Kocimiętka 'Leeds Castle' Nepeta 'Leeds Castle'

Opis szczegółowy produktu

Kocimiętka 'Leeds Castle'  - wieloletnia bylina z rodziny jasnotowatych o naturalnie wzniesionym, lekko rozłożystym pokroju. Tworzy kępy zwykle o wysokości 60–90 cm i szerokości 40–60 cm, o szarozielonych, delikatnie owłosionych liściach, które po roztarciu wydzielają korzenny zapach. Od maja do lipca na purpurowo podbarwionych pędach wyrastają kłosy dwuwargowych kwiatów w odcieniach od liliowego do jasnoniebieskiego, często z kolejną falą kwitnienia pod koniec lata po przycięciu przekwitłych pędów. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku pszczołom, trzmielom i motylom, a odmiana sprawdza się na rabatach bylinowych, w nasadzeniach żwirowych i wzdłuż ścieżek. W kompozycjach dobrze komponuje się z różami, szałwiami, lawendą, krwawnikami lub trawami ozdobnymi, podkreślając miękką fakturę nasadzenia. W źródłach botanicznych podawana jest także pod nazwą Nepeta longipes, która pojawia się w praktyce ogrodniczej. Nie jest to zioło jadalne, lecz odmiana ozdobna, ceniona za stabilny pokrój i długie, smukłe kłosy kwiatowe. W przeciwieństwie do kocimiętki właściwej jest zazwyczaj mniej atrakcyjna dla kotów, dzięki czemu kępy częściej pozostają nienaruszone.

Uprawa:  Preferuje pełne słońce lub półcień oraz glebę przepuszczalną, raczej suchszą. Znosi także uboższe stanowiska, natomiast w glebach ciężkich i stale podmokłych żyje krócej. Wskazany jest drenaż i domieszka żwiru lub piasku, a w pojemnikach podłoże do ziół z większym udziałem składnika mineralnego. Odpowiada jej odczyn gleby około pH 6,5–8,0. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do października, po posadzeniu utrzymuje się lekko wilgotne podłoże, a po ukorzenieniu roślina jest dobrze odporna na suszę. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub niewielka ilość nawozu o spowolnionym działaniu, a nadmiar azotu prowadzi do miękkich pędów. Po głównej fali kwitnienia kępy zwykle się skraca, co sprzyja bardziej zwartemu wzrostowi i ponownemu zawiązywaniu kwiatów. Mrozoodporność dojrzałych roślin w warunkach Polski wynosi około -25 °C, zimą odpowiada jej raczej suchsza gleba i przewiewne stanowisko bez długotrwałego zalegania śniegu. Zalecana rozstawa to 40–50 cm, czyli około 4–6 roślin na m². Spośród chorób w upalne i suche lato może pojawić się mączniak prawdziwy, a zapewnienie przepływu powietrza i unikanie nadmiernego podlewania ogranicza jego występowanie. Wiosną na młodych pędach mogą pojawić się ślimaki. Do suszenia ziele zbiera się najczęściej na początku kwitnienia, gdy aromat jest najintensywniejszy. Wskazane jest ściółkowanie żwirem, które utrzymuje szyjkę korzeniową suchszą i ogranicza zachwaszczenie. Aby ograniczyć samosiew, przekwitłe kłosy usuwa się na bieżąco. W pojemnikach na zimę bryłę korzeniową chroni się przed przemarznięciem osłoną, a roślinę ustawia się w miejscu osłoniętym od wiatru.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20. 02. 2026