem i wysuszającym wiatrem. Dobrze rośnie w głębszej, próchnicznej, żyznej i dobrze przepuszczalnej glebie, która pozostaje lekko wilgotna. Zalecane pH wynosi około 5,5–7,0. Nie znosi stałego zalewania, silnie zbitej gleby ani długotrwałej letniej suszy. Przy sadzeniu sprawdza się ziemia liściowa lub dojrzały kompost, warstwa drenażowa w cięższych glebach oraz 5–8 cm ściółki nad korzeniami. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby oraz gorących, suchych dni, drzewa z balotem wiosną lub jesienią. Po posadzeniu ważne jest regularne, głębsze podlewanie przez 2–3 lata. Starsze rośliny znoszą krótkotrwały niedobór wody, jednak podczas długiej suszy brzegi liści mogą zasychać. Nawożenie powinno być umiarkowane, najlepiej kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu wiosną. Cięcie zwykle nie jest konieczne, w okresie spoczynku usuwa się jedynie suche, uszkodzone lub krzyżujące się gałęzie. W pojemniku można uprawiać tylko młode rośliny, z ochroną bryły korzeniowej. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około −26 °C do −29 °C, w osłoniętych ogrodach w Polsce jest zazwyczaj niezawodny. Młode nasadzenia przez pierwsze zimy korzystają ze ściółki i osłony przed wiatrem. Przy sadzeniu jako soliter pozostawia się co najmniej 4–6 m przestrzeni. 

 Autor: Nikol | Rewizja: 29.6. 2026