Konwalnik japoński 'Black Dragon' Ophiopogon japonicus 'Black Dragon'

Opis szczegółowy produktu

Konwalnik japoński 'Black Dragon' - zimozielona ozdobna bylina o trawiastym wyglądzie, w handlu określana także jako czarne mondo. Botanicznie bardzo często zaliczana jest do gatunku Ophiopogon planiscapus pod nazwami 'Nigrescens', 'Kokuryu' lub 'Niger'. Nie jest prawdziwą trawą, należy do rodziny szparagowatych. Gatunki wyjściowe rodzaju Ophiopogon pochodzą głównie z Japonii, Korei i Chin, gdzie rosną na skrajach lasów, w jasnym podszycie i na wilgotniejszych zboczach. Odmiana ceniona jest przede wszystkim za wąskie, skórzaste, łukowato przewieszające się liście w barwie ciemnofioletowej do niemal czarnej. Roślina tworzy powoli rozrastające się kępy z krótkimi kłączami, zwykle o wysokości 20–30 cm i szerokości 25–35 cm. Od lipca do sierpnia spomiędzy liści wyrastają krótkie pędy z drobnymi dzwonkowatymi kwiatami, jasnoróżowymi, białawymi lub z lekkim fioletowym odcieniem. Po przekwitnieniu mogą dojrzewać błyszczące ciemnofioletowe do czarnych jagody. Odmiana nadaje się do ogrodów japońskich i nowoczesnych, do obsadzania obrzeży ścieżek, do pojemników, ogrodów skalnych, podszytu pod krzewami, na skraje półcienistych rabat oraz jako kontrast dla roślin o jasnych lub srebrzystych liściach. Doskonale komponuje się z żurawkami, paprociami, funkiami, dąbrówkami, epimedium, klonami palmowymi, białymi kamieniami i jasnym grysem. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia.

Uprawa:  Najlepsze jest stanowisko w półcieniu do lekkiego cienia, w chłodniejszych ogrodach znosi także umiarkowane słońce. Liście wybarwiają się najciemniej przy dostatku światła, jednak ostre słońce południowe i suche podłoże mogą powodować brązowienie końcówek. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna, żyzna i równomiernie wilgotna, bez długotrwałego zalewania. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,0. Przy sadzeniu warto dodać kompost, ziemię liściową, a w cięższej glebie materiał drenujący. Po posadzeniu konieczne jest regularne podlewanie aż do ukorzenienia, później roślina znosi krótkotrwałą suszę, ale najlepiej wygląda przy stałej umiarkowanej wilgotności. Wystarczy słabe nawożenie, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do bylin. Cięcie nie jest potrzebne, wiosną jedynie wyczesuje się lub wycina uszkodzone stare liście. Dane o mrozoodporności różnią się w zależności od źródła. RHS podaje odporność około -15 °C do -10 °C, dlatego w polskich ogrodach zaleca się osłonięte stanowisko, ściółkę i okrycie podczas bezśnieżnych mrozów. W cieplejszych rejonach i w przepuszczalnej glebie zimuje pewniej niż w ciężkiej, mokrej ziemi. Sadzenie jest możliwe od kwietnia do września, w chłodnych lokalizacjach lepiej wiosną. Zalecana rozstawa to 25–30 cm, czyli 9–12 sadzonek na m². W pojemniku konieczny jest drenaż, regularne nawadnianie i ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Możliwe problemy to ślimaki na młodych liściach, gnicie korzeni w mokrej glebie oraz zimowe uszkodzenia liści przez mroźny wiatr.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.06. 2026